Dag 2 - de gouden dag!

Na een werkelijk heerlijke nacht en een even heerlijk ontbijt stapte ik vanmorgen naar buiten. De zon scheen af en toe, de laatste regen leek in de nacht te zijn gevallen.
Te voet ben ik de Boulevard Raspail afgelopen richting het Louvre. Op deze boulevard is op zondagochtend een markt, en daar heb ik even heerlijk overheen gestruind.

Zo lopend in de ochtend werd ik zelfs wat melancholisch. Op de markt rook het heerlijk naar een mengsel van kruiden en bloemen en die geur, die ik alleen tegenkom op Franse markten, gek genoeg, herinnert me aan vroeger. Aan het huis van mijn opa en oma.
Ik bedacht me dat het zo raar is... als kind ben je er je nooit van bewust dat dingen eindig zullen zijn. En op het moment dat je je er wel van bewust bent of raakt, is het te laat en is het enige dat nog overeind blijft de herinneringen. Wonderlijk.
Ook bedacht ik me dat het alweer 13 jaar geleden is dat ik Parijs voor het eerst zag. Straalverliefd liepen we hier over straat. Jong, naïef? Ook toen was ik me niet bewust van dingen die voorbij zouden gaan en hoe had ik toen kunnen denken dat ik er 13 jaar later alleen zou lopen. Genietend, maar mijmerend, over dingen die waren en dingen die weer voorbij gingen.

Ik bedacht me ook dat mijn liefde voor steden toch een rare is, als je bedenkt dat ik in de steden het liefst de rust op zoek. Dat ik er niet naar toe ga om te shoppen, feesten of om tot in de vroege uurtjes een stad te verkennen. Maar ik zoek toch in de drukte altijd de rust op. De parken, de kerken, de begraafplaatsen en de ochtenden. Zeker de zondag, als iedereen nog lekker slaapt en de stad zo mooi is.

Eenmaal bij het Louvre brak de zon door, en hóe! De lucht werd strakblauw en ik zat even onwijs gelukkig op een bankje in de zon. Weg mijmering, dit is genieten!! De gebouwen kleuren goud van de zon, wat mooi!
Op het moment dat ik op Twitter schreef dat ik zo lekker geniet daar op het bankje, vonden de weergoden het wel welletjes. Binnen een kwartier daarna (net genoeg voor wat mooie foto's) trekt het helemaal dicht en wordt het grijzer dan grijs!
Maar de mooie platen zijn binnen!

Na een gezellig gesprek met een Fransman die duidelijk minder thuis is in Parijs dan ik ('is het Louvre gewoon het vierkant onder de pyramide? Nee, het is het héle enorme gebouw wat je ziet.) loop ik naar de Tuilerieën. De beeldentuin ziet er wat minder vrolijk uit nu het zo grijs is, maar het is wél mooi! Een vader loopt met een bellenblaas voor zijn dochters uit en dit onderstaande beeld heeft dondersgoed in de gaten wat er op haar hoofd gebeurd. Zou ze daarom zo geheimzinnig lachen?

Even verderop trap ik gewoon met open ogen in een oude bedeltruc. En ik dacht nog wel dat ik zoiets wel door zou hebben als het me gebeurde. Een vrouw voor me raapt een gouden ring van de grond. Is deze van jou, vraagt ze. Ik ontken en wil doorlopen. Ze past hem, hij is haar te groot. Ze schuift hem om mijn duim en zegt dat ik hem mag houden. Terwijl ze met me praat kijk ik achter me. Ik zal niet de eerste zijn die zo wordt afgeleid en tegelijkertijd word gerold. Maar niks!
Ik loop verder, spelend met de ring. Als het een echt gouden ring is, zal ik hem dan maar naar de politie brengen? Dan komt de vrouw weer, ze bedelt om geld. Ik kijk haar aan en schud nee, en wijs naar de ring, hebben?
Ze grist hem boos uit mijn handen en loopt weg.
Het toeval wil dat een paar kilometer verderop wéér iemand een gouden ring vindt, vlak voor mijn neus. ;-)

Vanuit de Tuilerieën loopt ik een stukje Champs Elysees en loop daarna naar de Seine. De Pont d'Alexandre ligt er een beetje sneu bij zo in de grauwheid. Ik blijf er staan drentelen tot er toch een zonnestraal doorbreekt. Oe, dat is gaaf, zulke gouden beelden tegen die dreigende lucht. Moooooi!

