Dagje fotograferen in het Openluchtmuseum!

Het was al even geleden dat ik in het Openluchtmuseum was. De laatste keer in de winter?
Het blijft een dankbaar onderwerp om te fotograferen, dus slechts een fotoblog dit keer:

 Een stukje van de 'nieuwe' Westerstraat uit Amsterdam.

 Stilleven met was :-)

 Wie, ik?

 Westerstraat

Auschwitz - een plek die alles veranderde

Een herhaling van een blog dat ik bijna 2 jaar geleden schreef. Omdat het past bij vandaag. (door het omzetten oogt het rommelig. Excuus!)


April 2010 ging ik met Tanja naar Krakau en Auschwitz. Het werd de meest indringende stedentrip die ik ooit gemaakt heb, en nu pas kan ik schrijven... 
Ik waarschuw wel even van te voren. Dit is niet de meest plezierige blog die ik heb geschreven. 

Krakau 
Met Tanja ben ik naar Krakau geweest, een prachtige stad, met zoveel oude en prachtige gebouwen dat het op de werelderfgoedlijst van Unesco staat. 
Mooie oude kerken, stadsmuren, straatjes. En natuurlijk veel geschiedenis. 

De bedoeling was dat we een paar dagen leuke dingen zouden gaan doen in Krakau, en 1 dag te spenderen in Auschwitz 1 en Auschwitz Birkenau. 

Na de eerste nacht bleek het al een heel andere week te worden. De Poolse president verongelukte met zijn vliegtuig en met hem tientallen andere Poolse hoogwaardigheidsbekleders. 
Er volgde een week van nationale rouw. Een week waarin we Polen leerden kennen als diepgelove mensen die hun verdriet en onmacht op een heel mooie manier durfden te uiten. 
Overal, maar dan ook overal stonden kaarsen, hingen vlaggen met rouwlinten en werden stille tochten gehouden. 
De ochtend van de ramp liepen we een kerk in, om een kaarsje te branden. Mensen kwamen huilend de kerk in en lieten zich op hun knieen vallen. Emoties, verdriet. 
Heel bijzonder. 

Zo is de hele week eigenlijk verlopen. We liepen tegen emotie na emotie aan. Prachtige Gregoriaanse zangpartijen, optochten, diensten. Zo ontzettend mooi. 
Samen met onze ervaringen in Auschwitz en de vreselijke verhalen uit het ghetto, een emotionele reis. 
Het ghetto was ook heel bijzonder. We zijn er de dag na ons bezoek aan het kamp naar toe geweest. Dezelfde route gelopen als de 16.000 joden destijds liepen. Over de brug, over het water, vanuit de vertrouwde omgeving naar een hard ghetto. 
En maar praten, praten over wat we gezien hadden. Over of dat nu nog zou kunnen gebeuren. Hoe wij zouden handelen. Het liet ons niet los. 
Maar dat was die dag... daarvoor was... de dag van het kamp. 








De dag van het kamp 
En toen kwam Auschwitz. We zijn in de ochtend vroeg vertrokken met een taxi naar Auschwitz. (lang verhaal, maar goed... taxi dus.) 
In Auschwitz hadden we een eigen gids gereserveerd. Zij zou ons 6 uur rondleiden door beide kampen. Excursiebureaus doen dit ook, maar dan blijf je slechts 20 minuten in Birkenau. En dat is zo ontzettend zonde. Want Birkenau is zoveel meer dan de poort alleen.... 
We zagen best tegen deze dag op, en de bijbehorende emoties. 
Eerlijk gezegd zie ik nu ook op tegen het schrijven, maar goed.. het moet toch een keer op papier komen. 

Auschwitz 1 is het kamp wat je kent van dde poort 'Arbeit macht frei'. 

Ik heb eerlijk gezegd nooit geweten dat Auschwitz uit meerdere kampen bestond, maar ik ben nu zo blij dat we meer hebben gezien dan alleen dit kamp. 
We zijn hier even geweest, om voor de enorme drukte (de dag daarna was March of the living, dus de Joodse gemeenschap, wereldwijd, komt dan naar Polen), naar Birkenau te gaan. 
Onze lieve gids, een vrouw, bracht ons eerst naar de plaats waar de treinen aankwamen bij de start van de kampen. (Auschwitz 1 bestond al, dit was een bestaande basis, omgebouwd tot werkkamp). 
Ergens midden in een weiland lag een spoorlijn. Hier kwamen de joden aan, en zij werden te voet vervoerd naar Birkenau en Auschwitz. 

