Israel dag 3 - de dag van het brandalarm en Tel Aviv

Een schel en snerpend geluid haalt me uit mijn slaap. Een paar seconden maar. Ik kijk op mijn telefoon, half 5.  Pfft… ik draai me om en slaap verder.
Een kwartier later hetzelfde geintje. En nog eens een kwartier later nog een keer.

Buiten wordt het rumoerig en ik baal. Welke idioot maakt er zoveel herrie ’s nachts en waarom zo hard praten. Ik loop naar het raam en zie een rood flikkerend schijnsel. Zwaailichten?
Ik schiet in een jurkje en loop mijn balkon op. Onder mijn balkon staat een rijtje ambulances en brandweer geparkeerd. Brandweermannen lopen met zuurstofflessen en hijsen zich in hun pak.

Wáár is de brand? Bij het pand tegenover mij hangen ze ook over het balkonhek heen. Zou het ergens bij mijn buren zijn?

Ik schuifel de gang op en stuit op een dichte branddeur. Hmmmm….het zal toch niet bij ons zijn? Ben ik als enige nog niet op?

Ik open voorzichtig de deuren, daarachter gelukkig geen brand of rook. Dan maar de trappen af, naar beneden. Daar is het een stuk drukker, brandweer, gasten in de afzichtelijkste badjassen en nachtgewaden, mensen van het hotel. Er blijkt brand te zijn in de keuken. Maak je maar niet druk, je kunt gerust gaan slapen.

Dat doe ik. Het ruikt niet naar brand, dus ik vertrouw het wel.

Vanmorgen was ik benieuwd of we ontbijt zouden hebben. Een werkelijk schitterende man heet me lachend welkom bij het ontbijt. Is er wel ontbijt, vraag ik. We hebben hier brand én ontbijt, lacht hij. Het bleek wel mee te vallen vannacht. Het zag er erger uit dan het was. Ik bedenk me dat ze waarschijnlijk geen enkel risico nemen bij een brandmelding in een hotel, en dat ze daarom met een rij ambulances onder mijn balkon stonden. Opluchting.

Ik ga er ook maar vanuit dat als er echt paniek geweest zou zijn, ik wel door een continu gillend alarm uit mijn slaap gehouden zou zijn.

Het ontbijt was weer zalig en daarna ging ik op pad. Eigenlijk wilde ik vandaag naar Caeserea. Een oude opgraving ten noorden van Tel Aviv. Een opgegraven havenstad, amfitheater, aquaduct. Maar na de hitte van gisteren leek het me geen geweldig plan om in de brandende zon, zonder beschutting door een berg stenen te sjokken. Het zou vandaag nog warmer worden dan gisteren, dus even pas op de plaats. Ik heb trouwens vandaag zoveel tips gekregen dat ik me afvraag of ik nog wel aan Caeserea toe kom.

En dus verken ik Tel Aviv nog wat meer. De grote boulevards, met hoge bankgebouwen, restaurantjes en een enorm winkelcentrum. Hier maak ik ook voor het eerst kennis met de veiligheidsmaatregelen hier. Voor elke ingang van het winkelcentrum en voor elke winkel er omheen staat een beveiliger. Met hekken vaak. En metaaldetectie. Kijk, dat lijkt op de verhalen die ik had gehoord. Ook zie ik hier mee leger rondlopen. Aangezien zowel mannen als vrouwen dienstplicht hebben, zie ik ook veel vrouwelijke militairen.

Het winkelcentrum is bizar. Zo onwijs groot. En met de meest rare winkels, van de reguliere kleding-, sieraden-, en schoenwinkels tot bedden, tattoos, postzegelverzamelboeken, kinky spullen als zweepjes en verpleegsterpakjes, en deze XXXXXXXXXXXXXXXXL winkel (OMG….)

ALLES gewoon.

