Lissabon dag 6, de dag van de laatste zonnestralen

Dag 6... ik heb gisteren heerlijk genoten van de zon. En hoe! Sproetenkoppie, verbrand en wel!
Op straat was het gezellig, muziek, terrassen, buiten! Helaas geen hele dag, maar ik heb genoten. Ik heb een heel stuk gelopen, en met de zon op mijn bol had ik er nu nog wel kunnen lopen :-)

Uiteindelijk ben ik kwart voor 5 naar het vliegveld vertrokken, en was ik vannacht om half 2 thuis na een (door passagiersgegevensrommeltje) vertraagde vlucht, vertraagde bagage en een nachtelijk autoritje.
Gelukkig hebben we de foto's nog :-)

 Na de aardbeving van 1755

Uitzicht over Rossio. Zie je die bomen rechts op het plein? Daar zat ik met Barry Atsma
*grijns*

 Nogmaals aardbeving resultaat

 ZON!!!

 Zon en waterkant
<3

Nog één keertje dan.... Zo mooi!

En dat was het dan.... toch te mooi, dus ik ga vast nog wel eens terug :-)

Lissabon dag 5, de dag van de zon en Sintra!

Hé, jij daar! Ja, jij! Zeg, kom eens door met die zon!!













Voor ik begin over vandaag, moet ik nog even wat vertellen over gisteren. Gisteravond had ik niet zo'n zin om in een restaurantje te eten, dus heb ik bij een restaurant een maaltijd laten inpakken om deze lekker op mijn kamer op te eten. Dit doe ik wel vaker, maar meestal is het dan iets 'handzaams'.
Dit keer had ik sardientjes (jaja, als je toch hier bent....!) met aardappels. Ik sleepte de maaltijd mee naar mijn 'hol' en daar begon de grap; geen bestek!

Ik heb toch maar besloten het ook zonder bestek voort te zetten, beneden bestek halen vond ik toch wat gek, aangezien ik niet hier in het hotelrestaurant wilde eten. En dus heb ik 4 sardines ontdaan van kop en graten met mijn vingers, om ze daarna op te smullen. Echt (sorry pap) ik heb nog nooit zulke lekkere sardines gegeten. Zálig! Maar goed, je kunt je voorstellen hoe ik er aan het einde uitzag.
Ik heb de boel in 3 plastic zakken geknoopt en ben daarna een uur gaan weken in bad (met een ijsje). En nog steeds, 24 uur later, ruiken mijn vingers naar eten, hahaha. OEPS!

Vandaag ben ik naar Sintra gegaan, een plaatsje hier een stukje het binnenland in, ongeveer een half uur met de trein. Hier vlakbij ligt treinstation Rossio, een mooi gebouw, van buiten oud, van binnen modern. Het stukje met de trein was prachtig. Onderweg reden we langs een gigantisch aquaduct. Vanuit de trein niet te fotograferen maar het is deze: klik.















Op de een of andere manier trek ik toch de aandacht met mijn camera. Mannen knikken me bemoedigend toe, steken hun duim omhoog of brabbelen in het Portugees wat, waardoor ik na wat wijzen en dezelfde duim alsnog moet opmaken dat ze onder de indruk zijn van mijn camera. Vrouwen spreken me ook aan, maar met de vraag of ik paparazzi ben, want alleen zij slepen tenslotte met zulke camera's *zucht*.
Mijn Portugees wordt overigens met de dag beter. Of...misschien is het mijn gebarentaal wel dat beter wordt. In elk geval: ik kan me prima redden hier, ook bij de mensen die geen Engels spreken. Veel woorden zijn prima te verstaan, alleen kan ik zo weinig terugzeggen. Lief lachen werkt altijd! :-)

Anyway, Sintra dus. Wat een leuk plaatsje. Wel toeristisch, maar erg mooi, het heeft enorm veel hoogteverschillen, dus veel klimmen. Maar daardoor ook heel veel mooie doorkijkjes, uitzichten en schattige straatjes. Langs de hele kronkelweg die van het station naar het historische centrum leidt stonden kunstwerken opgesteld. Echt prachtig!
Centraal staat het grote kasteel met de bizarre schoorstenen. (hieronder zit de immense keuken)

 Naast station van Sintra

 Kerk, schitterend in de zon

 Kasteel in de verte

 Lente!

