Deze blog is gestart om mijn reis door Amerika in 2010 te delen met de mensen om me heen.
Inmiddels ligt de vakantie al ver achter me, maar blog ik zo nu en dan vrolijk door. Deze pagina's vul ik het liefst met fijne verhalen en mooie foto's. Deze blog staat open voor reacties van iedereen, dus voel je vrij!
Goh, het grappige is dat ik de laatste tijd een nummer vaak op de radio hoor dat ik zó lekker vind dat de radio harder móet en ik heel hard meezing. Maar ik had geen idee dat dit nummer van onze nationale trots Caro Emerald was.
Ik krijg een spontaan lentegevoel van dit nummer. Visioenen van terrasjes, zonnetje op mijn gezicht en slenterend door mooie steden. (wat ik overig ook kreeg van 'a night like this' dus op de een of andere manier maakt haar muziek me blij!) Mooie ontdekking van deze ochtend.
Dus niet alleen als lekker nummer, maar ook nog eens als ideale overbrugging tot het écht lente wordt hier op nummer 17: Stuck with you van Caro Emerald!
Deze dag hik ik al vanaf het moment dat ik deze challenge startte tegen aan. Er is namelijk zover als ik me kan bedenken geen nummer dat ik eerst fantastisch vond en nu haat. Ik kan het gewoon niet bedenken!
Ik ga dan ook creatief met deze dag om, heb ik besloten. Ik draai de challenge om voor vandaag: a song that you used to hate but now love! :)
Ik woonde samen in Maarssen, een jaar of 10 geleden. We hadden een klein appartementje waarin je elkaar niet echt kon ontlopen. Hij ontdekte Within Temptation en draaide de godganse dag Ice Queen. Wat vond ik dat een afgrijselijk schreeuwnummer. Ik kon er niks moois aan ontdekken maar kon niet vluchten voor de herrie.
En daar gebeurde het denk ik, in dat kleine appartement complete indoctrinatie! En zo luister ik nu graag Wihtin Temptation. En zag ik ze vorig jaar nog met collega Roel in Vredenburg. Waarbij ik inmiddels, eerlijk is eerlijk, veel mooiere nummers heb leren kennen dan Ice Queen. Zoals Our Farewell bijvoorbeeld. Zo mooi.... Die kan ik nu grijsdraaien.
Maar Ice Queen is toch wel het nummer dat ik ooit haatte...
Er was een tijd dat ik wat anders in het leven stond dan dat ik nu sta.
Na een lange relatie ineens weer single.
'Zo, nu is het tijd om je eigen leven weer op te pakken', zeiden mensen me. Eigen leven? Hmmm... had ik nog wel een eigen leven?
Nu, jaren later, kan ik wel zeggen dat ik volop een eigen leven heb. Ik heb een heerlijke baan, veel leuke vrienden, doe veel leuke dingen, reis veel en heb mooie plannen voor de toekomst. Het leven lacht me toe!
Toch heeft dit wel even geduurd. En dat begon al met het feit dat ik na onze relatiebreuk met een huis zat, maar eigenlijk nergens meer kwam. Na een rare belevenis op een Franse autosnelweg reed ik, behalve in de Smart van het werk, geen auto meer. Ik had geen geweldig sociaal leven en dat 'eigen leven' moest duidelijk nog weer opgebouwd worden.
Maar in de loop van de jaren ging ik weer studeren, vond ik een andere baan, vond ik nieuwe hobby's, nieuwe vrienden, ontdekte mijn liefde voor reizen, mensen, en het sociale leven.
Jee, wat is het achteraf goed geweest dat die relatie op de klippen is gelopen. Wat had ik mezelf zoals ik nu ben niet willen missen!
Het nummer van dag 15 is dan ook een nummer dat mijn nieuwe leven symboliseert.
Een jaar of 8 geleden reed ik dus geen auto. Toch was er ergens een stem in me die zei: kom op zeg, zelfs al die oude taarten rijden auto. Doen!