 Carmel Market

Ook ben ik door de Carmel Market gelopen. Kleding, hoeden, fruit, kruiden, van alles wat! Ik heb een stoffen zonnehoedje gekocht, voor als ik toch naar plekken als Caeserea ga. Ik en een hoedje. Moet niet gekker worden.

De bekende fontein hier. Dagelijks licht- en watershows. Maar net als bijna alles wordt deze ook ver(her)bouwd :(
Echt, zowat alles ligt open, wonderlijk. Volgens mij ziet het er hier over een paar jaar schitterend uit!

Onderweg kwam ik ook langs Habima, het nationale theater van Israel. Een prachtig gebouw met mooie lijnen en een schitterend interieur (zag ik door de ramen).

Een plaatje, en zeer fotogeniek!

 Dit is mijn favoriet van vandaag. Ik ben gek op lijnen en licht!

 Is weer eens wat anders voor in je tuin!

 Rothschild Boulevard

Waterlelie...

Daarna ben ik verder gelopen richting zee, de haven. Hier ben ik terug langs de kust, door de branding naar de Opera Tower gelopen (mijn hotel ligt er naast).

Ik bedenk me ineens dat ik geen eens een mooie foto heb van de Opera Tower. Nu vind ik het ook echt een lelijk gebouw, dus ach.. dan hier maar een linkje :)

< Iemand enig idee wat dit zijn? Het zijn geen vijgen, maar wat wel?

Vandaag had ik trouwens weer veel aanspraak. Meer dan gisteren. Mijn niet ontplofte hoofd zal daar zeker aan bij hebben gedragen. Ik heb heel veel lekker in de schaduw gelopen en alles op mijn dooie gemakje gedaan. Dat scheelt een hoop!

Mensen die me aanspreken vragen:

A. waar kom je vandaan

B. ben je fotografe

Grinnik….

Zo sprak ik een man die in Hilversum had gewerkt, voor RTL. Hij hield van Nederland, en van de prachtige Hollandse vrouwen. Zo, die steek ik even in mijn zak. Net als dat veel mensen me vandaag de weg vroegen, of dachten dat ik hier woonde. Zouden ze het weten, van mijn Tel-Aviv-fiets-voor-het-leven?

Vanmiddag heb ik op het dakterras van het hotel lekker zitten lezen, op een schommelstoel, zonnetje, wind, iemand speelde the Beatles op de achtergrond.  Uitzicht op zee. Heerlijk.

Als ik geen trek had gehad, zat ik er nu nog!

<- van rechts naar links lezen...

Vanavond heb ik verder zitten lezen aan het strand. Er kwam een oude man, volgens mij bijna blind van de staar, naast me zitten en die begon een praatje.  Hij vroeg of ik uit Engeland kwam, want ik had zo’n Brits accent. (??) haha

Hij had in Amerika gewoond, had bij de luchtmacht gewerkt. Hij was de tweede die me vandaag vertelde dat Nederland zo veranderd was, dat het in de jaren ’60 zo gemoedelijk was. Toen hij in de jaren ’80 terugkwam was het al zoveel verhard. Maar niet alleen Nederland hoor, vertelde hij, overal.

Hij vertelde over oplichtingspraktijken in Nicaragua, over zwervers uit  Soedan die niet weg te krijgen zijn en met een ‘oprotpremie’ teruggestuurd worden. Mooie verhalen van zo’n oude man. Hij vraagt of ik mee ga een kop koffie drinken of een eind wandelen. Maar dat sla ik toch maar af.

Kortom: een heerlijke dag!

Morgen reis ik naar Akko. Benieuwd hoe het daar is. Ik pak ergens in de loop van de ochtend de trein, is het plan.

Tot daar!

PS. iemand die nog werk zoekt? Ik zou een exporthandel in afplaktape adviseren! :-)

Israel dag 2 - de dag van Old Jaffa

Old Jaffa

Zeuren over het weer is universeel en een soort constante. Het is nooit goed.