Er was geen ontsnappen mogelijk, grote open vlakte, met aan de horizon de toegangspoort van Birkenau. De poort des doods. 

Hierna zijn we doorgereden naar Birkenau. Bizar. Dit kamp is in 1941 gebouwd en zou ingezet worden als massavernietingingskamp voor de Endlösung. 
Bij de ingang zie je de spoorlijn die later, in 1944, doorgetrokken is tot in het kamp, om de vernietiging van zigeuners efficienter te laten verlopen. 
Door de poort betreden we het kamp en wat je dan ziet kun je je gewoon niet voorstellen. Het kamp is 2 kilometer diep en 2 kilometer breed. Zo ongelooflijk groot. 

Gedenkstenen, helemaal in de verte de poort. Zo groot.





In de uren die daarop volgen zien we diverse barakken die nog in tact zijn. Het is ongelooflijk om te bedenken dat elke schoorsteen die je ziet, ooit bij een barak heeft gehoord. Deze schoorstenen hoorden bij de verwarming, die overigens niet aan was. 
Maar er hebben zo vreselijk veel barakken gestaan. 

 Enkele barakken die nog in tact zijn.

Ook vertelt onze gids over de gruwelijke berekenendheid van de Duitsers, de hoogspanningshekken met diepe grachten ervoor, zodat je nooit zou kunnen ontsnappen als je al nat aan de overkant van het water staat. Van de psychologische spellen die er gespeeld werden. Van de koude en drassige grond. Van die ziektes, de buiktyfus en hoe 'blij' en dankbaar je mocht zijn als je bovenin de stapelbedden lag. Zo had je het minste last van ratten die aan je vraten, of dat je onder de derrie van een ander die aan buiktyfus leed zou komen te zitten. 
Dat men 's nachts de barakken niet uit mocht. En wat dat voor een hygienische gevolgen had. 

 744 personen per barak. Niet voor te stellen.

Ze vertelde van de gruwelijkheden van de gaskamers. Gaskamers die werden bedacht omdat het neerschieten psychisch zo naar was voor de mensen die dat moesten doen. 
Het dicht op elkaar proppen van mensen in de gaskamers, zodat de gaskorrels Zyklon B, als ze de vloer zouden raken, door de warmte op zouden gaan in gas. Dat de kinderen en zwakkeren vertrapt werden, in een poging boven in de ruimte lucht te happen. Dat de gaskamers open gingen en er een berg mensen lag. Mannen boven, die waren het sterkst. Dat deze ruimtes zo onder de ontlasting en bloed zaten dat ze na elke vergassing gewit werden. 
Dat er 30.000 man per dag werden vermoord... 

We liepen buiten bij de resten van de gaskamers en onze gids wees ons op het fijne schelpenzand op de grond. Het was geen schelpenzand... Na 60 jaar liggen hier nog restjes, nog overblijfselen van de 1,1 miljoen mensen die hier zijn vermoord. 


De enige weg naar vrijheid: de schoorsteen. 

Het was die dag zo ongelooflijk grijs, nat, guur. We hebben door weer en wind uren gelopen daar. Troosteloos, geschokt door alle verhalen. Tot op het bot verkleumd. Broekspijpen opgerold omdat ze doorweekt waren. 
's Avonds in de badkamer rolde ik mijn broekspijpen uit. Er rolde wat gruis en 'schelpenzand' op de badkamervloer. 
Ik was er stil van.... 

We hebben de registratieruimtes bezocht. De tatoeerplekken, de scheerruimtes. De vreselijke moordfabrieken, hoe heeft men het ooit kunnen bedenken. 

Na een paar uur zijn we teruggegaan naar Auschwitz 1. Lamgeslagen keken we naar de vitrines met mensenhaar, koffers, babykleertjes en de stoffen gemaakt van menselijk haar. 