Ook Invalides ligt onder een grijs wolkendek. Ik ga eerst maar eens een hapje eten en verorber in een tentje om de hoek de lekkerste salade Niçoise die ik ooit heb gegeten. Heerlijk!
Bij Les Invalides loop ik blijkbaar iets te hard zingend over straat, want de jongen die voor me loopt blijft grijnzend achterom kijken en volgt me in Invalides overal waar ik loop. Ik word er gewoon nerveus van op een gegeven moment. Maar ook hier weer mooie foto's!

Vanuit Les Invalides loop ik naar de Eiffeltoren. Hier glimt en glanst niks aan, dus helaas zijn dit geen spectaculaire foto's, maar het bouwwerk zelf is altijd al indrukwekkend! Onder de Eiffeltoren staan weer tientallen jongens te zwaaien met gekleurde kunststof souveniertjes. En alweer stuiven ze allemaal weg als er politie aankomt. Op een rij achter struiken wachtend tot de kust weer veilig is. Wat een leven, pfft...

En dan deze vruchtjes. Met op de achtergrond Eiffeltoren bokeh!














Mijn batterij is alweer leeg. Vandaag heb ik het besloten: ik ga toch terug naar een spiegelreflex. Ik weet dat er een paar mensen nu heel hard 'I told you so' roepen, en die hebben gelijk! Niet alleen de batterij ergert me mateloos, maar ook de slechte foto's op ware grootte en de hoeveelheid ruis maken me gek. Nikon wuift het weg, maar ik ben niet tevreden. Dan toch maar een met een goede zoomlens, gemak dient de mens tenslotte. Ik ga er eens induiken!

Ik ben dus teruggegaan naar mijn hotel om op te laden en daarna ben ik weer op pad gegaan. Hier om de hoek ligt de Montparnasse begraafplaats, die erg mooi schijnt te zijn. Eerlijk gezegd vond ik hem tegenvallen. Pere Lachaise vind ik véél mooier. Misschien dat ik daar morgen of dinsdag nog even naar toe ga.
Ik was ook nog geen 10 minuten binnen toen de klok werd geluid. Sluitingstijd.
Ik liep dan ook terug naar de uitgang. Vlak achter me liep ook iemand. Bij de zware poortdeur zwaaide ik de deur nog even extra open zodat diegene hem op kon vangen en er ook door kon. Ineens hoor ik 'kloenk'. Kijk ik om, blijkt die man op krukken te lopen en kon hij de deur dus niet opvangen. Het was zo een scene uit een lachfilm, man met krukken klem tussen zware deur van de begraafplaats. OEPS! Sorry kruk-monsieur!

Na een kunstmarkt die ik onderweg tegenkwam (met prachtige werken, zucht...) heb ik de metro gepakt naar de Champs Elysees en ben ik naar het water gelopen. Ik wilde avondfoto's maken van de Eiffeltoren. En hier blijkt weer de makke van de camera :(
Ik had echt hele gave platen, met een dieppaarse lucht. Maar op de PC is hier zo goed als niks van over. Niks! Misschien ga ik morgen nog wel even terug, en dan kijken of ik de belichting anders kan zetten, want het is erg frustrerend als de foto's op mijn camera geweldig zijn, en op de computer ineens helemaal dichtlopen.
Maar goed, hier dan toch een foto van de Eiffeltoren by night. Scherper kreeg ik hem helaas niet, als statief had ik de leuning van de brug en over die brug... reed veel zwaar verkeer, dus constante trilling. Maar toch een mooie sfeerplaat!

Morgen weer een dag! Nu voeten omhoog, 15 kilometer slenteren voel ik toch wel...

Dag 1 - Terug in Parijs!

**Mijn 30 days music challenge onderbreek ik even met 4 dagen bloggen vanuit Parijs!**

Vanmorgen rond negenen vertrok ik naar het nieuwe station bij mijn wijk.
Arme buurtbewoners die uit probeerden te slapen. Mijn rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr van de wieltjes van mijn rolkoffertje zal ze goed uit hun slaap hebben gehouden denk ik :)
(even voor mam: wist je dat Frans de constructie doet voor het plan rond ons nieuwe station? Zag ineens zijn naam op het bord bij de bouw)

In de trein, net voordat we Utrecht in reden hoorde ik een ouder stel praten met de conducteur. Hoe ze bij de RAI kwamen, voor de Huishoudbeurs. Ach gos... die is al bijna een week al afgelopen. Nu is de motorbeurs geloof ik? Ik had het met ze te doen!