Snakte ik vorige week, wat zeg ik, gisteren nog naar warmte, blijkt vandaag dat het ook té warm kan. :-)

Maar laat ik bij het begin beginnen. Ik heb lekker geslapen en echt zalig ontbeten. Toen de jongen aan de receptie gisteren vertelde dat ik het ontbijt vooral niet moest missen wist ik nog niet dat hij heel erg gelijk zou krijgen. Heerlijk vers fruit, watermeloen, gewone meloenen, olijven, kaas, groentenpannenkoekjes, brood, gewone pannenkoekjes, vis, ei, aardappeltjes. Echt zó lekker!

Daarna ben ik op pad gegaan, naar Old Jaffa, de oude stad die zo’n beetje aan Tel Aviv gegroeid is. Deze voorloper van deze havenstad zou gesticht zijn door Jafeth, een van Noachs zonen.

Ik ben gaan lopen, een kleine drie kilometer is het. Vanuit het hotel, húp het strand op. Schoenen uit, door de branding. Heerlijk!

Alleen was ik iets meer dan een half uur onderweg toen mijn camera raar deed. Alles wat ik fotografeerde, maar ook door de zoeker zag, was wazig. Alsof er een dikke mist hing. Hij kon niet goed meer scherpstellen ook.

*PANIEK!*

Ik ben met het puntje van mijn jurk aan het poetsen gegaan, de lens, het filter. Maar verder durfde ik niet, midden op het strand. Terug naar het hotel dus maar. Kijken wat ik daar kon doen, en anders vanuit daar een Canon-speciaalzaak zoeken.

Eenmaal in het hotel heb ik hem helemaal uit elkaar gehaald. Met een doekje alles gepoetst wat ik maar kon en durfde te poetsen. Het gekke was, de eerste foto’s van die ochtend waren wel gewoon goed. Heel vreemd dus.

Aan, uit, poetsen, draaien, andere stand. Wat het is geweest weet ik niet, maar op een gegeven moment deed hij het weer. Pffffft….. opluchting.

Dus weer op pad, 1,5 uur na mijn eerste vertrek. Inmiddels was het helemaal goed heet buiten. Ik besloot een fiets te pakken. 10 minuutjes van mijn hotel vond ik een fietsverhuurgebeuren. Zo’n soort witte fietsen project waar je een fiets met je creditcard ontgrendelt en mee kunt nemen.

Een beetje een vaag systeem, of ik was nog niet helemaal wakker, maar goed, ik kreeg een fiets los! Op naar Jaffa!

Eenmaal daar bedacht ik me dat het niet handig was om daar met een fiets rond te zeulen, want al die smalle steegjes, trappetjes, doorgangen, en dan nog met camera… Ik moest zorgen dat ik van die fiets af kwam. Na wat rondvragen was er bij het strand een punt waar ik hem weer kon inleveren. Ik zet de fiets neer, prik de beugel die aan de stalling zit in mijn fiets en….die wil niet vast. Hmpf… uiteindelijk vond ik een knop en als ik die indrukte zat mijn fiets vast. Maar of het systeem nu weet dat mijn fiets terug is?

In het ergste geval heb ik nu voor mijn leven lang een huurfiets in Tel Aviv…. :-)

Jaffa dus, Old Jaffa. Het is hier prachtig! Een oud stadje, met dikke muren, aan zee, smalle straatjes, oude huizen en heel veel kunst. Sieraden, ateliers, je kunt het zo gek niet bedenken. Heel leuk en sfeervol. Het is alleen zo warm…. Toch is het ‘maar’ 35 graden. Of het nu komt doordat ik net uit het koude Nederland kom, of dat het gewoon echt heet is? Ik trek het af en toe echt niet. Na dat ene uurtje lopen voor ik terug in mijn hotel was voor mijn camera was ik al flink aan het verbranden.  Actie dus!

