Dag 11 - De dag van de 3 staten, de tik op mijn vingers en het oudewijvenbed

Sweet home Alabama 

Where the skies are so blue 

Sweet Home Alabama 

Lord, I'm coming home to you 

Here I come Alabama 

Alabama, de staat waar vanuit ik deze blog schrijf. En al de hele dag speelt dit liedje in mijn hoofd.
Nou, de luchten zijn hier inderdaad blauw! ;-)

Er zijn denk ik weinig plaatsen in Amerika waar je 3 naast elkaar liggende staten in 2 uurtjes kunt bezoeken. Vandaag kwam ik uit Louisiana, doorkruiste het puntje van Mississippi en zit nu in Alabama op een hotelkamer in Mobile.

Ik heb een goede reis gehad, eerst met de taxi vanmorgen naar het Greyhound station.
'It will be a black 'n white taxi, is that ok for you m'am?'
(dan vraag ik me dus echt af hoe ze zou reageren als ik om een paarse zou vragen, grinnik...)

Op het Greyhound station zou ik van Jenn de groeten doen aan Avery Matthews van de beveiliging op dat station. Jenn kent hem goed.
Dus ik naar de balie van de beveiliging, en heb braaf de groeten gedaan aan mr. Matthews (na eerst gevraagd te hebben of hij het wel was)
Nou, hij wist écht niet waar ik het over had. Maar wilde best de groeten terug doen.

Later hoorde ik van Jenn dat Avery er niet geweest was en dit dus een totaal andere man was geweest. Leroy Matthews! (waarom zegt ie dan dat hij het is als ik naar Avery Matthews vraag...?)
Jenn vertelde:
Het schijnt dat je hebt gesproken met Leroy Matthews, Civil Sheriff Deputy. En hij vond jou een errrug lekker hapje! =)
Ik ken de hele man verder niet, maar Avery vertelde dat Leroy vroeg of je al getrouwd bent en dat je anders maar in oktober tegelijk met mij mee terug moet komen zodat we kunnen dubbel daten. Haha!

Grinnik.... No way.... 50+ (schat ik) en een snor! Hahaha!

Eenmaal in de bus naar Mobile heb ik even gezellig met de chauffeur zitten kletsen. Ook heb ik wat foto's proberen te maken, maar de bus hobbelde zo, en de ramen waren zo vies, dat ze niet helemaal geweldig zijn. Maar goed, voor de sfeer:

Na de eerste stop kwam er een jongen op me af die begreep dat ik 'from Holland' was.
Ik: klopt, waar kom jij vandaan?
Hij: Holland!
Wij nog even verder doorkletsen in het Engels, tot we beseften dat Nederlands dan net zo handig was ;-)
Stom hoe dat went om maar gewoon Engels te praten...

We hebben de rest van de reis gekletst over de cultuur, de voors en tegens van Amerika, over ervaringen met mensen, met steden, met alleen reizen.
Was gezellig! Hij was denk ik begin 20 en klaar met studeren en had 3 maanden door Mexico gereisd en een maand door Amerika.
Na de volgende stop werden we op ons vingers getikt door de chauffeur en verbannen naar achterin de bus, de chauffeur was erg kribbig en had last van ons geklets. 'Jullie praten al sinds de vorige stop. En vooral ZIJ (wijzend naar mij) is erg duidelijk aanwezig'
(volgens mij was hij gewoon geirriteerd omdat hij er geen klap van verstond en alleen maar GGGGGGGG hoorde) ;-) Een Australisch echtpaar sprak er schande van hoe hij ons naar achteren sommeerde!
Die jongen was overigens op weg naar Miami per Greyhound... een reis van 24 uur!

In Mobile stond er een taxi klaar die ik me maar gelijk heb toegeeigend. In de taxi zat een piepklein vrouwtje op een kussen zodat ze boven het stuur uitkwam. Grappig!
Zij bracht me naar het hotel en in de eerste 5 minuten ging het er al over dat ze naar het ziekenhuis had gemoeten van haar dochters om haar te laten onderzoeken en dat ze de dokters had verteld dat ze al 2 jaar geen seks had gehad.
Dat mannen in de steden maar niks waren en je beter een man van het platteland kon hebben.
Ok....welcome to Mobile! Haha!
Ik heb gelijk een afspraak met haar staan om me morgen terug te brengen naar het Greyhound station. Handig!