Dus ik kocht een auto. Zonder hem ooit gezien te hebben. In Lelystad. (mensen verklaarden me voor gek, maar ach.. impulsief zal ik altijd wel blijven geloof ik)
Ik ging er met de trein heen, en moest dus wel terugrijden. Ik vertelde iedereen van mijn nieuwe aankoop en de uitnodigingen om hem te komen showen kwamen achter elkaar binnen.
Daar in Lelystad, bij het starten van mijn verse aanwinst, sprong de radio aan en schalde Fleetwood Mac uit de speakers: you can go your own way!
Toen wist ik: het komt wel goed met me.
Jaren later reed ik door Amerika, dwars door Miami, alleen. Ik had een supergave rockzender opstaan en dit nummer klonk wéér door de speakers. Tevreden lachte ik. Het kwám goed!
Hahaha, hier hoef ik niet lang over na te denken. Dat kan niet anders dan Narcotic van Liquido.
Wat een lekker nummer, maar hóe fout...
Die stem van die man. Mmmm.... 'ooooooh, you're such a pretty one!' ;-)
(wel ogen dicht, want die man zelf is IEUW)
Ookal ben ik opgegroeid in de jaren '80, ik heb altijd een hekel gehad aan de muziek van Madonna en Michael Jackson. Het is niet mijn muziek, en dat zal het ook nooit worden denk ik.
Geef mij maar mooie singer/songwritersplaten, of rockbands, of kleine ingetogen liedjes. Deze twee artiesten zijn wat mij betreft zwaar overrated.
Toch kreeg een nummer van Michael Jackson mij afgelopen zomer stil. Niet om de tekst, want die was gelukkig weggelaten. Sterker nog, de arme man kwam er helemaal niet meer aan pas. Straatmuzikanten in het French Quarter in New Orleans speelden Man in the Mirror. Op viool. Loepzuiver.
Het was zo ongelooflijk mooi. Om hen heen stonden heel wat mensen stil, vol bewondering. Ik stond met kippenvel, en niet zo zuinig ook, ookal was het echt bloedheet buiten.
Dit optreden, samen met dat van een man met een énorme baard, weerspiegelt voor mij het muzikale straatleven in New Orleans!
Jammer dat dat moment niet op film staat. Ik had het graag gedeeld. Ik heb de artiest overigens wel gevonden op Youtube. De sfeer is anders, het geluid niet geweldig, maar dit nummer staat welbewust en gepast op deze dag 12! Als ik luister ben ik terug op dat moment. Jullie horen denk ik alleen maar herrie :)
Als je verder luistert dan 50 seconden proef je een beetje de mooie klanken...
Jee, mijn favoriete band... dat is alweer zo'n onmogelijke opgave. Want ik heb geen favoriete band geloof ik.
Er zijn wel een paar bands waar ik de platen van grijs gedraaid heb, maar ééntje... onmogelijk!
Maar goed, deze challenge gaat over het maken van keuzes en dus kies ik Live.
Jaren geleden kocht ik Throwing Copper, omdat ik I Alone zo'n onwijs lekker nummer vond. Later bleek gelukkig de hele CD super te zijn!
Ed Kowalczyk, de zanger van Live, zag ik pas een paar jaar geleden voor het eerst op het podium tijdens The Night of the Proms in Ahoy. Prachtig (en dan niet alleen de muziek...) Vorig jaar nog zag ik hem in Vredenburg. Dat concert vond ik minder, maar zijn nummers blijven me boeien.
En dan een favoriet nummer van deze band. Ik vind The River een heerlijke plaat. Daar word ik altijd blij van.
Toch vind ik dit geen uiteindelijke keuze voor vandaag, omdat ik toch een nummer wil kiezen van Throwing Copper, omdat die plaat me uiteindelijk genoeg heeft geboeid om meer van ze te luisteren.
En dan kies ik voor Lightning Crashes. Omdat ik die, zéker akoestisch, zo mooi vind.... en heel vaak onafgebroken op repeat heb gedraaid.