Actie 1: een fles zonnebrand factor 50!  (heeft geholpen, ben niet verder verbrand, behalve de stukjes die ik heb overgeslagen bij het smeren)

Actie 2: een terras, onder een parasol met een koud glas drinken.

Actie 3: misschien toch nadenken over een zonnehoed. (en degene die me dát aanraadde mag nu heel hard ‘told you so’ roepen!) :-)

Een terras dus. Heerlijk even zitten en mijn ontplofte-tomatenhoofd bij laten trekken. Iedereen ziet er hier zo normaal uit en ik zie er uit alsof ik net 10 kilometer heb gerend bij 40 graden). Gelukkig schoof al snel een Engelse dame aan. Met net zo’n hoofd. Wij West-Europeanen zijn hier gewoon niet voor gemaakt denk ik… haha

Bij het weggaan vraagt de eigenaar waar ik vandaan kom. Holland, antwoord ik. Holland!! My friend! Holland is friend of Israel, you are my friend. Hij omhelst me nog net niet. Goed, ik ben welkom dus in dit land!
En even vraag ik me af hoe het het Duitse meisje zal vergaan waar ik gisteren in het vliegtuig mee heb zitten kletsen. Hoe zal zij ontvangen worden als ze haar land noemt. Zou het nog een rol spelen?

Tussen de terrassen door slenter ik door de straatjes, kom de mooiste steegjes tegen en geniet! Het is heerlijk hier, een goed begin van de vakantie!

Oooh, ik heb nog zoveel mooie foto's van Jaffa, maar ik krijg ze niet geupload. Foutmelding na foutmelding. Eerst dus maar eens kijken of ik dit geplaatst krijg. En dan hebben jullie ook nog wat te zien als ik thuis kom :-)

Maar dan terug… Ik wil geen risico lopen dat ik straks twee fietsen voor het leven in Tel Aviv heb, dus ik besluit terug te lopen. Een kleine 3 kilometer is niet veel, maar in de brandende zon is het toch niet zo heel slim.

Onderweg kom ik nog een paar bijzondere muurschilderingen tegen…. Er wordt veel gebouwd in dit stuk Tel Aviv en veel opgeknapt. En af en toe probeert iemand het wat op te fleuren.

Ik drink veel, pauzeer in de schaduw, en doe er bijna 1,5 uur over om terug te komen. In mijn hotel plof ik met een bonkend hart op bed en val gelijk in slaap.

Het is warm! Maar ik wilde warmte, dus ik zal het krijgen ook :-)

Net ben ik nog even naar buiten gegaan, lekker langs het strand gelopen. Schitterend zo met de ondergaande zon en lekker prutsen met mijn camera :-)

Lullig trouwens, ik wilde iemand fotograferen die er prachtig uit zag, maar ineens springen er twee mannen tussen. Gek doen, maf poseren. Dus ik maak een foto van ze. Geeft een van de heren me wat tips en rent dan naar binnen om zijn visitekaartje te halen. Zodat ik de foto kan mailen. Ach, denk ik, wat maakt het uit, foto is wat bewogen, maar ik mail het kiekje wel.

Wat denk je, is het een fotograaf! Hmpf….kom ik aan met mijn kiekje :-)

Anyway, de ondergaande zon dus. Tot morgen!

Israel dag 1 - de dag van de reis

Net voor Amsterdam was een treinstoring. Hierdoor hadden veel reizigers op weg naar Schiphol al een uur tot anderhalf uur vertraging. Wellicht was het wat leedvermaak, maar ik heb me uitstekend vermaakt met rennende, van trein wisselende, vloekende medepassagiers. Soms in blinde paniek. Aangezien mijn buuf me vroeg op Utrecht CS had gedropt, had ik tijd genoeg voor dit vermaak :)

Door de vertraging had ik minder tijd op Schiphol en dus sloot alles perfect aan. Het vertrek was grijs en grauw, wat een tegenstelling met mijn aankomst in een bloedheet Istanbul!

 Istanbul

Amsterdam.