Een deel van het kasteel. Grappig: ik wilde naar binnen en werd tegengehouden, ik moest een kaartje kopen. Dus ik naar binnen, in de rij. En toen was mijn kaartje geen 7 euro, maar gratis (want zondag voor 14.00 uur). Dus ik met een gratis kaartje terug, meneer bij de ingang scheurt mijn gratis kaartje, en ik mag naar binnen.
Eh.... ja... werkverschaffing? :-)

 Meer lente!

Uitzicht van boven bij het kasteel. In de verte de kerk van zojuist. Helemaal bovenin, op een berg, ligt nog een veel oude kasteel, maar dat was een heel eind lopen, via een steil paadje. Ik wist niet wat me daar te wachten stond, dus toch maar niet gedaan. (+ dat ik het zonde vond om in het bos te lopen met dit prachtige weer)

100 treden, in dat kasteel (zeiden ze bij de ingang, ik heb ze niet geteld)

 Nog een uitzicht....

 Oud en vervallen allemaal, maar heel sfeervol!

Eenmaal terug in Lissabon scheen de zon nog steeds zo prachtig. Ik ben nog een rondje gaan lopen bij Rossio en ben daarna op een zonnebed bij het hotel neergeploft. Muziekje aan, lekker even niks!

Morgen wordt het ook mooi weer. Ik heb tot ongeveer 16.30 uur de tijd, dus ik denk dat het lekker in de buurt struinen wordt, en vooral genieten van het heerlijke weer!
Blogje over de laatste dag, indien meldwaardig, zal pas dinsdag zijn, aangezien ik morgen pas om 23.10 uur land!

Tot de volgende trip!

Zonnestralen. Lekker!

Dag 4, de dag van de smalle straatjes en het avondlicht

Gisteravond vertrok ik tegen achten met de taxi (terug) naar Belém. Op weg naar het Centro Cultural de Belém waar Helina Reijn, Hans Kesting, Roeland Fernhout en natuurlijk Barry Atsma het stuk Husbands zouden opvoeren.

Ik had een leuk gesprek met de taxichauffeur, hij baalde verschrikkelijk dat ik was opgelicht op weg van het vliegveld naar het hotel. Dat gebeurt elke toerist die hier voor het eerst komt, vertelde hij. In Hawaii krijg je bloemen omgehangen, hier in Portugal word je eerst belazerd.

Hij liet me onderweg mooie gebouwen en plekken zien, de oude elektriciteitscentrale bijvoorbeeld, nu een museum en prachtig verlicht! Ook reden we langs het klooster van vanmorgen, ook zo mooi verlicht in de avond.

Kwart over 8 stond ik bij het theater, scoorde een kaartje en wachtte.

In Nederland start je een theateravond met een kop koffie, even kletsen. Hier niks!

Ik heb tot tien voor negen in een uitgestorven theaterlobby gezeten, met alleen wat fluisterend personeel. Heel bizar. Pas de laatste 10 minuten stroomde iedereen binnen.

Uiteindelijk, na negenen, begon de voorstelling. Wat ik ervan vond? Hmmmm ik vond het bizar. Het verhaal was aangrijpend en raar. Het spel heel knap en soms wat langdradig. Alsof er niet gespeeld werd maar het ter plekke verzonnen werd, en daarom zo knap weer. De boventiteling in het Portugees was bijzonder. Ik kon natuurlijk alles verstaan maar of je de heftige scènes ook kon volgen met slechts de vertaling?

De acteurs hadden elk een cameraatje naast hun oor dus elke scène werd ook nog eens vanuit een ander perspectief geprojecteerd. Bijzonder! En natuurlijk prachtige Springsteen muziek. Dat is al snel top!

Al met al een intrigerende maar ook bizarre voorstelling geloof ik. Ik ben er nog niet helemaal uit :-)

Terug naar het hotel had ik een zwijgzame taxichauffeur, hij racete door de smalle straatjes van de oude stad met een geweldige muziekzender op. Ik had zo wel uren kunnen rondrijden en genieten. Ik stapte met The Beatles het hotel binnen, een perfecte muzikale afsluiter! 

Vanmorgen stond ik op en... was het blauw! Ik heb lekker ontbeten en ging op pad. En alsof ze het er om doen: binnen een kwartiertje was het volledig bewolkt en grijs. En dat bleef het de hele dag :-(

Ik heb een stuk in de hoge stad gelopen, heerlijke straatjes, steile straten ook en een hoop kleurrijke gebouwen. Veel winkeltjes ook, antiek, boekwinkeltjes, kleine kroegjes en restaurantjes. Overal klonk Fado, heerlijk. Een leuk stukje Lissabon!