Het hotel hier is heerlijk. Grote kamer, echt een balzaal. Met een heerlijk luie stoel, 2 tweepersoonsbedden en afstandsbedieningen aan de bedden voor allerlei voeten- en hoofd verstellingen denk ik. Ga het straks proberen! (ik werd er vriendelijk op gewezen dat dat goed is voor oude ledematen en moest ineens denken aan mijn protesterende heup, oef!)
*** update van later op de avond: je kunt er de hardheid van je matras mee instellen! Dát is luxe zeg! ***

In Mobile is niet zo heel veel te zien, al hoorde ik van Edwin dat het qua oppervlak toch wel een van de 50 grootste steden van Amerika is. Dat zie je er hier downtown niet aan af.
Het centrum is heel klein met meer meubelwinkels dan wat anders.
Wel staat er een mooie kathedraal, zijn er leuke parken en kun je mooi over de rivier kijken. Wel jammer dat het park dat daar aan ligt uitkijkt over industrie.
Riverside Park doet toch echt anders vermoeden ;-)
Maar goed, ook dit is best leuk voor de foto's!

3 foto's: de kathedraal

Riverside Park

Dauphin Street

Spanish Park

Rond etenstijd ben ik nog even naar de enige supermarkt in de buurt gelopen, een kilometer verderop. Het bleek een soort Aldi te zijn, de 'Save-a-lot'.
Even lekker wat yoghurt en fruit gehaald. Lekker!
In het hotel een salade besteld met zalm en lekker in mijn kamer opgepeuzeld.
(al snapte ik het dressing-on-the-side ineens heel goed, wat een enorme berg dressing zat er overheen zeg, zonde!)

Op weg naar de supermarkt hoorde ik nog een raar geluid. Kruising tussen een kat in nood en een vogelschreeuw.
Het bleek deze jongen te zijn.
Nooit geweten dat ze zoveel kabaal maakten?








Terwijl ik foto's maakte kwam er een man naar me toe, een straatartiest zo te zien.
Kijk je wel uit als de zon onder gaat, vroeg hij, er zitten hier veel zwervers en je kunt dan maar beter binnen zijn.
Be careful sweetie!
Nou, is dat niet lief?

Er kwam trouwens daarstraks zomaar iemand (die hier werkt?) mijn hotelkamer in. Housekeeping klopt meestal eerst, deze man klopte en zwaaide gelijk de deur open. Nou jaaah, voor hetzelfde geld kwam ik net onder de douche vandaan. Hij mompelde iets over badkamer nakijken en ging weer. Vind het niet erg dat personeel de sleutel heeft, maar beetje respect....
Heb de ketting er gelijk opgegooid. Dat doe ik sowieso altijd wel, maar nu was ik net binnen!

Ik ga even googlen hoe ik ook alweer in een automaat moet rijden en dan... klaar voor morgen: de reis naar Panama City en het ophalen van mijn bolide!
Oh, en voor Sarah het volgende bordje. You know why ;-)

Liefs,
Maart

PS. ik wil ook nog even kwijt dat ik het zó leuk vind dat jullie allemaal blijven meelezen. Bijna 3.500 pageviews in 10 dagen! Ongelooflijk.... Geen idee wie jullie allemaal zijn, maar top!
(Ben wel nieuwsgierig trouwens...)

Dag 10 - De dag van Katrina, de Alligators en het zuchtje wind!

Dinsdag - Alligatortime!
Vanmorgen was ik voor dag en dauw wakker, na een brak nachtje, om op pad te gaan naar de Honey Island Swamp. Een moerasgebied van 70.000 hectare groot.
Ik hoopte alligators te zien, en die hoop werd volop beloond!