Zoek de 10 verschillen :)
Deze foto's kwamen er overigens met pijn en moeite doorheen. Dat belooft wat voor de komende dagen en mijn (te verwachten) berg foto's!

In Istanbul moest ik 3 uur wachten. Ik heb wat gegeten en heb al 1 boek uitgelezen (oeps!).

Ook ben ik benieuwd of ik opgelicht ben. Ik kocht wat drinken met mijn creditcard. Tot 3x toe een storing, zei de man. Hij wuifde zijn leerling weg en toen ineens deed het apparaat het wel.

Ik heb de eerste bonnetjes uit zijn handen geplukt, maar kon er niks van maken in het Turks. In het ergste geval was dit een duur flesje water. Ik zal mijn afschriften in de gaten houden.

Een klein jongetje van een jaar of 3 reisde met zijn vader. Zijn vader ging even naar het toilet en het jochie kreeg instructies om op de bagage te passen. Er mocht niemand aankomen.

Vader was weg, jongetje ging baldadig aan kar hangen en buitelde met kar én alle tassen om. Zwaartekracht!

'Zal ik helpen om hem overeind te zetten?' vroeg ik. Maar hij antwoordde stellig dat er niemand aan mocht komen.

Tsja... Zijn vader had hem overigens iets specifieker moeten instrueren want dat hij daarna alle bagage maar in de steek liet om zijn vader in paniek te roepen, dat hoorde niet bij de instructie!

En als dan iedereen verdwijnt in een vlucht naar Amsterdam, en je bedenkt dat er wel heel weinig mensen zijn die nog naar Tel Aviv moeten, pas dán kom je er achter dat je bij de verkeerde gate zit te wachten. Een kwartier voor vertrek. Dat krijg je ervan als de schermen nog uit zijn als je gaat zitten :)

Live life to the max :-)

Na weer een rustige vlucht landde ik dan toch op Tel Aviv. Wat een prachtige luchthaven. Groot, sereen bijna, en toch warm. Schitterend.

Na een kleine overhoring bij de douane: wat kom je doen, ken je hier mensen, wat doe je voor een werk, hoe spreek je je naam uit en nog meer van dat soort dingen, was hij er dan eindelijk, de stempel in mijn paspoort!

Bij de uitgang vond ik gelijk mijn koffer en daarna stond er ook al een man op me te wachten die me kwam halen. Hij pakte mijn koffer, en racete er vandoor. Een klein muizig mannetje, en ik er maar achteraan hollen.

Tot de buitendeuren, een hitteklap kwam me tegemoet. Hij maar hollen, ik maar zweten :-)

Maar na een half uurtje taxi was ik er dan toch, mijn hotel! Na een rit met handen en voeten. Hij sprak geen woord Engels, ik gen Hebreeuws. Het antwoord op elke vraag die ik stelde was: Tel Aviv. :-)

Ik ben tegen half 2 maar eens gaan slapen. Althans, ik deed een poging tot… de kamer was nog bloedheet toen ik aankwam en koelde met een gebrekkige airco pas na een tijd een beetje af. Maar laat mij maar lekker moe zijn, dan vandaag goed op pad, dan slaap ik vannacht als een roosje!

Beste inbreker... houd je van Mikado?

Ik ben ehm... best wel slordig eigenlijk *kucht*
Voor de mensen die mij kennen is dat geen verrassing. Ook kan ik wel eens makkelijk zijn, vind ik gerust 's morgens mijn achterdeur niet op slot enzo.

Vanmorgen kwam ik beneden, keek de tuin in en zag dat mijn poortdeur wijd open stond. Evenals mijn schuurdeur. *slik*
Mijn mooie fiets.....

En hoe kan die schuurdeur open zijn? En ineens bedacht ik me: ach ja, die had ik 1,5 week geleden van het slot gehaald voor de schilders. En natuurlijk vergeten op slot te draaien. Ai....Muts dat ik ben, wáárom let ik dan ook niet beter op?