Na een heerlijk snelle Thalysreis kwam ik begin van de middag aan in Parijs.
Het zal een jaar of 4 a 5 geleden zijn dat ik hier voor het laatst was, maar één stap in het ondergrondse metro-gangenstelsel en het Parijs-luikje in mijn hoofd ging weer open. Warm, tocht, de weeiig zoete geur van metaal en verhit hout. Paris, je t'aime!
Wat zalig om hier weer te zijn. In de trein bedacht ik me dat het de 8e of 9e keer moet zijn dat ik hier kom. Dat ik hier vaker ben geweest maakt het ook zo fijn. Ik hoef niet meer van mezelf alles te zien wat je in Parijs 'moet' hebben gezien. Ik kan heerlijk slenteren, genieten, uren lopen, mensen kijken. Goed vooruitzicht dacht ik zo!

Omdat ik natuurlijk wilde bloggen had ik een hotel uitgezocht met Wifi. En ja, die Wifi hebben ze ook echt wel staan, maar die reikt dus niet tot de bovenste verdieping waar ik mijn kamer kreeg in dit hotel. Uiteindelijk kreeg ik een bos sleutels mee van verschillende kamers. Ga maar proberen waar je wel bereik hebt. *grijns*
En zo verhuisde ik van kamer 64 (waardoor ik de hele dag zingend over straat liep met 'Will you still need me, will you still feed me, when I'm sixty-four') naar kamer 22. Met wel 1 streepje internet bereik. Het zal mij benieuwen of ik foto's kan uploaden, anders moet dat maar in de lobby. Dit internetgepruts heeft me wel een kamer opgeleverd met een fatsoenlijk bed. Ik ben vooruitgegaan van een 1.20m bed naar misschien wel 1.40m! ;-)

Ik ben gelijk op pad gegaan, het was grijs en regenachtig, maar dat mocht de pret niet drukken.




(spiegeling van oud in nieuw)





 Ik zit om de hoek van het prachtige park Jardin du Luxembourg. Het leuke is dat ik dit park alleen uit de zomer ken. Uren heb ik daar aan het water gezeten op één van de vele stoeltjes (waar je er met geluk een van kan bemachtigen) in de brandende zon met een goed boek.

Nu waren er stoeltjes in overvloed vrij. Er was geen zon en het park bloeide niet. En toch zat die sfeer er wel. Mensen zaten op bankjes, aan de waterkant of gezellig met een heel stel buiten te schaken.

Het is hier niet eens veel warmer dan thuis, en toch is het buitenleven hier al op gang gekomen. terrasjes al dan niet met verwarming of afgeschermd met kunststof zijn al open. Heerlijk, zo'n voorbereiding op de lente!
Je zag in het park ook al de net geplaatste bloeiers, op naar de zomer!

Daarna ben ik op de gok gaan lopen richting Seine. Gek genoeg brak onderweg de zon door en werd het prachtig blauw. Bewijs:

Nog geen kwartier later trok het volledig dicht, begon het te hozen en werd het ook niet meer droog. Dat is dan weer jammer...
Schuilend hoppend van boekenkraampjes naar boekenkraampje langs de Seine, uiterst geinteresseerd kijkend, ben ik verder gelopen richting het stadhuis en heb daar rondom in gezellige straten nog wat rondgestruind. Helaas hier geen foto's van, want ik wilde niet weer een verzopen camera! ;-)

< uitloper in de Seine, van onder de brug vandaan genomen






Mijn hotel zit in een leuke buurt met gezellige straatjes en leuke eettentjes. Ik ben nooit zo heel erg kapot van uit eten in mijn eentje, al is het met een boek erbij wel te doen. Alleen dáármee is iets mis gegaan in mijn planning. Ik had een goed boek mee voor deze reis, en die heb ik al uitgelezen in de trein. Oeps!
Maar goed, kijken of ik hier morgen nog een mooi boek kan vinden. Ik heb in elk geval heerlijk gegeten, van de afhaal-wok-afrikanen! 'Holland? Holland is gooooooooood'.