Op de afgesproken tijd stond er een busje voor de ingang van het hotel. Met een man of 8 zijn we naar het moeras gereden.
De chauffeur heeft uitgebreid verteld over Katrina, iets waar ik hier in dit deel van New Orleans nog weinig van had gemerkt. Maar rijdend door het zwaarstgetroffen deel van New Orleans werd de omvang van de ramp, die nu nog heel zichtbaar is daar, me wel duidelijk.
In het oosten van de stad heeft 5,5 meter water gestaan, iets wat je waarschijnlijk alleen maar kunt vergelijken met de watersnoodramp van '53. Mensen die op daken, wachtend op hulp.
Door water en de storm zijn er in dit deel van de stad nog steeds 3.500 verlaten en onbewoonbare huizen, vertelde de man, ook is er bijna niks meer over van wat er ooit allemaal was.
Van de 24 kerken zijn er nog maar 2. (waarvan de opening van een van deze kerken al 1,5 jaar heeft geduurd)
Er zijn geen supermarkten meer, geen postkantoor, geen ziekenhuizen, geen scholen. Van de 125 restaurants zijn er nog 5 open en het pretpark Six Flags ligt er nog net zo verlaten bij als dat men het 5 jaar geleden achter liet.
Een groot watergebied, waar men veel viste, is brak geworden, de vis is er dood.
Het is een spookstad, en dit zal niet meer veranderen. Veel mensen willen er niet meer wonen uit angst voor nieuwe overstromingen. En daarom zal het altijd zo blijven. Zo triest eigenlijk...

De man vertelde ook dat hij is gevlucht, op die zondag voor de ramp. Naar een plaats boven New Orleans. Normaal is het 1,5 uur rijden, hij heeft er nu 14 uur over gedaan.
Na 33 dagen kon hij terug en hij was alles kwijt. Van zijn huis was niks over. Bijna 4 jaar heeft hij in een trailer gewoond. Zijn huis is nu voor 75% herbouwd.
Mensen hebben geen geld, verzekeringen dekten deze ramp vaak niet. Men spaart geld, en wat er aan het eind van de maand over is wordt besteed aan materiaal zodat men kan verder bouwen.

Ik was heel erg onder de indruk. Natuurlijk wist ik van de ernst van deze ramp. Maar deze verhalen raken dan toch. Zeker als je langs de wijken rijdt en de huizen leeg ziet, of ingestort. Als een oorlogsgebied.
Totaal aantal doden na de storm wordt geschat op 1.800. Het aantal vermisten is 2.500.
Dit dodenaantal is vergelijkbaar met '53 bij ons...

Na een tijdje kwamen we aan bij de Swamp. Een prachtig gebied, zo zit je nog op de (snel)weg en zo zit je op een boot in een moeras waar alleen de klanken van vogels en beestjes klinken. Heerlijk!
We hebben een stuk gevaren in een fijne boot, die keihard kon, maar ook rustig kon dobberen. Al snel zagen we de eerste alligators. Wat mooi zeg, zo dichtbij!
De boot was relatief laag, dus je zou ze zo kunnen aanraken. Ons werd verzocht om lichaamsdelen binnenboord te houden, maar de gids vertelde ons ook dat Alligators eigenlijk geen mensen aanvallen, en er bang voor zijn. Als je in het water zou plonzen zouden ze er als een haas vandoor gaan.
Krokodillen, zoals vorig jaar in de Everglades, zijn gevaarlijker.

We waren op 1 plek nog niet weg of we hoorden een enorm kabaal. Zagen we twee Alligators in gevecht. Wat een machtig mooi gezicht, twee van die lijven boven het water uit. Wat een kracht zeg!
Onze gids had dit ook nog nooit gezien en was helemaal lyrisch! Helaas geen foto's, daar waren we net wat te ver weg voor.
We zijn teruggegaan, en het bleek dat er een nieuwe Alligator in dat gebied zat die de favoriet van de gids 'sproetje' wilde verjagen. Die ander zagen we nog zwemmen met een flinke beschadiging op zijn rug!
Dat het niet de eerste keer was dat ze vochten zie je op onderstaande foto wel, de zijkant van zijn kaak is gewoon ont-vleest!

Alligator met een wond aan de zijkant van zijn kop.
(bij klikken krijg je een vergroting)

Dit groene spul hoort niet in de Swamps. Het zit er sinds enkele jaren, maar men krijgt het niet weg.
Ik vond het zelf wel passen bij de voorstelling die ik had van een moerasgebied... ;-)

We hebben de gators ook uit het water zien springen. Wat een kracht zeg! Helaas gaat dat zo snel, dat deze foto's bewogen zijn, maar het was zó tof!!











