Mijn fascinatie voor begraafplaatsen

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: ik heb wat met het bezoeken van begraafplaatsen. 

Begraafplaatsen zijn voor mij de ziel van een stad. Ze vertellen me over gebruiken in een stad, over geschiedenis, cultuur en religie. Ze vertellen een verhaal en kunnen me ontroeren, stil krijgen (jaja!) en zetten me aan tot denken.

Afgelopen zomer heb ik ook weer redelijk wat begraafplaatsen bezocht. Zóveel dat het opviel. Regelmatig kreeg ik de vraag: wat moet je toch op al die begraafplaatsen, doe toch niet zo luguber.

En toch doe ik het. Menig vrouw in mijn omgeving trok haar haren uit haar hoofd bij mijn blog dat ik afgelopen zomer liever een ochtend uittrok om een bekende begraafplaats in Savannah te bezoeken dan dat ik naar een shoppingmall zou gaan. Ergens is er iets misgegaan bij mijn vrouwelijke genen geloof ik. :-)

Cimetière Pere Lachaise - Parijs

Neem nou Pere Lachaise, de mooiste begraafplaats van Parijs. Het is bijna Parijs zélf qua sfeer met z'n kronkelige smalle straatjes, de uitbundige graven en de mooie bomen. Slingerend door de 'straatjes' loop je langs het graf van bijvoorbeeld Oscar Wilde, Édith Piaf en Jim Morrison. Een prachtig stukje stad.

Lafayette Cemetery - New Orleans
De begraafplaats in New Orleans (waar ik eerst in een nogal vreemde buurt terecht kwam: zie hier), waar men de mensen boven de grond moet 'begraven' vanwege het hoge grondwaterpeil. Bijzonder! Je ziet er de meest fantastische bouwwerken, tombes, muren en deze zijn over het algemeen versierd met onwijs kitscherige bloemstukken. 

Arlington National Cemetery - Washington

Of het prachtige Arlington Cemetery in Washington. Ik heb nog nooit een begraafplaats gezien die zo ontzettend uitgestrekt is. Tot kilometers ver zag ik de witte gedenkstenen van meer dan 300.000 graven. Gepast of niet, ik kon hier niet stoppen met fotograferen, wat mooi...

Naast het graf van John F. Kennedy maakte hier ook het graf van de onbekende soldaat indruk. Een soldaat loopt hier een half uur lang 21 seconden heen, 21 seconden terug en 21 seconden in stilstand. Daarna wordt hij afgelost door een collega. Zo wordt het graf 24 uur per dag bewaakt. Dag in dag uit, regen of bloedhitte. Een perpetuum mobile van respect op deze begraafplaats, voor de onbekende/ongeidentificeerde slachtoffers uit de eerste- en tweedewereldoorlog en uit Korea.

Ontzettend indrukwekkend!

Bonaventure Cemetery - Savannah, GA

Savannah, zoals net genoemd was ook prachtig. Het kerkhof midden in de stad is mooi en oud, met het Spaanse Mos dat vanuit de bomen naar beneden hangt. Het geeft het kerkhof een serene rust. Het grote kerkhof net buiten de stad is nog indrukwekkender. Wat een immens oppervlak met de mooiste beelden, graven, bouwwerken en een deel met oorlogsgraven en een deel Joodse begraafplaats.

Remuh Kazimierz - Krakau

Ook in Krakau was de Joodse begraafplaats in de oude Joodse wijk om stil van te worden. Oud, schots en scheef. Het kerkhof, dat dateert uit 1535 is in de oorlog grotendeels vernietigd en van de grafstenen zijn wegen aangelegd. Na de oorlog zijn de grafstenen weer naar de begraafplaats gebracht en verwerkt in de muren rondom het kerkhof.

Ik ben altijd onder de indruk van de prachtige Joodse traditie om steentjes te plaatsen op de grafstenen na een bezoek.

Tsja, ik kan wel doorgaan zo. En dit zullen ook niet mijn laatste bezoeken zijn vrees ik...

Every man should keep a fair-sized cemetery in which to bury the faults of his friends. 