Nu maar eens bedenken wat ik morgen wil zien. Of misschien juist niet en net als vandaag gewoon mijn neus achterna, dat is misschien wel zo lekker. Als het goed is was vandaag de natste dag, en dus hoop ik morgen met de zon op mijn toet verder te kunnen.

Keep u posted!

Day 19 – A song from your favorite album

Een favoriet album is niet tijdgebonden.  Een favoriet album zou altijd favoriet moeten kunnen blijven.
Ik kan een album nu geweldig vinden, en hem volgend jaar nooit meer luisteren. Maar een echte all-time favourite, een plaat die ik keer op keer kan pakken en altijd mooi blijf vinden, daar heb ik er maar weinig van. Heel weinig.

Automatic for the People van REM is denk ik zo'n plaat. Ik heb hem bijna 20 jaar (crisis...ik word oud) en draai hem nog steeds vaak. Op de een of andere manier trekt sombere muziek me aan. Ingetogen nummers, melancholisch, droevig, of aanzettend tot nadenken, die raken me. Misschien in contrast met mijn gestuiter en mijn (als het goed is) overwegend vrolijke humeur? Ik weet het niet, maar ik neig altijd naar deze kant van de muziek.
Deze plaat is zo ingetogen. Somber, grijs, zwart, regen, verlies.

En ik... vind hem fantastisch! The more the merrier!

De hele plaat is goed, maar er zijn een paar nummers die mij extra aanspreken. Zoals Man on the Moon, of Try not to Breathe. Of Nightswimming. En aangezien ik die laatste echt tot in den treure heb gedraaid, verdient deze een plekje op dag 19 in deze challenge.

Nightswimming, remembering that night

September's coming soon

I'm pining for the moon

And what if there were two

Side by side in orbit

Around the fairest sun?

That bright, tight forever drum

Could not describe nightswimming

Day 18 – A song that you wish you heard on the radio

Er zijn periodes dat ik in de auto alleen maar de radio aan heb staan, en periodes dat ik alleen maar cd's draai.
Zo draai ik nu a balladeer, en heb ik een tijdje alleen maar Milow gedraaid. Heerlijke platen, mooie stemmen, fijn om naar te luisteren!

Toch zijn er nummers die me raken, maar die ik zelden tot nooit hoor, of ik moet ze echt zelf opzoeken. Zo zou ik graag 'Voor haar' van Frans Halsema gewoon eens zomaar langs willen horen komen. En dan dromen dat het voor mij gezongen wordt. Of mooie nummers van John Denver. Of mooie lieve liedjes van The Beatles, of klassiekers als Linger van The Cranberries.
The Piano Man van Billy Joel meezingen, Of Iris van de GooGoo Dolls.

Maar misschien is het juist mooi om een nummer te pakken dat de situatie van dat moment beschrijft.
Ik in de auto, racend van hot naar her. Haast, druk, hoofd vol met dingen die ik nog moet doen.
Zoals soms, de tranen prikkend achter mijn ogen, machteloosheid over zaken die je toch niet kunt veranderen en dingen die je zo graag anders zou willen zien. Irritatie misschien, over werk. Verdriet over dingen die niet zijn en misschien ook nooit komen gaan. Over dromen en verlangens. Over alles wat je je als kind anders had voorgesteld.

En dat dan de radio ineens het begin laat horen van Stef Bos' Is dit nu later.
En dat je niks anders doet dan melancholisch meeblèhren. En dat dat dan zó oplucht!

Ja, liedje... kom maar mooi langs als ik me zó voel! :-)
(maar nu niet)

Is dit nu later?

is dit nu later als je groot bent

ik snap geen donder van het leven

ik weet nog steeds niet wie ik ben

is dit nu later?

Day 17 – A song that you hear often on the radio

Goh, het grappige is dat ik de laatste tijd een nummer vaak op de radio hoor dat ik zó lekker vind dat de radio harder móet en ik heel hard meezing. Maar ik had geen idee dat dit nummer van onze nationale trots Caro Emerald was.