Verder hebben we nog vogels gezien en schildpadden. De vogels waren me te snel af, de schildpadfoto's waren van ver en zijn niet scherp. Maar leuk om te zien was het wel!
Slangen zitten hier ook, 2 soorten, alleen was het nu paartijd vertelde hij, en dan zag je ze niet zoveel.
(Siep, is dat zo?)
Ook schijnt heel veel wild te leven, en kunnen enorm goed zwemmen! (??)
Had ik wel willen zien!

De oorspronkelijke bewoners woonden in kleine huisjes in het gebied. Nu nog wonen er mensen in huizen die slechts per boot te bereiken zijn. Dit kun je je niet voorstellen, maar wel leuk!









Ook wordt er veel gevist in dit gebied, er schijnt enorm veel vis te zitten, en deze man had de catch-of-the-day!
Maar wat een mooi gebied, ik heb volop genoten!

Na deze tour zijn we teruggereden via een alternatieve route vanwege de file. Mooi om te zien dat de huizen aan de zijkant van het meer op poten staan. Dit is verplicht tegenwoordig, verzekeringstechnisch, in dit gebied.
Huizen staan op palen van 3-6 meter hoogte. Een bizar gezicht.
We reden hard, dus ik heb maar 1 beetje goede foto kunnen maken. Maar maf dat je dus hier gewoon je bestaande huis op poten kunt laten zetten he? Er zit niks vast aan of in de grond verder, als fundering of heipalen!

Vanmiddag ben ik ook nog lekker met een boek het park in geweest. Heerlijk! Het was net zo heet als gisteren, maar met een zalige wind. Gelijk gebruik van gemaakt!
Zometeen inpakken en dan klaar voor morgen.

Ik reis per Greyhound naar Mobile. Daar blijf ik een nacht en dan per Greyhound naar Panama.
Tussendoor met taxi's ofzo. Ik heb me er bij neergelegd dat het lastige 2 dagen zullen worden, en ga gewoon lekker lui zitten en dan zie ik wel ;-)
Ik pak in Panama dan bij aankomst de taxi (?) naar het vliegveld om mijn auto op te halen. Ben benieuwd!

Morgen dus (waarschijnlijk) weinig te bloggen. Maar je weet nooit! In alles zit een verhaal tenslotte!


-----

Over 'in alles zit een verhaal' gesproken:

Aanvulling:
Ik ging net even wat eten halen. Jurkje aan wat ik vandaag al aanhad, maar nu even voor de afwisseling hakken eronder. Loopt net even wat lekkerder na al die platte slippers enzo.
Nou. On-ge-loof-lijk! Als je ooit in een dipje zit, of je kunt wel een oppepper qua ego gebruiken: hakken en jurkje en dan Bourbonstreet en omstreken! ;-)

Opmerkingen als:
'Has anyone told you you look fabulous tonight honey?'
'Yum yum (over mijn dijen). (Wil iemand me deze even helpen herinneren als ik ooit zeur over mijn figuur?) Grinnik...
Offe...It ís true, there áre beautiful women in the French Quarter!

Nou, deze neem ik dan mooi mee, toch?
Al moest ik op een gegeven moment zó lachen om het (a la Friends) how are yóu doing dat ik bijna op zoek ging naar de verborgen camera's! Hahahahahahaha! Slappe lach hier!

Anyway: vol goede moed over mijn figuur ga ik beginnen aan mijn avondmaal!

Liefs,
Maart

Dag 9 - De dag van de G's: gribuswijk, grafstenen en gumbo

Vandaag was weer een warme dag. Nou ja, niet warm meer, gewoon bloedheet! Poeh!

Ik ben vanmorgen vertrokken naar het Garden District, om ook de Lafayette begraafplaats te bezoeken.
Ik ging hier (na tips van mijn inmiddels geweldige gids) naartoe met de Streetcar. Leuke oude houten trammetjes, lekker sfeertje geeft dat aan zo'n stad!
Voor mij zat een vrouw met een heerlijk luchtje op, combinatie tussen rozen en citroen, en ik had nog wel uren zo kunnen rijden, door de mooie wijken, ramen wijd open, lekkere wind en dan dat luchtje.

