Het weekend van de muziek, de kasteelgezelligheid en de aapjes!

Soms heb je van die afspraken die al weken of maanden vastliggen en die dan ineens voor de deur staan.
Zo ook dit weekend. Zaterdagavond stond een huiskamerconcert van Mr. a balladeer op het programma, en zondag een dagje Apenheul met mijn zusje en zwager.

Zaterdag ben ik vóór het concert eerst met E. naar Haarzuilens geweest. We wilden gaan fotograferen bij het kasteel De Haar, maar helaas was het weer niet goed genoeg voor mooie shots van het kasteel zelf.
Maar... een mooi moment om mijn compactcameraatje tot het uiterste te tergen met close-ups en scherptediepte. Leuk om dingen uit een camera te halen die er op het eerste oog niet echt in zitten.

En onderstaande foto even groter. Dit beeld ontdekte E.

Een luguber plaatje dat zo als bookcover gebruikt kan worden. Let op de spin in het oog van het beeld!

Na een gezellig hapje eten in Haarzuilens en een werkelijk fantástisch concert met verrassende nieuwe liedjes en de prachtige uitvoeringen van de bekende platen kroop ik uiteindelijk mijn bed in. Wat een heerlijke dag.

Zondag begon met een lekker zonnetje. Een beetje nazomer is altijd welkom. En wat een enorm goede planning om juist vandaag buiten op pad te gaan. Apenheul werd het, met mijn zusje en zwager. Lekker kletsen, aapjes kijken, gezellig!

Wel merkte ik hier qua fotografie een verschilletje met gisteren. Met E. heb ik uren gefotografeerd. Slenterend door de tuinen van het kasteel, af en toe praten, veel foto's. Vandaag was ik de enige met een fotocamera en dan merk je pas hoe lang je blijft hangen bij een aapje of een vogel... Zus en zwager liepen soms al een paar honderd meter verderop!

Help, ik ben een fotonerd! *grijns*

Maar... best mooie plaatjes geworden!
De brutaaltjes van de Apenheul:

De genieter:

De onderzoeker:

Het fotomodel:

De creatievelingen (kan ik ook op z'n kop mais eten?)

En de natural beauties!

Zo, en dan duik ik nu mijn bed in, kan niet stoppen met lezen in 'de gelukkige huisvrouw'. Heftig en beklemmend! En daarna: op naar dromenland, zonder camera, dat dan wel weer....

Music is magic

Muziek... vanmorgen in de auto schoten er ineens allerlei muzikale herinneringen door mijn hoofd.
Tijd om die eens op te schrijven. Sommigen heb ik al eerder benoemd in reisblogs, sommigen zitten alleen nog maar in mijn hoofd.

Muziek kan je op de gekste plaatsen en de meest onhandige momenten zó raken en binden!
Zo was er die ene keer in de auto. Mijn favoriete zanger Mr. a balladeer had zijn nieuwe single uit. Op die single stond ook een nieuwe uitvoering van een van de nummers op zijn cd. Ik reed in Utrecht, op weg naar mijn werk. En daar in de auto kwam het nummer vól binnen. En zo stond ik 's morgens vroeg, op de parkeerplaats van kantoor, verwoed mijn tranen weg te poetsen omdat ik zo echt kantoor niet binnen kon lopen.
http://www.youtube.com/user/meneerdeballadeer#p/u/9/UffuAllrIy0

Of die ene keer bij het Prinsengrachtconcert. Ik was daar en zat de drukte op de grond. Ik zag geen klap van het podium, zo druk was het. Maar toen Sarah Chang begon te spelen maakte niet meer uit of ik wel of niet wat zag, wat was het móói!! Mensen om me heen, grote stoere kerels, iedereen stond te snotteren. En ik? Ik deed net zo hard mee.
Later op de avond, terwijl we terugliepen naar het centraal station, luid 'aan de Amsterdamse grachten' zingend, bedacht ik me echt: muziek verbroedert!
Air: http://www.youtube.com/watch?v=4TuyjQ-W6ts

Of in Central Park. Daar, bij Strawberry Fields, het gedenkteken voor John Lennon.
Imagine, staat er op de grond. Ik zat op een bankje en keek, mensen legden bloemen op de stenen en naast mij zat een man met een gitaar. Hij zetten zachtjes 'Imagine' in en speelde. Daar zaten we dan met mensen uit alle windstreken, zachtjes mee te zingen. Kippenvel...



Imagine all the people
Living life in peace

En zo was het eventjes, living life in peace, daar op Strawberry Fields!

Maar ook schiet de violist door mijn hoofd die achter mij prachtige stukken speelde terwijl ik op een zwoele zomeravond op een muurtje bij het Louvre zat. Of het U2 Concert in Parijs, mijn eerste keer alleen op reis en dan 's avonds laat terug naar de stad reizen met een metro die danst van de grote zingende menigte. Of de zangeres op straat in New Orleans die me kippenvel bezorgde met een nummer van Michael Jackson (en dat is voor mij als niet-Jackson-liefhebber heel wat). Of die kleuterklas in Swaziland. Die klas waarvan ik wist dat het overgrote deel vanwege HIV niet oud zou worden. Die kindjes zongen en hadden zoveel plezier in hun leven, daar kunnen wij hier nog een voorbeeld aan nemen!