Ze vertelde ons van de vrouw van de kampcommandant, die graag een mensenleren jas wilde. Er werd gezocht naar zigeuners met tattoeages. Mooi, die jas met versieringen. 

Ze liet ons ruimtes zien waar mensen werden gestraft. Waar ze nachtenlang alleen maar mochten staan, in een ruimte zo smal dat je niet kon zitten, niet kon liggen of knielen. Waar je stond tot je weer aan het werk moest. Tot de dood er op volgde. 

We konden niet meer. Ze praatte en wij namen het niet meer op. Zo gruwelijk, zo ontzettend ongelooflijk. 

In de bus naar Krakau hebben we zitten kakelen, lachen, grappen, elkaar aankijkend: dit kan niet. Waarom zijn we niet van slag? 

We hebben zoveel gruwelijks gehoord, dat het gewoon niet binnenkwam. Een blokkade. Niet meer kunnen luisteren. Het niet willen horen. 

Ik weet het niet. Maar het heeft wel even geduurd voordat dit landde. Voordat ik het kon toelaten. 

Er was een moment een paar weken later, ik reed door Maarssen, tussen een industrieterrein met hoge hekken en een spoorlijn zonder bovenleiding. En ineens kwam het als een dreun binnen. Alle beelden, alle verhalen. Huilen, huilen. 

Zo ook op 4 mei, dodenherdenking, ik zat voor de tv, en ineens brak ik. Kon niet meer stoppen met huilen, en naar wat ik later begreep, Tanja ook niet. 

En nog... als ik dit schrijf komt alles weer voorbij, de verhalen, wat we hebben gezien. De massale vernietiging. Het mensonterende. Sterke mannen die binnen een dag dood waren, jonge mensen waar niks van overbleef. Het dierlijke. Het niet meer mens mogen zijn. Zo ontzettend gruwelijk. 

En de kinderen... mijn God... kinderen. 

Deze trip heeft me veranderd. Mensen zeiden me: waarom moet je daar toch heen? Je weet toch wat er is gebeurd. 

Ja, dat wist ik. Maar dít wist ik niet, en dit had ik ook nooit zo kunnen beseffen en voelen als nu. Het heeft me veel gebracht. Tranen maar ook ontzettend veel dankbaarheid, dat we nu leven, in vrijheid. 

Lissabon dag 6, de dag van de laatste zonnestralen

Dag 6... ik heb gisteren heerlijk genoten van de zon. En hoe! Sproetenkoppie, verbrand en wel!
Op straat was het gezellig, muziek, terrassen, buiten! Helaas geen hele dag, maar ik heb genoten. Ik heb een heel stuk gelopen, en met de zon op mijn bol had ik er nu nog wel kunnen lopen :-)

Uiteindelijk ben ik kwart voor 5 naar het vliegveld vertrokken, en was ik vannacht om half 2 thuis na een (door passagiersgegevensrommeltje) vertraagde vlucht, vertraagde bagage en een nachtelijk autoritje.
Gelukkig hebben we de foto's nog :-)

 Na de aardbeving van 1755

Uitzicht over Rossio. Zie je die bomen rechts op het plein? Daar zat ik met Barry Atsma
*grijns*

 Nogmaals aardbeving resultaat

 ZON!!!

 Zon en waterkant
<3

Nog één keertje dan.... Zo mooi!

En dat was het dan.... toch te mooi, dus ik ga vast nog wel eens terug :-)

Lissabon dag 5, de dag van de zon en Sintra!

Hé, jij daar! Ja, jij! Zeg, kom eens door met die zon!!













Voor ik begin over vandaag, moet ik nog even wat vertellen over gisteren. Gisteravond had ik niet zo'n zin om in een restaurantje te eten, dus heb ik bij een restaurant een maaltijd laten inpakken om deze lekker op mijn kamer op te eten. Dit doe ik wel vaker, maar meestal is het dan iets 'handzaams'.
Dit keer had ik sardientjes (jaja, als je toch hier bent....!) met aardappels. Ik sleepte de maaltijd mee naar mijn 'hol' en daar begon de grap; geen bestek!

