Lissabon dag 2, de dag van de weergoden

Na een prima nacht in een prima maar hard bed hopte ik vanmorgen op tijd naar het ontbijt. En daar werd ik niet teleurgesteld, je kunt mij bijna niet blijer maken dan met ananas, en daar heb ik dan ook overvloedig mee ontbeten! (volgens mij heb ik wel een halve op, maar ach...moet kunnen!)


Natuurlijk stond ik bij de koffie weer oog in oog met de man uit het vliegtuig. Je kunt hier 3,5 uur ontbijten en toch dan op het zelfde moment daar staan. Ik vermoed dat we elkaar nog wel meer zullen zien deze week :-)


Na het ontbijt ging ik op pad. Het was somber weer, grauw en mistig. Ik besloot naar het Castelo de São Jorge te gaan. Dit kasteel ligt dicht bij het hotel, maar natuurlijk won mijn nieuwsgierigheid het van de snelste route, en dus kwam ik er denk ik na een uur aan, na een hoop slenteren door heerlijke straatjes. 
Het kasteel ligt op de hoogste heuvel van Lissabon en het uitzicht is dan ook mooi. Maar zonder mist enzo vast nog veel mooier! :-) De fundamenten zouden uit de 6 eeuw voor Christus zijn, oud dus!


Wat plaatjes, die wel saai zijn, vind ik, vanwege het sombere weer:

 Uitzicht van boven, over de stad en de Taag (die grijze massa is het water en de lucht) :-)

Op dit plein plof ik straks op een terrasje, grappig dat die er nu nog helemaal niet staan.

 Onderstel van een kanon

Deze mooie man kwam ik ook nog tegen. Hij zou een stuk knapper worden als hij er bij lacht :-)

Terwijl ik door het kasteel slenterde, werd langzaam de lucht iets lichter, en er brak soms zelfs een straaltje zon door.


Ik wilde naar het water lopen, via het Praça do Comércio. Hier op dit plein brak de zon wel even echt door. Ik heb heerlijk een uur op een terras gezeten, lekker mensen kijken en genieten van die zon op mijn gezicht. O, en ik heb een heerlijke pastei gegeten. jummie!
Daarna ook nog een tijdje aan het water gezeten, vakantiegevoel!

 Het plein

 Aan het water

Het Christus beeld, en de brug (door dezelfde makers als de Golden Gate Bridge, en dat zie je er ook aan af!)

 Straatleven, zolang de zon schijnt

Wat me de uurtjes die ik in 2007 in Lissabon was al opviel is de enorme variatie in kleur en mozaiek. Je blijft kijken naar al die gevels!

Graffiti in de oude stad. En toch was dit een heel mooi straatje, juist hierdoor. Een enorme wand vol met beelden ter promotie van de Fado.

Ik wilde ook graag een kijkje nemen in de Sé de Lisboa, de grootste kathedraal hier. Van buitenaf bijna niet te fotograferen, maar ook niet per sé heel fotogeniek. Van binnen was hij wel heel mooi. Ik heb een kaarsje aangestoken, het vlammetje wilde niet echt, maar toen ik even later terugliep brandde hij nog dapper! Voor een paar lieve mensen die het nodig hebben.

Nobody said it was easy
[....]
Oh take me back to the start

(The Scientist, Coldplay)


Deze tekst schalde hard door de straat waar mensen aan het werk waren. Een uitstekend nummer voor de start van de 'Maak Maartje haar hoofd leeg' trip ;-)


Ik zit nu binnen, sinds halverwege de middag is de lucht zwart/grijs en op dit moment onweert het en komt het met bákken uit de lucht. De voorspellingen voor de komende dagen zijn niet al te geweldig. Grijs en grijs.
Hoop dat het bijdraait, want ik ben hier nog lang niet uitgekeken!

Lissabon dag 1, de dag van het toeval

Dag 1 is een groot woord voor vandaag, want na een korte vlucht landde ik om 18.30 uur plaatselijke tijd in Lissabon.

Ik was rap vandaag! Binnen een uur en 10 minuten nadat ik van huis was vertrokken had ik mijn auto bij lang parkeren gezet, was ik met de bus naar de vertrekhal gegaan, ingecheckt en door de douane. Dat is best heel rap! En dus had ik veel, heel veel tijd om even lekker rond te struinen daar. Vliegtuigen kijken, mensen kijken en een hapje eten. Niet verkeerd!