Ik krijg een spontaan lentegevoel van dit nummer. Visioenen van terrasjes, zonnetje op mijn gezicht en slenterend door mooie steden. (wat ik overig ook kreeg van 'a night like this' dus op de een of andere manier maakt haar muziek me blij!) Mooie ontdekking van deze ochtend.
Dus niet alleen als lekker nummer, maar ook nog eens als ideale overbrugging tot het écht lente wordt hier op nummer 17: Stuck with you van Caro Emerald!

Why am I sitting in the middle of nowhere

Standing here with nothing to do

Wondering if I really love you, oh oh

I guess that I do

I know we have a chemistry

This combination's heavenly

Day 16 – A song that you used to love but now hate

Deze dag hik ik al vanaf het moment dat ik deze challenge startte tegen aan. Er is namelijk zover als ik me kan bedenken geen nummer dat ik eerst fantastisch vond en nu haat. Ik kan het gewoon niet bedenken!

Ik ga dan ook creatief met deze dag om, heb ik besloten. Ik draai de challenge om voor vandaag: a song that you used to hate but now love! :)

Ik woonde samen in Maarssen, een jaar of 10 geleden. We hadden een klein appartementje waarin je elkaar niet echt kon ontlopen. Hij ontdekte Within Temptation en draaide de godganse dag Ice Queen. Wat vond ik dat een afgrijselijk schreeuwnummer. Ik kon er niks moois aan ontdekken maar kon niet vluchten voor de herrie.
En daar gebeurde het denk ik, in dat kleine appartement complete indoctrinatie! En zo luister ik nu graag Wihtin Temptation. En zag ik ze vorig jaar nog met collega Roel in Vredenburg. Waarbij ik inmiddels, eerlijk is eerlijk, veel mooiere nummers heb leren kennen dan Ice Queen. Zoals Our Farewell bijvoorbeeld. Zo mooi.... Die kan ik nu grijsdraaien.

Maar Ice Queen is toch wel het nummer dat ik ooit haatte...

Day 15 – A song that describes you

Er was een tijd dat ik wat anders in het leven stond dan dat ik nu sta.
Na een lange relatie ineens weer single.

'Zo, nu is het tijd om je eigen leven weer op te pakken', zeiden mensen me. Eigen leven? Hmmm... had ik nog wel een eigen leven?
Nu, jaren later, kan ik wel zeggen dat ik volop een eigen leven heb. Ik heb een heerlijke baan, veel leuke vrienden, doe veel leuke dingen, reis veel en heb mooie plannen voor de toekomst. Het leven lacht me toe!

Toch heeft dit wel even geduurd. En dat begon al met het feit dat ik na onze relatiebreuk met een huis zat, maar eigenlijk nergens meer kwam. Na een rare belevenis op een Franse autosnelweg reed ik, behalve in de Smart van het werk, geen auto meer. Ik had geen geweldig sociaal leven en dat 'eigen leven' moest duidelijk nog weer opgebouwd worden.

Maar in de loop van de jaren ging ik weer studeren, vond ik een andere baan, vond ik nieuwe hobby's, nieuwe vrienden, ontdekte mijn liefde voor reizen, mensen, en het sociale leven.
Jee, wat is het achteraf goed geweest dat die relatie op de klippen is gelopen. Wat had ik mezelf zoals ik nu ben niet willen missen!

Het nummer van dag 15 is dan ook een nummer dat mijn nieuwe leven symboliseert.
Een jaar of 8 geleden reed ik dus geen auto. Toch was er ergens een stem in me die zei: kom op zeg, zelfs al die oude taarten rijden auto. Doen!
Dus ik kocht een auto. Zonder hem ooit gezien te hebben. In Lelystad. (mensen verklaarden me voor gek, maar ach.. impulsief zal ik altijd wel blijven geloof ik)
Ik ging er met de trein heen, en moest dus wel terugrijden. Ik vertelde iedereen van mijn nieuwe aankoop en de uitnodigingen om hem te komen showen kwamen achter elkaar binnen.

Daar in Lelystad, bij het starten van mijn verse aanwinst, sprong de radio aan en schalde Fleetwood Mac uit de speakers: you can go your own way!
Toen wist ik: het komt wel goed met me.

Jaren later reed ik door Amerika, dwars door Miami, alleen. Ik had een supergave rockzender opstaan en dit nummer klonk wéér door de speakers. Tevreden lachte ik. Het kwám goed!

You can go your own way 

You can call it another lonely day 

You can go your own way