Muziek om bij in slaap te vallen zou niet echt positief zijn. Toch zijn er wel nummers die zo heerlijk kabbelen en toch mooi zijn, dat het slapen ook nog wel moet lukken.
Ik denk dat ik hier Stairway to Heaven plak. Een misschien uitgekauwde klassieker, maar toch een heerlijk gitaarnummer. Want die zwak voor gitaren, die blijft!
woensdag 9 februari 2011
dinsdag 8 februari 2011
Day 09 – A song that you can dance to
Dansen... als ik ergens een hekel aan heb is het wel dansen. Of ik moet echt over al mijn schaamte heen zijn, maar in gezelschap dans ik zelden.
Daarom hier een nummer van Guns 'n Roses. Omdat dit in mijn schooltijd, en tijdens schoolfeesten, veel gedraaid werd. Omdat het lekkere muziek is, en ik zeker weet dat ik hier wél op heb gedanst :)
Daarom hier een nummer van Guns 'n Roses. Omdat dit in mijn schooltijd, en tijdens schoolfeesten, veel gedraaid werd. Omdat het lekkere muziek is, en ik zeker weet dat ik hier wél op heb gedanst :)
maandag 7 februari 2011
Day 08 – A song that you know all the words to
Nou moe.... een nummer dat ik woord voor woord mee kan zingen. Dat zijn er zó ontzettend veel!
Ik denk dat ik hier dan toch een nummer van Mr. a balladeer ga plaatsen. Omdat ik die plaat het afgelopen jaar heel veel heb gedraaid en dus ook inmiddels wel alles kan meezingen :)
Een van de mooiste nummers vind ik 'More or less the sort of shit ex-lovers get restraining orders for'.
En dan niet de album versie, maar de piano versie. Dit nummer bracht me ooit in tranen toen ik gewoon op weg was naar mijn werk, en verdient daarom een plaatsje in deze rij!
Ik denk dat ik hier dan toch een nummer van Mr. a balladeer ga plaatsen. Omdat ik die plaat het afgelopen jaar heel veel heb gedraaid en dus ook inmiddels wel alles kan meezingen :)
Een van de mooiste nummers vind ik 'More or less the sort of shit ex-lovers get restraining orders for'.
En dan niet de album versie, maar de piano versie. Dit nummer bracht me ooit in tranen toen ik gewoon op weg was naar mijn werk, en verdient daarom een plaatsje in deze rij!
To hell with these patterns and all those damn parallels
how come no one wants to know me all that well?
please, do tell.
zondag 6 februari 2011
Day 07 – A song that reminds you of a certain event
Och jee... bij deze dag schieten er gelijk heel veel mooie herinneringen door mijn hoofd. Het prachtige Air van Bach, gespeeld door Sarah Chang op het Prinsengrachtconcert twee jaar geleden bijvoorbeeld. Of de zangeres die ik in een park in New York zag optreden terwijl ik op het gras een hapje aan het eten was. Boekje erbij, muziek op de achtergrond...
Of die zomerdag in Parijs, dat ik in de avondzon op het Louvre zat. Op een muurtje, rug tegen een pilaar, en achter mij speelde een man zo prachtig viool. Ik kan geen klassiek vioolstuk horen of ik ben daar, in Parijs, met mijn ogen dicht, genietend van de zon en de muziek.
Parijs brengt me sowieso mooie muziekherinneringen, en dus is deze dag 7 gewijd aan Parijs. In 2006 speelde U2 met de Vertigo tour de stadions in Europa plat. Ik wilde ze graag een keer live zien, maar juist toen ze in Nederland kwamen zat ik in Parijs. Maar ooooh, wat een stom toeval: een paar dagen voor ze in Nederland zouden spelen, speelden ze... juist ja: in Parijs!
Ik heb via eBay een kaartje gevonden, laten opsturen, géén idee of hij echt was, maar wie niet waagt...
Een paar dagen later stond ik bij Stade de France, en mijn kaartje werkte!
In het stadion, zon op mijn gezicht, Snow Patrol in het voorprogramma, begon een heerlijke avond. Ik ontmoette een stel mannen uit Twente. We hebben een supergaaf concert gehad. We hadden elkaar nooit ontmoet, en zouden elkaar nooit meer zien, maar muziek verbroedert.
Zij gingen 's nachts terug met de bus naar Nederland, ik stapte in de metro op weg naar mijn hotel. De metro zat afgeladen vol met uitgelaten concertgangers en danste op de rails. Met de hele coupé en waarschijnlijk de hele metro zongen we uit volle borst Vertigo. Práchtig!
Ik kan het nummer dan ook niet horen, zonder te denken aan die stuiterende metro, daar in Parijs, 10 juli 2006.
Of die zomerdag in Parijs, dat ik in de avondzon op het Louvre zat. Op een muurtje, rug tegen een pilaar, en achter mij speelde een man zo prachtig viool. Ik kan geen klassiek vioolstuk horen of ik ben daar, in Parijs, met mijn ogen dicht, genietend van de zon en de muziek.
Parijs brengt me sowieso mooie muziekherinneringen, en dus is deze dag 7 gewijd aan Parijs. In 2006 speelde U2 met de Vertigo tour de stadions in Europa plat. Ik wilde ze graag een keer live zien, maar juist toen ze in Nederland kwamen zat ik in Parijs. Maar ooooh, wat een stom toeval: een paar dagen voor ze in Nederland zouden spelen, speelden ze... juist ja: in Parijs!
Ik heb via eBay een kaartje gevonden, laten opsturen, géén idee of hij echt was, maar wie niet waagt...
Een paar dagen later stond ik bij Stade de France, en mijn kaartje werkte!