Maar goed, ik moest eruit, want ik wilde ook nog echt wat zien!




Ik ben eerst wezen kijken bij en in de bomen in de buurt. Inderdaad: de kettingen die men scoort tijdens de avonden uitgaan hier (net als bij Mardi Grass), hingen in de bomen. Mooi om te zien. Sommigen hadden ze zelfs bij hun huis verzameld, leuk!

Je moet trouwens uitkijken waar je loopt. Omhoogkijkend ben ik een paar keer bijna op mijn plaat gegaan. De meeste stoepen zien er zo uit (hoogteverschillen van 10 cm of meer zijn heel gewoon):











Daarna ben ik gaan lopen naar de Lafayette begraafplaats.
Ik kwam door straatjes met aftanse huizen. En dat werd hoe verder ik liep alleen maar erger... Mensen hangend voor hun huizen met volledig gouden tanden. Mensen kwamen naar buiten en bleven voor de deur staan en ik voelde me niet echt op mijn gemak. De huizen werden soberder, vervallen en het werd stiller.
Af en toe een politie auto... zwaailichten. Sirenes in de verte. Maar verder niks. geen touristen meer, geen taxi's.

En ik dacht: dit kan toch niet goed zijn? Moet ik echt deze kant op?
Nou ja, wie A zegt....
Ik heb in het begin nog foto's gemaakt. Maar toen het stiller werd, en de huizen vervallener, en de groepen lui op straat groter heb ik voor de zekerheid mijn camera maar weggestopt.
(nonchalant zingend over straat, hahaha)

Aan het einde van het stuk lopen eindelijk een begraafplaats. Alles dicht op elkaar gepakt, afgebrokkeld. Lelijk, met een verroest hek eromheen. Je kon er bijna niet lopen en het zag er niet uit. Woest, verwilderd.
Twee begraafplaatsen naast elkaar.

Ik heb wat foto's gemaakt en ben aan de andere kant teruggelopen. Weg van de doodse stilte. Het gebeurt niet snel dat ik me niet op mijn gemak voel, maar nu voelde ik me niet prettig.

Verderop was een weg, en daar reden af en toe wat auto's. De mensen die voor hun huizen hingen zei ik maar zo lief-lachend mogelijk gedag.

Toen stopte een taxi naast me: are you OK, vroeg de man?
Ik: ja hoor.
Hij: stap in, dan breng ik je weg hier.
Ik: nee hoor, niet nodig.
Hij: desnoods gratis, maar dan ben je veilig.
Ik dacht: oeps... dus toch niet zo'n lekkere buurt... (al kan ik nergens terugvinden dat het een nare buurt zou zijn, het is ook tegen het Garden District aan, dus of hij nu overdreef?)

Maar ik durfde ook niet zo goed met hem mee, straks had hij ook rare bedoelingen, gratis taxirit is ook gek... dus ben doorgelopen. Eenmaal weer op de hoofdweg zag ik waar het fout was gegaan.
Aan de andere kant van de hoofdweg loop je namelijk een mooie chique wijk in, en daar is ook een begraafplaats, en die heet ook Lafayette. Logisch he? Twee begraafplaatsen met dezelfde naam. Tsja...

Maar goed, toch mooi een ander buurtje gezien van New Orleans. ;-)
(sorry mam!)

Anyway, de andere begraafplaats zag er beter uit. Mooie muur eromheen, en touristen. Dat voelde een stuk beter. (in de muur ook weer graven)
De doden worden hier bovengronds begraven vanwege het hoge grondwaterpeil.
Ook staan de huizen op een soort betonblokken.

Veel graven staat de doodsoorzaak op, zoals Gele Koorts.

Ik heb daar nog even rondgelopen en ben toen nog in wat straten in het Garden District wezen kijken.
Mooie huizen ook hier!

Maar toen werd het weer zo warm, werd er gewoon naar van. (ben hier hier voor gemaakt vrees ik...)
Ik ben naar het hotel gegaan en ben daar de middag gebleven, de reservering voor de Swamp Tour rondgemaakt (blijf bellen in het Engels lastig vinden...), een was gedaan (nu kan het nog 2 dagen drogen als het moet) en nog meer nuttige klusjes.
En zo lekker op pad, nu is de zon minder fel, en ga lekker wat eten!