Ik heb toch maar besloten het ook zonder bestek voort te zetten, beneden bestek halen vond ik toch wat gek, aangezien ik niet hier in het hotelrestaurant wilde eten. En dus heb ik 4 sardines ontdaan van kop en graten met mijn vingers, om ze daarna op te smullen. Echt (sorry pap) ik heb nog nooit zulke lekkere sardines gegeten. Zálig! Maar goed, je kunt je voorstellen hoe ik er aan het einde uitzag.
Ik heb de boel in 3 plastic zakken geknoopt en ben daarna een uur gaan weken in bad (met een ijsje). En nog steeds, 24 uur later, ruiken mijn vingers naar eten, hahaha. OEPS!

Vandaag ben ik naar Sintra gegaan, een plaatsje hier een stukje het binnenland in, ongeveer een half uur met de trein. Hier vlakbij ligt treinstation Rossio, een mooi gebouw, van buiten oud, van binnen modern. Het stukje met de trein was prachtig. Onderweg reden we langs een gigantisch aquaduct. Vanuit de trein niet te fotograferen maar het is deze: klik.















Op de een of andere manier trek ik toch de aandacht met mijn camera. Mannen knikken me bemoedigend toe, steken hun duim omhoog of brabbelen in het Portugees wat, waardoor ik na wat wijzen en dezelfde duim alsnog moet opmaken dat ze onder de indruk zijn van mijn camera. Vrouwen spreken me ook aan, maar met de vraag of ik paparazzi ben, want alleen zij slepen tenslotte met zulke camera's *zucht*.
Mijn Portugees wordt overigens met de dag beter. Of...misschien is het mijn gebarentaal wel dat beter wordt. In elk geval: ik kan me prima redden hier, ook bij de mensen die geen Engels spreken. Veel woorden zijn prima te verstaan, alleen kan ik zo weinig terugzeggen. Lief lachen werkt altijd! :-)

Anyway, Sintra dus. Wat een leuk plaatsje. Wel toeristisch, maar erg mooi, het heeft enorm veel hoogteverschillen, dus veel klimmen. Maar daardoor ook heel veel mooie doorkijkjes, uitzichten en schattige straatjes. Langs de hele kronkelweg die van het station naar het historische centrum leidt stonden kunstwerken opgesteld. Echt prachtig!
Centraal staat het grote kasteel met de bizarre schoorstenen. (hieronder zit de immense keuken)

 Naast station van Sintra

 Kerk, schitterend in de zon

 Kasteel in de verte

 Lente!

Een deel van het kasteel. Grappig: ik wilde naar binnen en werd tegengehouden, ik moest een kaartje kopen. Dus ik naar binnen, in de rij. En toen was mijn kaartje geen 7 euro, maar gratis (want zondag voor 14.00 uur). Dus ik met een gratis kaartje terug, meneer bij de ingang scheurt mijn gratis kaartje, en ik mag naar binnen.
Eh.... ja... werkverschaffing? :-)

 Meer lente!

Uitzicht van boven bij het kasteel. In de verte de kerk van zojuist. Helemaal bovenin, op een berg, ligt nog een veel oude kasteel, maar dat was een heel eind lopen, via een steil paadje. Ik wist niet wat me daar te wachten stond, dus toch maar niet gedaan. (+ dat ik het zonde vond om in het bos te lopen met dit prachtige weer)

100 treden, in dat kasteel (zeiden ze bij de ingang, ik heb ze niet geteld)

 Nog een uitzicht....

 Oud en vervallen allemaal, maar heel sfeervol!

Eenmaal terug in Lissabon scheen de zon nog steeds zo prachtig. Ik ben nog een rondje gaan lopen bij Rossio en ben daarna op een zonnebed bij het hotel neergeploft. Muziekje aan, lekker even niks!

Morgen wordt het ook mooi weer. Ik heb tot ongeveer 16.30 uur de tijd, dus ik denk dat het lekker in de buurt struinen wordt, en vooral genieten van het heerlijke weer!
Blogje over de laatste dag, indien meldwaardig, zal pas dinsdag zijn, aangezien ik morgen pas om 23.10 uur land!

Tot de volgende trip!

Zonnestralen. Lekker!