In het stadion, zon op mijn gezicht, Snow Patrol in het voorprogramma, begon een heerlijke avond. Ik ontmoette een stel mannen uit Twente. We hebben een supergaaf concert gehad. We hadden elkaar nooit ontmoet, en zouden elkaar nooit meer zien, maar muziek verbroedert.
Zij gingen 's nachts terug met de bus naar Nederland, ik stapte in de metro op weg naar mijn hotel. De metro zat afgeladen vol met uitgelaten concertgangers en danste op de rails. Met de hele coupé en waarschijnlijk de hele metro zongen we uit volle borst Vertigo. Práchtig!
Ik kan het nummer dan ook niet horen, zonder te denken aan die stuiterende metro, daar in Parijs, 10 juli 2006.
Lights go down it's dark
The jungle is your head
Can't rule your heart
A feeling so much
Stronger than a thought
Your eyes are wide and though
Your soul it can't be bought
Your mind can wander
vrijdag 4 februari 2011
Day 06 – A song that reminds of you of somewhere
Somewhere... dan ga ik toch terug naar een hele fijne plek: Central Park, New York.
In 2009 liep ik daar heerlijk rond te struinen, op een mooie namiddag in de zomer. Ineens belandde ik op Strawberry Fields, de herdenkplek voor John Lennon. Op het mozaïek lagen rozen en andere bloemen en rondom stonden bankjes waar touristen in de schaduw hun afkoeling zochten.
Dan ineens begint een muzikant te spelen, zachtjes op gitaar. Imagine.
Hij speelde jaren op Strawberry Fields en was terug vanuit de Westkust om nog een keer op 'zijn' plek te spelen.
De mensen op de bankjes beginnen zachtjes mee te zingen, en even staat de wereld stil. Het is goed, daar op Strawberry Fields. Waar we allemaal ook vandaan komen, we staan samen voor één ding!
Mooi...
In 2009 liep ik daar heerlijk rond te struinen, op een mooie namiddag in de zomer. Ineens belandde ik op Strawberry Fields, de herdenkplek voor John Lennon. Op het mozaïek lagen rozen en andere bloemen en rondom stonden bankjes waar touristen in de schaduw hun afkoeling zochten.
Dan ineens begint een muzikant te spelen, zachtjes op gitaar. Imagine.
Hij speelde jaren op Strawberry Fields en was terug vanuit de Westkust om nog een keer op 'zijn' plek te spelen.
De mensen op de bankjes beginnen zachtjes mee te zingen, en even staat de wereld stil. Het is goed, daar op Strawberry Fields. Waar we allemaal ook vandaan komen, we staan samen voor één ding!
Mooi...
You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one
donderdag 3 februari 2011
Day 05 – A song that reminds you of someone
A song that reminds you of someone...
Ik dacht in eerste instantie aan Misplaced Childhood van Marillion. Práchtig, een geweldig karakteristiek stuk muziek. Maar deze blog is leuker, vind ik, als ik moet denken aan iemand waar ik goede herinneringen aan heb. En dus kies ik voor een saaier, meer voor de hand liggend nummer. Omdat degene aan wie ik dan moet denken, nog steeds graag in mijn gedachten is.
Deze is voor B.
Nog steeds moet ik, als ik dit nummer hoor, denken aan 14 jaar geleden bij jou thuis dat je dit nummer aan me liet horen, en ik het gek genoeg niet kende. Heaven, van Bryan Adams.
Misschien geen top stuk muziek, maar wel een heel leuke herinnering aan toen.
De klik is er nog steeds, muziek hebben we het al heel lang niet meer over. Maar omdat het wel bijzonder is dat we ondanks alles nog steeds contact hebben is deze voor jou.
Ik dacht in eerste instantie aan Misplaced Childhood van Marillion. Práchtig, een geweldig karakteristiek stuk muziek. Maar deze blog is leuker, vind ik, als ik moet denken aan iemand waar ik goede herinneringen aan heb. En dus kies ik voor een saaier, meer voor de hand liggend nummer. Omdat degene aan wie ik dan moet denken, nog steeds graag in mijn gedachten is.
Deze is voor B.
Nog steeds moet ik, als ik dit nummer hoor, denken aan 14 jaar geleden bij jou thuis dat je dit nummer aan me liet horen, en ik het gek genoeg niet kende. Heaven, van Bryan Adams.
Misschien geen top stuk muziek, maar wel een heel leuke herinnering aan toen.
De klik is er nog steeds, muziek hebben we het al heel lang niet meer over. Maar omdat het wel bijzonder is dat we ondanks alles nog steeds contact hebben is deze voor jou.
Oh - thinkin' about all our younger years
There was only you and me
We were young and wild and free
woensdag 2 februari 2011
Day 04 – A song that makes you sad
A song that makes me sad... Er zijn meer nummers die me verdrietig maken. Zo zat ik ooit in tranen op de parkeerplaats bij kantoor omdat ik een prachtig nummer hoorde dat vol tot me door drong. Juist toen ik naar binnen moest. Tranen wegpoetsen en verder. Maar er zijn meer nummers die me ontzettend kunnen raken.
Nederlandse nummers slaan de plank meestal volledig mis als het om emoties gaat. Ze worden snel 'ik-hou-van-jou-en-blijf-je-trouw 'melancholisch. De kwelige Dries Roelvink teksten zeg maar. Nederlandse songteksten moeten echt verrekte goed in elkaar zitten of met grote overtuiging worden gebracht willen ze me wat doen.
Daarom op dag 4 Herman van Veen. Voor hem geldt: hij raakt je, of je haat zijn manier van zingen.
Mij raakt hij in elk geval, en zéker met dit nummer.
Herman van Veen - Wie heeft de zon uit je gezicht gehaald.
Abonneren op:
Posts (Atom)