Morgen om 7.45 uur word ik opgehaald voor de Swamp Tour. Zal mij benieuwen!
Vorig jaar in de Everglades heb ik geen Alligators in het wild gezien. Het is regenseizoen en het water stond er te hoog voor.
Hoop ze morgen wel te zien, en vogels... en huisjes in het moeras...
Ben erg benieuwd!

Dan voor degenen die nog moeten ontbijten: lees gerust later op de dag verder ;-)

Ik heb namelijk Gumbo gegeten, de specialiteit hier!

Lékker! Het is een soort ragout achtige dikke soep met (in mijn geval) krab, garnalen, okra, en groenten. Dik en lobbig.

Onderop zit rijst.

Maar toen ik het deksel van het bakje afhaalde dacht ik even: neeeeee, hier begin ik niet aan.

Tot ik bedacht dat Erwtensoep er ook niet uitziet.

Maar het was súperlekker! Pittig, kruidig, lekkere garnalen en krab. Jummie!

Gumbo... (met een halve krab)

(zeg niet dat ik niet heb gewaarschuwd!)

Tot morgen, hopelijk dan met alligatorfoto's!!

Maart

Ik kom er trouwens achter dat ik de volgende stap in mijn reis onwijs klote heb geregeld. Ik ga namelijk met de Greyhound naar Panama, met een overnachting in Mobile.
A. er blijkt in Mobile echt geen zak te doen te zijn (ik dacht dat het een mooie baai was)
B. ligt het Greyhoundstation zo achterlijk ver van het centrum van Mobile dat het nog een heel gesleep wordt.
C. moet ik in Panama nog een heel eind met het OV om de auto op te halen. De auto staat bij een ander vliegveld. Stom stadje heeft 2 vliegvelden.

Wat ik zou willen is hier een nacht bijboeken en dan de 29e in één keer vliegen, maar het lukt me (nog) niet om een rechtstreekse vlucht te vinden. Ik zou met een tussenstop moeten vliegen. En daar pas ik voor. Ook treinen gaan er niet. Kortom: bagger geregeld van mezelf...
(auto huren hier is geen optie... kost me bijna 500 euro meer vanwege het terugbrengen in een andere staat...)

----

Kom er nu achter dat ik het echt klote heb geregeld. In Mobile is geen zak, ik kom aan in een straat met niks, dus kom niet eens zo 1-2-3 in mijn hotel. Vluchten zijn geen optie, Vertrekken of om 6 uur in de morgen al, met overstaptijden van een paar uur.
Of ik kom in het donker aan, maar wil niet in het donker 's avonds laat mijn auto halen.
Klotezooi... waarom heb ik niet beter opgelet met die vliegvelden..., met de locatie van de Greyhound, etc.

----

Nou, dit zijn allemaal geen opties. Het is nu 11 uur, ik ben moe, en morgen gaat om half 7 de wekker.
Ik heb besloten dat ik toch een auto ga huren. Ben anders alleen maar met taxi's heen en weer aan het rijden van busstations naar vliegvelden, of uren aan het vliegen. Hoop dat Avis hier nog een auto heeft. Kan mijn reservering niet wijzigen, want dan springt hij op Nederland. Grrr...
Ben even heel sacherijnig, maar komt hopelijk allemaal goed als ze hier een auto hebben.

Nou ja, tot zover dan!

Dag 8 - De dag van de mooie huizen, de hete zon en de hemel/hel

Zoals voorspeld werd ik vanmorgen wakker met grijs en grauw weer. Storm Bonnie was inmiddels teruggebracht tot een depressie, en depressief kun je wel worden van dit weer ja!











Ik besloot eerst maar eens op mijn gemakje te ontbijten. Ontbijt zit er hier bij in en na een goede bak koffie en een muffin (alleen maar zoet hier) kon ik er tegenaan!
Na het ontbijt, nog geen uurtje na bovenstaande foto, maakte ik deze foto:

(terwijl het in de verte er nog wel dreigend uit zag)

Het kan dus gek lopen met met weer hier. Het is de hele dag stralend gebleven en ik ben zelfs aardig verbrand!