Snel schoot ik in een jurkje, en met ontploft haar sloop ik naar de schuur. Mijn fiets, mijn fiets. Shit shit shit. Verdorie, waarom let ik dan ook niet op. Is zo mijn fiets gejat en allemaal door mijn eigen stomme schuld.
Zoals altijd stond de schuur vol met zooi (die schuur he, daar staan gewoon nog dozen in van 10 jaar terug toen we hier samen kwamen wonen. Ik kom er nooit, alleen voor mijn fiets, dus géén idee wat er staat!) En in het midden van alle zooi, stond mijn fiets gewoon. Net als altijd. Met die doos die ik er na het schilderen op had gepleurd. Met de stoeltjes er tegenaan geleund. Met die bezem die schuin in het stukje vloer staat dat ik 'pad' noem, maar meer een survivalroute is.

Hij stond er gewoon!

En juist die zooi heeft hem gered denk ik. Want inbreker of niet, om een fiets vakkundig en geluidloos tussen Maartje haar puinzooi weg te Mikado-en, dat is zelfs voor een ervaren inbreker een brug te ver denk ik.

Beste inbreker: aangenaam, Maartje Kuperus, topchaoot.  Eat your heart out!

Israel: adres onbekend

Over een maand ga ik naar Israel. Ik heb echt onwijs zin in deze reis. De combinatie cultuur, geschiedenis, fotogenieke plekken, ik kan niet wachten!

Alleen wordt het nu wel spannend, want ik heb wel overnachtingsplekken geboekt in Tel Aviv, Haifa, Nazareth en Jerusalem, maar nog geen binnenlands vervoer geregeld.







En daar loop ik nu lekker op vast ;-)
Op de site van Egged, de grootste busmaatschappij van Israel (en naar kilometers zelfs ter wereld) ben ik op zoek geweest naar busverbindingen tussen deze plaatsen. De bus is goedkoop, voor een paar euro zit je op een plaats die een paar uur verderop ligt.

Alleen... welke bus, welk station?
Ik was aan het puzzelen vanmorgen en kwam op de site van Egged, voor Tel Aviv, dit lijstje tegen van busstations. Stations genoeg dus, maar welke ligt er nou dicht bij mijn hotel? Google maps helpt niet echt ;-)

Daarna wilde ik kijken voor een bustrip van Haifa naar Nazareth. Ik kom uit op 2x overstappen en daarna wordt het zo mogelijk nog spannender. Mijn hotel heeft namelijk geen adres. Het 'adres' is Old City, Nazareth.
Op Google Maps vind ik ook niks anders dan naamloze kleine straatjes waar de Google StreetView auto nog nooit is geweest. Ai...
Ik herinner me ineens een grote verdwaling met Tanja, waar we compleet verdwaasd rondliepen in een soort mierenhoop van mensen, straatjes en ezels.

Nou ja, het zal vast wel goed komen. Desnoods neem ik een taxi, toch? *kucht*

De App wil ook niet echt duidelijkheid brengen ;-)




















Voor de reis van Tel Aviv naar Haifa heb ik nu gekozen voor de trein. Vanuit het treinstation in Haifa kan ik geloof ik lopend naar het hotel. Alleen in Tel Aviv even kijken hoe ik op het treinstation kom. Maar dat komt vast goed.
Ik geloof dat ik mijn vakantievoorpret maar ga uitbreiden met het oefenen op een hulpeloze lach!
Wordt vervolgd.... :)

Dagje fotograferen in het Openluchtmuseum!

Het was al even geleden dat ik in het Openluchtmuseum was. De laatste keer in de winter?
Het blijft een dankbaar onderwerp om te fotograferen, dus slechts een fotoblog dit keer:

 Een stukje van de 'nieuwe' Westerstraat uit Amsterdam.

 Stilleven met was :-)

 Wie, ik?

 Westerstraat