En dan mijn mooiste muzikale herinnering. Ook in New York, Central Park. Het was mijn eerste dag daar en ik hoorde van een klassiek concert die avond om 20 uur zou in Central Park.
Leuk, dacht ik, en stelde me een podium voor waar wat mensen omheen zouden staan, genietend van de muziek.
Ik wist dan ook niet wat ik zag toen ik die avond, paar minuten voor acht, arriveerde daar in Central Park. Ik stuitte op 30.000 mensen op picknickkleedjes. Dér-tig-duizend!

Toen de muziek begon te spelen wist ik niet wat ik hoorde. Zó mooi, zo puur. De klanken van niks minder dan het New York Philharmonic, gleden door het park. Het begon te schemeren overal vlogen vuurvliegjes.

De klanken van de klassieke muziek, de saamhorigheid, de mensen, en de vuurvliegjes. Als ik er aan terug denk krijg ik nog de koude rillingen. Wat was dát prachtig!
Zo zie je maar.. muziek kan maken of breken. En in deze verhalen maakte het alles: de sfeer, de tranen, het kippenvel.

Voor mij is het duidelijk geworden:
1. Geen dag zonder muziek.
2. Zing elke dag alsof het je laatste dag is!
3. Ik ben wél een weekdier ;-)

De dag van de waanzinnige wolken en de kleurloze zwaan

De zon schijnt!
Snel rende ik naar buiten, gewapend met mijn camera. Heerlijk om even buiten te struinen. Gisteren was ook al zo'n mooie dag, vol bedrijvigheid in de stad, zálig! Van mij mag het zo blijven tot eind november. Wat zeg ik? Het hele jaar door!

Maar helaas, zo werkt dat niet in ons kikkerlandje.
Toch is eventjes er uit, welk weer het ook is, wel lekker. Vandaag stuitte ik op een hele groep zwanen. Jongen of geen jongen, ze presteren het altijd om tegen me te blazen. Maar ik heb weer zonder kleerscheuren wat mooie zwanenkiekjes weten te maken.

Deze grijze zwanen zijn helemaal bizar. Het is net of je naar een zwart/zit foto staat te kijken. Zouden ze me daarom toe-blazen? Dat ze bést weten dat ze zo weinig kleur hebben dat ze niet zouden misstaan in een ouderwetse film?

En is dit dan een protest. Een show-your-ass zwanenprotest?

Op weg naar huis, met een paar kilo appels-van-de-boer onder mijn arm, zag ik me toch een partij mooie wolken. Waanzinnig woeste wolken! Wauw!

Zeker daarna, met een tikje meer contrast in photoshop, lijkt het net alsof ik ben beland in een science fiction scenario. Hoezo dicht bij huis valt niks te beleven?

De dag van de bootjes, de boten, en de écht grote jongens: Sail!!

Vijf jaar geleden wilde ik graag naar Sail, helaas kwam het er toen niet van.
Voor vandaag had ik een afspraak met collega Roel.
1 + 1 = 2!
'We gaan doen waar jij zin in hebt', zei Roel. De afspraak stond al van ver voor de vakantie. En van de week dacht ik ineens: verrek, het is Sail! Dus...Sail werd het!

Vanmorgen vroeg pikte Roel me op in Houten, en vanaf Breukelen pakte we de trein! Dit was op zich al hilarisch, want de laatste keer dat hij echt met regelmaat de trein pakte was in zijn studententijd. Dus ik heb vandaag ontdekt dat niet alleen 65+ers ontredderd naar een kaartjesautomaat kunnen kijken ;-)

In Amsterdam liepen we het station uit en was ons uitzicht als volgt, de moed zakte me in de schoenen. Moeten we zo, voetje voor voetje, langs de Amsterdamse havens schuifelen?








Maar gelukkig was deze stroom mensen van korte duur. Druk was het zéker, maar het werd echt gezellig druk, met ruimte genoeg voor gezelligheid, gek doen en vooral fotograferen. Arme Roel werd vast gek van mijn 'ooooooooh, fotoooo!' en mijn 'stóp, dit is zó mooi!!'.
Maar goed, hij heeft niet geprotesteerd, wat hij echt had mogen doen, en dus heb ik een serie prachtige platen geschoten. (je kunt op de foto's klikken voor een vergroting!)

Natuurlijk van de mooie grote zeilschepen:

En de mooie en onverwachte dingen:

Van kleurrijke vlaggetjes:

Zeilen, touwen en masten:

Mooie doorkijkjes en overzichten:

Reddingboten:

Ook was er een enorm fregat, een mijnenveger, een onderzeeër en nog veel meer moois.
Ik heb mijn ogen uitgekeken en liep echt de hele dag stuiterend op het terrein!

Het enige jammere was dat de pont naar Noord al een wachttijd had van 1 - 1,5 uur. Aangezien we dan vanaf Noord nog een pont moesten nemen weer terug naar het Centraal Station hebben we besloten om terug te lopen. Minimaal 2 uur wachten was niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht. We hebben hierdoor nog een paar tall ships en het deel van de marine gemist. Maar so be it! We hebben er nu met de benenwagen bijna 10 kilometer opzitten en dat is ook wel weer eens goed!

Na de laatste kiekjes, een lekker terras, een luie treinrit terug, een sateetje op een terras in Breukelen en een lift naar huis zit ik nu erg lui op de bank. Nagenietend van zoveel moois! Over vijf jaar weer, dát staat vast!
Mocht je de kans krijgen om dit weekend nog te gaan: dóen!!