Henry Ward Beecher 

(hmmm... een mooie afsluiter...daar mag deze afwijking van mij dan ook wel begraven worden) ;-)

I think, therefore I am

Deze week kreeg ik, net als vaker, de vraag: jij bent wel heel open he?

Open... ja, ik denk dat ik inderdaad wel heel open ben. Ik vertel makkelijk wat me bezighoudt en heb weinig drempels als het gaan om het delen van mijn gedachten. Als er grootse dingen zijn die me bezighouden, dan kán ik ook niet anders dan het delen. Maar ook kleine dingen, hersenspinsels, gevoel. 

Ben ik verdrietig, dan zie je het. Ben ik verliefd, dan grijns ik van oor tot oor. Een open boek. Ik kan niks verborgen houden. Wat ook wel eens lastig is! ;-)

Gaat het op het werk goed, dan stuiter ik over de afdeling, zingend, fluitend. Dingen die ik bereik of voor elkaar krijg kan ik dan wel van het dak schreeuwen. Ook kan ik dan slap van het lachen van mijn stoel af vallen (en dat gebeurt dan ook echt wel een paar keer per week, arme collega’s).

Zit me iets dwars of is er stront aan de knikker, dan loop ik met stoom uit mijn oren rond en kan ik mopperend en foeterend de dag doorbrengen. Je hoeft maar naar me te wijzen en ik ontplof.

Dan zit ik in de auto naar huis, dan komen de tranen. Dan brul ik een minuut en dan ben ik het kwijt. Emotioneel dier.

En dan kijk ik naar mijn collega’s. Zij zitten met dezelfde mooie momenten, dezelfde dramadagen. En zij gaan meestal heel koel en stabiel de week door. Hoe doen ze het toch?

Nuchter, stabiel. Ben ik dan de enige die zo’n emotionele rollercoaster is?

Belangrijker nog: zou ik dat moeten veranderen? Zou je beter functioneren als je stabieler en minder emotioneel werkt? Of zou mijn openheid ook de oorzaak zijn van goede contacten en credits bij mensen?

Ik ben er nog niet uit... Maar ik ben wel eens jaloers op de mensen die zo stabiel door het leven gaan. Het lijkt me best eens makkelijk.

En ookal zou het anders moeten. Zou ik dat dan kunnen? Of maakt dit me wie ik ben? Zou ik kunnen leven zonder het delen van mijn mooie momenten? Zonder het delen van mijn onzekerheden, mijn leuke dingen, mijn verwarring?

Zou ik een reisverslag kunnen schrijven zónder te vertellen van mijn blunders? Van het vastzitten in een te kleine broek, of van mijn mooie gesprekken met mensen. Van reizen die emoties oproepen, die me een ander mens maken? Zou ik kunnen werken zonder mijn blijdschap te uiten over iets dat lukt? Zonder mijn frustratie te uiten over iets dat niet goed dreigt te gaan? Zou ik mijn ogen kunnen sluiten voor dingen die mis gaan in de wereld en me gewoon eens niet boos maken?

Ai... ik vrees, ik vrees....ik vrees dat ik dit gewoon ben. En ik vrees nog harder dat jullie het daar maar gewoon mee moeten doen... 

Want ook déze hersenspinsels wil ik graag weer delen. 

As usual. Tsja...

---

Always be a first-rate version of yourself, instead of a second-rate version of somebody else.  

Judy Garland

Openluchtmuseum; zonnige historie in de mist

Vandaag ben ik met Ellen naar het Openluchtmuseum geweest. Een dagje bijkletsen en fotograferen.
Het was raar weer, aan de ene kant hartstikke mistig, maar aan de andere kant strakblauw. Dat levert een bijzondere mix van plaatjes op voor vandaag!

Van bijzondere mistige bossen bijvoorbeeld, met een spookachtige gloed:

< Mijn favoriet van vandaag!





















Bizar mooie ijspegels:

 Fonkelend in de zon

Molens, molens en natuurlijk molens:

Van schapen:

En natuurlijk van de heerlijke vuurkorven die overal stonden om even je handen te warmen. De mooie doorkijkjes, en nog veel meer!