Bij het boarden stond ik naast een stel (ik vermoed dat ze met pensioen zijn, maar ze ogen jonger) die liepen te klooien met het maximaal aantal stuks handbagage. We liepen wat te grappen hierover en toen zij moesten ompakken kon ik mooi naar binnen. Stoel 4a, bij het raam. En jawel, precies dit stel plofte 10 minuten later op de twee lege stoelen naast me. Hoe toevallig!

Het eerste deel van de vlucht heb ik wat zitten soezen, lekker loom. Plots schrok ik 'wakker' van een omroepbericht, we waren in het zuiden van Frankrijk, en we zouden over 1,5 uur landen in Faro.
Faro?
FARO?

Ik keek naast me en die mevrouw keek al net zo als ik. Het omroepbericht daarna in het Engels noemde ook Faro. Ach, als het er maar mooi weer is, grapten we. En zo raakten we aan de praat. Over reizen en fotografie. Zij reisden heel veel de laatste tijd, en hij fotografeerde ook. Leuk om zo even te kletsen!

O, is er trouwens iets gebeurd in de Pyreneeën? We vlogen over de bergen, en ineens zag ik midden in het berggebied, tussen alle sneeuwtoppen, iets branden. Groot wel. Er kwam een rookwolk vanaf. Ik vond het zo gek, daar woont toch geen kip? Maar goed, ik zie geen berichten van vermiste vliegtuigen ofzo, dus het zal wel iets anders zijn!

Aan het einde van de reis, die gelukkig in Lissabon was, hebben we elkaar een fijne vakantie gewenst. We komen elkaar nog wel tegen misschien in de stad, zei ik. Ja, zei die man, drie keer is scheepsrecht!

Ik heb mijn bagage opgehaald en hup, op weg naar het hotel. Bij de taxi vroeg ik de man wat de rit zou kosten. Hij mompelde wat en wees naar de meter. Ok.... Toch had ik mijn vermoeden dat hij me zou belazeren. En jawel hoor!
Bij het hotel noemde hij een prijs waar ik van achterover sloeg. Prijs liet hij zien op de meter, zonder verdere afstandsindicatie of tijd, en de meter zat ook op een plek waarop ik hem niet had kunnen zien. De eikel. Dat betaal ik echt niet, zei ik. Daar schrok hij wel van, en haalde een smoezelig papier uit zijn kastje. Kijk maar, zei hij.
De prijs die op het papier stond was ongeveer de helft van wat hij noemde. Hij wist dus al wel dat hij fout zat. Voor mijn gevoel nog veel te hoog, maar ik kon het niet aantonen, dus ik heb betaald. Net lees ik op internet dat hij me inderdaad nog steeds veel te veel heeft gerekend. Dus bij deze, naar mannetje, een virtuele klap voor je hoofd. En voor mezelf ook eentje, dat ik maar betere afspraken moet maken.

Het hotel is lekker, ik heb een mooie kamer, met twee bedden en een badkamer met... bad! Whooohoo!

Bij het inchecken heb ik ook de laatste bijgeboekte nacht nu vastliggen, dus dat is mooi, ik hoef niet eens van kamer te wisselen. Bij die laatste afspraak werd ik op mijn schouder getikt. Derde keer, zei iemand, en toen ik achterom keek keek ik in twee lachende ogen. Die van de man uit het vliegtuig!
Nou moe... zitten we in hetzelfde hotel ook nog eens. Toevallig he?

Ik heb mijn spullen gedropt en ben een rondje gaan lopen. Even de sfeer proeven en een broodje halen. Grappig hoe je geheugen werkt. Ik loop deze straat uit en kom op een pleintje en ineens gaat er een luikje open. Oooooooh ja, als ik hier rechtdoor loop kom ik op dat plein, daar heb ik toen gegeten, die straat links leidt naar de Taag... Grappig! Ben hier ooit een halve dag geweest, dus dat het nog netjes opgeslagen ligt is mooi. Ik weet nu waar ik ben, en kan nu morgen lekker de hort op.
Er zaten mensen (ookal is het niet heel warm) buiten te eten. Twee mannen speelden viool en zorgden nu al voor zo'n lekker zomers sfeertje, dat het vast helemaal goed komt deze dagen!