Helaas zijn de foto's niet mooi. Ik houd van spanning in een foto, een bepaald ritme, of een scherptedieptespel, of een spel met licht en donker. Dit wordt gewoon plat en daarom oersaai. Maar goed, voor het idee hier toch wat plaatjes!

 Toen ik de deur uit stapte. Sprankje zon nog!

 De Santa Gusta lift. 

En de loopbrug (die naar een plein leidt waar ik nog niet ben geweest, mooi voor morgen!)

 Lekker klimmen, zorgt voor een prachtig uitzicht!

   

En het werd donkerder en donkerder. Uiteindelijk regende het toen ik een kwartier van het hotel was. Eigenwijsje zonder jas natuurlijk.


Ik heb de rest van de middag vanwege het weer binnen gezeten. Boek uitgelezen en gerelaxed.

Ongeveer een uur voor de zon onder zou gaan werd het ineens mooi. Echt heel mooi. Blauwe lucht, prachtig avondlicht. Ik ben naar buiten gerend en heb nog een mooi stuk gelopen, toch even lekker, dat sfeertje. Buiten speelden mensen heerlijke jazz, er zaten weer mensen buiten te eten. Het begint er een beetje op te lijken. Nu maar hopen dat de komende dagen mooi zijn. Volgende week weer prachtig weer hier, maar daar heb ik dan weer net niet zoveel aan :-)

 Kijk nou wat een beetje licht kan doen!

 De nacht grijpt de dag. Geen ontkomen aan!

 Hier word ik echt blij van.

Mooooooi avondlicht!

Lissabon dag 3, de dag van Belém en het onverwachte theater

Dag 3 alweer!
De dag begon blauw en zonnig. Ik heb snel ontbeten en besloot naar Belém te gaan. Daar wilde ik heen met mooi weer, en daar moest ik dan ook gelijk gebruik van maken.

Helaas dacht het weer daar anders over, na een ontbijt en een ritje met de tram van zo'n 2 minuten was het grijs. En dat bleef het.
Maar goed, so be it!
Eerst het klooster. Ik had er prachtige verhalen over gehoord hoe mooi het wel niet is. En dat is het. Een prachtig exemplaar met dubbele kloostergang, op de Unesco erfgoedlijst: het Mosteiro dos Jerónimos.

Ik kwam aan en het was heel stil. Zoals een klooster hoort te zijn. Maar na een dik half uur werd je overspoeld door toeristen. Bússen vol Japanners en schoolklassen. Blij dat ik het nog zo mooi leeg op de foto heb kunnen krijgen!

Kan echt niet stoppen, zo gaaf! :-)

 In de kerk, detail van het hele beeld

Denk de blauwe lucht er maar bij

Verder is Belém kleurrijk, zelfs onder een grijze lucht!

 Torre de Belém

 Grijssssssssss......

En dan ineens, 10 minuutjes, blauw!
Het zeevaardersmonument.

 Het klooster nogmaals, in die 10 minuten blauw

Ik ben na een tijdje rondslenteren en een heerlijke lunch toch maar richting hotel gegaan. Foto's uitzoeken, lekker aanlummelen.
Tegen half 5 brak de zon alsnog door, en nu blijvend!

Ik wilde 'even' voor het hotel op het plein zitten, maar dat liep wat anders. Ik begon te lopen, en te lopen, en liep naar het water en weer terug. Plofte zo af en toe op een bankje in de zon. Mensen kijken, genieten!

 Uitzicht vanaf het plein voor mijn hotel

En de andere kant op. Bovenin het kasteel van gisteren

Daarna heb ik wat eten gehaald, een stoel naar achteren bij een tafeltje waar een man aan zat te eten. Ik plofte naast hem en genoot van de heerlijke zon. En toen ik naast me keek dacht ik: hé, die ken ik!

Zit ik naast Barry Atsma. Ik heb toch maar gevraagd wat hij hier deed, en wat blijkt: ze spelen een stuk met Toneelgroep Amsterdam en reizen hiermee door Europa.

Wat tof!

Ze komen nog in Amsterdam in april, maar het is eigenlijk wel net zo leuk om dan ook maar hier te gaan kijken. Ik ga zometeen op de bonnefooi terug naar Belém om te kijken of er nog kaartjes zijn. Benieuwd!

Tot zover deze verrassende dag weer!