Lachend het jaar uit! The best of 2010.

2010, een super jaar, en als er deze laatste dagen geen gekke dingen meer gebeuren, sluit ik het jaar af met een grijns!

Terwijl de sneeuw weer zachtjes naar beneden dwarrelt graaf ik in mijn geheugen en besluit ik een ‘best of 2010’ te schrijven met daarin dingen die me vreselijk aan het lachen hebben gemaakt.

Waarschijnlijk wordt dit blog dan ook alleen leuk voor mij en degenen die er bij waren, want zo werkt dat helaas met leuke dingen. Je had er bij moeten zijn...

Een hoofdrol is weggelegd voor Tanja. Met haar heb ik volgens mij de meeste slappe-lach verhalen beleefd dit jaar.

Eten

Nog geen uur geleden viste ik een kerstkaart uit mijn brievenbus van Tanja. 'Ons’ best of 2010 verhaal werd ook op die kerstkaart nog even aangehaald. Ik stond alweer hikkend van het lachen bij de brievenbus, dus daar komt ie:

Het was in Krakau, het was de een-na-laatste avond en we besloten echt Pools te gaan eten in een tentje tegenover ons hotel. Het restaurant was leeg, en we namen plaats aan een grote ronde tafel bij het raam.

De serveerster kwam de menukaart brengen en het water loopt ons al in de mond. Wat een zalige gerechtjes allemaal. We besluiten wat méérdere kleine gerechtjes te nemen, om zo te kunnen proeven van al het lekkers op de kaart. En die bestelling geven we dan ook door. ‘Ar joe sjoer’, vraagt de Poolse dame in gebrekkig Engels aan ons.

Huhuh, absoluut, knikken we hongerig. We besluiten er ook nog wat frietjes bij te nemen.

We begrijpen haar vraag pas als ze aan komt met ons eten. Werkelijk de hele tafel wordt vol gezet met schalen eten. Aardappeltjes, koolsalade, rode kool, echt het kán niet op. Er staan minstens 8 schalen op tafel, als het er niet meer zijn.

Hoezo bijgerechtjes? Zo te zien hebben we ládingen hoofdgerechten besteld. We kijken elkaar aan en kijken naar de tafel. Wat een belachelijk gezicht. Twee meiden, een énorme tafel vol voedsel, en dan ook nog allebei met ons gezicht naar het raam gekeerd, uitkijkend over die volgeladen tafel. Wat zullen ze in de keuken en buiten lol hebben gehad. De jaaromzet in 1 avond gehaald!

Als ik er nu weer aan terugdenk, begin ik alweer te gieren van het lachen. We zijn braaf gaan eten en we hebben echt een hele slag geslagen in al dat lekkers. Het was ook zó heerlijk allemaal!
Als twee Michelinmannetjes leunen we achterover en met het schaamrood op onze wangen antwoorden we met een volmondig ‘ja!’ als de serveerster weer komt afruimen en vraagt: ‘iet was a little bit to mutsj, wasnt it’.

We bestellen toch nog een dessert....en rekenen schandalig weinig af.

Taxi

Ook de terugreis naar het vliegveld is een leuke. Voor 100 Zloty vinden we een taxi die ons wel naar het vliegveld wil brengen. De taxi rijdt keurig voor en we rijden goedgemutst weg met onze (bijna jarige) chauffeur.

Na iets meer dan een kwartiertje neemt hij de afslag van de snelweg en tot ons afgrijzen zien we daar een totaal ander vliegveld op de borden staan. Ja maar... híer moeten we niet zijn, stamelen we.

Are you sure, vraagt hij. Wij: JA!!! Hij geeft een ruk aan het stuur en belandt weer op de snelweg. We moeten op een heel ander vliegveld zijn, nog een dik uur rijden.

De arme man probeert ons uit te leggen dat hij natuurlijk niet voor slechts 100 Zloty daar helemaal heen kan rijden. Pfft... je doet er niks aan, dus we hebben netjes betaald, maar mensenkinderen, wat hebben we gelachen achterin. En hij om ons. Elke rockzender die voorbij kwam werd door de achterbank hardop meegebruld en hij schudde af en toe meewarig zijn hoofd.