Nog een paar plaatjes-by-night:

Dit plein wil ik eigenlijk in de blue hour doen. Mooi met zo'n paars-blauwe lucht er achter! Het patroon van de straatstenen is net als in Macau, gegolfd (zie onderaan dat blog). Ik zag vanavond al veel terug weer van hoe het er in Macau uit zag qua architectuur en bestrating. Leuk!

En dan nu: *plons* een lekker bad!
Tot morgen!

Uitwaaien of uitvluchten?

Volgens mij schrijf ik regelmatig iets over uitwaaien. Over bijtanken en bezinnen.
Soms moet ik er even tussenuit, omdat het gewoon even niet gaat. Even alleen zijn met mijn gedachten. Wind, zon, zee, natuur, foto's, bossen, steden. Als het maar alleen is.
Soms is een middag genoeg, soms blijkt dat een middag helemáál niet voldoende was.

Bezinning is fijn. Nadenken over wat wil ik nou eigenlijk wil, of waarom dingen niet lopen zoals ik het zou willen. Waar heb ik invloed op, en waarop niet? En waarom raken sommige dingen me zo erg, wat doen dingen of mensen met me.
Ik ben een kei in piekeren, en sprak pas met wat anderen hierover. Hoe leer je gedachten loslaten en waar zit de uit-knop? Wat is loslaten?

Ik las een tekst die er op neer kwam dat je de dingen die je niet kunt veranderen moet loslaten, accepteren. Wat heeft het zin om te piekeren over iets wat buiten je macht ligt? Over iets dat je niet zelf kunt veranderen.

O zo waar, maar o zo moeilijk...

Ik denk dat het gaat om vertrouwen. Vertrouwen dat dingen goed komen. Dat je met piekeren zaken niet versnelt of verandert.
Ik vind dat moeilijk, want ik heb soms helemaal geen vertrouwen eigenlijk. Ik heb een fijne baan maar op andere vlakken mislukken dromen die ik zo graag werkelijkheid zie worden. Waar baseer je vertrouwen dan nog op? En dat gevoel, daar moet ik van af...

Anyway... ik ga er even een paar dagen tussenuit. Als het even niet gaat, krijg ik altijd neiging om te vluchten. Alsof ik mijn gepieker thuis kan laten *grinnik*
Ik vertrek woensdagavond naar Lissabon en hoop daar mijn hoofd leeg te kunnen maken. En vooral onmacht daar te laten.
Ik wil energie krijgen, en geen energie meer verliezen. Ik wil positiviteit, enthousiasme, geloof en durf. Lachend de wereld tegemoet. Die Maartje ben ik even kwijt, maar ik ben van plan haar mee terug te nemen uit Lissabon :-)

Hoe als je je met zorgeloosheid kon omringen...

Hoe als je je met zorgeloosheid kon omringen en dat dat je ruimte was.  
Bert Schierbeek













Soms is hij daar ineens: de knak. Ik knakte gisteren en dat kwam niet onverwachts. Mensen die me waarschuwen en ik ben dan weer zo eigenwijs dat ik niet wil luisteren. As usual... Stom stom stom...

Dus vandaag was het een dag van uitwaaien, bezinning, nadenken en tegelijkertijd verstand op nul.

Ik ben naar het strand gegaan en heb daar heerlijk gelopen, geklommen en geklauterd. Sluipend bij Schotse Hooglanders, rennend van een heuvel af, tegen de wind in gezandstraald over het strand en daarna met rode wangen, zeewind-haar en een wat leger hoofd weer terug. Zorgeloosheid. Soms niet eens na kúnnen denken omdat de wind je om de oren giert.

Zo'n dag. Eentje die doet wat hij moet doen!
En een impressie, omdat die camera toch altijd mee moet....

Op een duin zat ik, uitkijkend over de vlakte. Prachtig daar. Ogen dicht, zonnetje op mijn wangen.
Toch is na een kwartiertje op de grond zitten duidelijk dat de grond nog lang niet zonverwarmd is :-)
Brrr....

En toen opende ik mijn ogen weer, en stonden deze jongens ineens voor me. (op gepaste afstand, dat gelukkig wel)


Schotse Hooglanders. Prachtig gloeiend in de zon.

Daar gaan ze

Het waaide zo ontzettend hard dat er een continue stroom van zand overwaaide. Moeilijk vast te leggen.
De zon was verdwenen, en ik kreeg waar ik om vroeg: uitwaaien!

Maar als schelpje of steentje bescherm je toch mooi het zand achter je!