Ik ben de route gaan lopen die me in de reacties op mijn vorige blog werd aangeraden, over mooie wegen met prachtige oude huizen.
Terwijl ik de eerste straat nog niet uit was hielden de batterijen van mijn camera er mee op. Aangezien opladen nog steeds niet lukt (contact van de lader wil niet goed houden) heb ik andere batterijen gekocht.
De oude man in het fotozaakje in NY had niks teveel beloofd. Deze batterijen zijn een dag of 5 meegegaan en hebben tegen de 1000 foto's geschoten denk ik. (dankzij de pogingen om de bliksem te vangen).
Maar goed, nieuwe batterijen dus. De enige winkel hier was een tankstation, en daar kocht ik dan ook batterijen.
Ik was de straat nog niet uit, geen enkele foto gemaakt, en bij de eerste keer zoomen: leeg!
Nou jaaaaaa! Ik ben gelijk teruggegaan en die man was vreselijk aardig. Kreeg gratis nieuwe batterijen mee van een veel duurder merk. Als het weer zou gebeuren moest ik absoluut terugkomen!
Aardig!

Ik ging weer op pad en voor ik het wist stopte er een man in een auto die vroeg of ik een lift nodig had (lopen is hier dus echt zeldzaam, haha)
Daarna nog een auto die stopte: of hij me vanavond mee uit mocht nemen...
Klinkt allemaal heel stoer, tot ik jullie vertel dat deze man minstens tegen de 70 was en misschien 3 tanden in zijn mond had. Hahahaha!

Ik heb heerlijk gelopen door een oude wijk en mooie platen geschoten. Supersfeertje, weg van het feestgedruis.

Wel had ik vreselijke dorst, het was inmiddels bloedheet en geen drinken te bekennen. Uiteindelijk kwam in in Frenchman Street en heb ik een enorme beker Lemonade gekocht. Met gember, en dat was lékker! Superdorstlessend, en pittig.
Ik liep met die beker over straat toen ik achter me hoorde: 'lovely dress!'
Ik keek om en daar liep een donkere beetje shabby man die vroeg waar ik vandaan kwam.
Nou, hij wilde wel met me meereizen. En vroeg me of hij me de stad mocht laten zien. Toen ik vertelde dat ik liever alleen op pad ging vroeg hij me voor een drankje.
Ik: ik heb drinken!
Hij: ja, maar dat is limonade! Laten we een biertje drinken!
Ik: het is 10 uur!
Hij: nou en, het is vakantie!

Tsssk.... het heeft me een echte: 'please leave me alone' gekost om hem af te poeieren. Pffft...

Maar goed, heb daarna nog heerlijk over de French Market gestruind. Prachtige zilveren sieraden, alleen weer: alles wat ik mooi vond was duur ;-)
En natuurlijk ook veel mooie sfeerplaatjes gezien. Heerlijk! En alweer klinkt overal muziek! Het ritme van de muzikanten klinkt over de straten en in parken. Zo tof!

Het valt me ook op dat het in (dit deel van) de stad zo on-Amerikaans is. Ik ben nog geen MacDonalds f Starbucks tegengekomen, Een verademing!

Uiteindelijk ben ik echt drijf- en drijfnat bij het hotel aangekomen. Het was zo 36 graden en supervochtig. Even afkoelen!
Na een uurtje ben ik wat te luchen gaan halen en heb ik het park geluncht. Boek erbij, pootjes omhoog.
Maar ook hier was het al snel veel te heet. Zelfs een plekje in de schaduw.
Zelfs de vogels zochten verkoeling in de fontein:

Hier trouwens nogmaals de Kathedraal, waar de zon gisteren niet goed opstond.

Ben wel voor het eerst heel vals geweest, toen een man naast me kwam zitten die kwam vertellen dat hij niet naar de hel wilde. Ik zat lekker te lezen en had er géén zin in.
Ik heb gedaan alsof ik geen Engels sprak. (waarna hij met gebaren de hemel en hel ging uitbeelden, dus of ik er nu veel mee opschoot?) ;-)

Nu zit ik lekker in mijn hotel, gezellig op MSN aan de klets. Eigenlijk moet ik gaan eten, het is al bijna 20.00 uur.
Maar eerst mijn blog nog even!

Morgen wil ik naar de begraafplaats en Garden District. Zal mij benieuwen!

Liefs,
Maart