Het was vást zijn leukste verjaardag in jaren!

Haarvet

Mijn andere humormoment is weer met Tanja. We gaan naar Dolf Jansen zijn show ‘Altijd Verder’ in de schouwburg van Haarlem. Van te voren zouden we een bak koffie met hem doen, om half 8.

Gezellig kletsend en etend zitten we van te voren bij Tanja thuis. Tot we op ons horloge kijken. Half 8 geweest? Whát? We hebben Dolf laten zitten! (sorry Dolf....) 

Als een haas spoeden we ons naar het theater, en halen we de kaartjes op. ‘We willen ook graag nog even naar de artiestenfoyer, we hebben een afspraak’ geef ik aan de balie-dame door.

Jaja, dat zeggen ze allemaal, kaatst ze terug. En gelijk heeft ze...

Ik stuur een berichtje en binnen no-time worden we door de beveiliging opgehaald. We kletsen even met Dolf en dan vraagt hij of wij haargel oid bij ons hebben. Nou... nee, eigenlijk niet.

‘Alleen lippenvet’, zegt Tanja. Ze haalt een potje rozen-menthol lippenvet uit haar tas. Dolf haalt er een vinger doorheen en smeert het in zijn haar. Zo, dat zit!

Hij gaat nog even naar zijn kleedkamer voor de show en wij verdwalen ongelooflijk achter de schermen van het theater. Gierend van het lachen lopen we van witte gang naar witte gang, trap op, trap af, de verbaasde blikken van de mensen die daar werken negerend.

Net op tijd zitten we op onze plek. En vragen ons af: zou de eerste rij gedacht hebben: wat ruikt het hier naar rozen en munt?

Schaapjes tellen

Dit jaar heb ik ook Gonzalo leren kennen, een ontwerper uit Chili die ik via Twitter volg, en vice versa. Vanwege het tijdsverschil hebben we nog wel eens contact als ik niet kan slapen en hij gewoon geniet van zijn avond.

Op een avond lig ik weer in bed. Klaarwakker. Mopperend omdat ik de slaap niet kan vatten. Gonzalo en ik communiceren hoofdzakelijk in het Engels. Soms gewoon zo, soms gooien we Google Translate in de strijd.
Dat levert soms hilarische vertalingen op.

Ik mopper tegen hem aan via Twitter dat ik niet kan slapen. Well, krijg ik als antwoord terug, you should try to calculate sheep!

Dat schapen calculeren kwam zo vréselijk grappig over op dat moment (en daar had je misschien echt bij moeten zijn) dat het echt een running gag is geworden tussen ons. Leuk!

Overigens was zijn eerste Nederlandse woord: konijnen. Na mijn ‘enthousiaste’ getwitter over mijn logeerkonijnen die vanwege de regen regelmatig afgegoten moesten worden deze zomer.

Misschien goed om het voor dit blogje even hierbij te laten, voordat het een heel boekwerk wordt.

Wellicht later deze week meer!

Another year over...

Zei men vroeger niet: wacht maar tot je ouder bent, dan gaat de tijd veel sneller.
Há! Wat een onzin. Als kind kun je je er niks bij voorstellen dat de tijd sneller gaat dan dat je wil.
Je kunt niet wachten tot je ouder bent, tot je meer mag. Tot je later mag opblijven. Je wél alleen weg mag. Je zelf dingen mag beslissen.
En dan ben je ouder, en dan gaat de tijd inderdaad sneller. De jaren vliegen voorbij.
Gek eigenlijk, want hoe later je op mag blijven, hoe meer uren er in een dag zitten. Eigenlijk zou je dus meer in te vullen uren over moeten houden. Ergens klopt er dus iets niet, maar je doet er niks aan. De tijd vliegt, en dat is een gegeven.

Eind 2010, weer een jaar voorbij. En wat voor een jaar.
Januari begon met een grote verandering op het werk. Zoals het een werknemer bijna betaamt bekeek ik deze veranderingen eerst met argusogen, maar wat ben ik nu blij met mijn nieuwe werkplek, mijn supercollega's en mijn leuke werk. Ook mijn eerste jaar zonder studie beviel me uitermate goed. Wat een vrijheid hield ik over. Hoe deed ik dat de afgelopen jaren toch allemaal?

Ook heb ik mooie reizen gemaakt weer. De reis naar Polen was er eentje die ik nooit maar dan ook nooit zal vergeten. Het bezoek aan Auschwitz heeft me veranderd en gevormd. Ik ben bewuster en dankbaarder gaan leven. Dankbaar dat ik nu leef, dat ik mag zijn wie ik wil, ongeacht mijn afkomst of mijn idealen. Bewuster kijkend naar mijn vrijheid. En naar het verleden. En de lessen die we daar uit kunnen leren.
Feller, dat ook. Feller over misstanden, oneerlijkheid, discriminatie, tweedeling.

Ook ben ik weer een paar weken door Amerika getrokken. Ook een mooie reis. Minder diepgaand, maar minstens zo leerzaam. Genieten, zien, fotograferen, leven, maar vooral kijken naar mezelf. Wie ben ik, waar sta ik en wat wíl ik nou eigenlijk. Welke kant wil ik op met mijn leven.

Ik ga stappen maken. Grote stappen voor mezelf. Keuzes die mijn leven waarschijnlijk op z'n kop gaan zetten. Als ik iets dit jaar heb geleerd is dat ik de vrijheid heb om mijn dromen te verwezenlijken. Omdat ik nu leef, omdat het kán! En als ik het lef heb, dan doe ik dat. Dan spring ik in het diepe. Zwemmen of verzuipen, maar met trots omdat ik durfde te springen.

Ik wens jullie allemaal een heel mooi en bijzonder 2011. Maak je dromen waar, de tijd is te kort om er te lang over na te denken.

Liefs,
Maartje

Het mooie licht dat de witte wereld kleurde!

Tsja, en toen zat ik gisteren dus binnen na mijn foto tochtje.
De zon brak door veranderde het sneeuwlandschap in een nog mooier sprookje!

Weer die 1,5 uur lopen zou ik niet gaan redden, dan zou het te schemerig zijn en waarschijnlijk alsnog bewolkt. Dus ben ik even een klein stukje met de auto die kant op gereden. Voor een paar mooie platen mét zon.

En dat is gelukt! *blij ei*

Ode to the many shades of white

Every winter, When the great sun has turned his face away, The earth goes down into a vale of grief, And fasts, and weeps, and shrouds herself in sables, Leaving her wedding-garlands to decay - Then leaps in spring to his returning kisses.

Charles Kingsley

Terwijl ik dit schrijf ben ik in dubio. Ga ik nog een keer naar buiten, of niet?

Ik ben net terug van 1,5 uur fotograferen in een magische witte wereld. Het is prachtig buiten. Zo maagdelijk wit heb ik het zelden gezien. 1,5 uur in deze wereld met de mooiste tinten wit.

Ik loop mijn straat weer in, rode wangen van de kou, bevroren vingers, en prompt breekt de zon door. Ik kan niet terug, mijn camera is bijna leeg en ik ben zó koud.

Een mok hete koffie, even opwarmen, camera laden en weer gaan. Maar de zon verdwijnt alweer, het wordt weer net zo grijs als vanmorgen. Dus... dan moeten jullie het maar doen met foto's zonder zon! ;-)

Ach... met een blauwe lucht en veel zon had ik de titel weer moeten aanpassen, nietwaar? ;-)

 De boomgaarden, zonder appels, maar met een hoop sneeuw!

In de verte de kerk van Schalkwijk. Witte wereld, niemand te zien. Alleen geluid van de klokken die maar bleven luiden. Mooi!

 Landgoed Wickenburg. Een plaatje in de sneeuw!

Weg naar Winterwonderland

En dan toch nog een beetje kleur in dit witte blogje.

De doorbrekende zon. Die later, toen ik thuis was, uitzinnig ging schijnen...