Ja, en toen kreeg ik blogontwenning... Misschien moet ik zonder reizen toch maar doorbloggen? Of zou mijn dagelijks leven zo saai zijn dat er niet veel smeuiigs te melden valt?
Anyway, hoe verging mijn reis?
Zondagochtend was het zowaar weer mooi weer in Cocoa Beach, precies de dag die ik in Kennedy Space Center had willen hebben. Maar mijn foto's bekijkend kan ik alleen maar zeggen dat ik wél spectaculaire raketfoto's heb! Dus...
Tegen half 11 ben ik vertrokken uit het hotel. Op weg naar Orlando Int. Airport. Een rit die je eigenlijk met een camera had moeten volgen. Want hoe maf moet het geweest om mij heel relaxed te zien wegrijden, en me daarna in een stórtbui terecht te zien komen waar je U tegen zegt. Zo erg dat ik geen hand voor ogen zag en de grijze auto voor me niet eens meer goed kon ontwaren in de bui, en het asfalt zonder ZOAB.
Of die tolpoorten.... ik kwam een tolpoort tegen aan het einde van mijn rit, en daarna moest ik afrit 11B hebben.
Dus ik heb keurig betaald, en zag afrit 11. Nee hoor, hier moest ik er niet af zei mijn navigatie-troela. 11B moest ik hebben! Dus ik wachten, de afslag voorbij. En zie ik ineens staan dat dat de afrit was geweest naar het vliegveld. En binnen 500 meter: afrit 9! Grmbl....
Het lullige was dat bij afrit 9 wéér tolpoorten stonden, en ik daar af moest om te keren.
En op dat plekje moet je even je camera neerzetten. Want dan zie je me boos de tolpoorten bij afrit 9 doorgaan, betalen, de afrit nemen, 5 minuten later aan de andere kant de oprit opkomen, en wéér (nog bozer) de tolpoorten doormoeten. Het 'mevrouw, ik heb de afslag gemist en ben echt nét gepasseerd hier' werd niet getolereerd. Betalen!
*mopper*
Oh, en op de valreep heb ik nog de ABS even uitgebreid getest. In mijn boosheid op navigatie-troela zag ik een rood stoplicht over het hoofd. Dat zegt ze dan ook niet even he, als ze me al zo heeft zitten jennen. Dus ik moest in een paar meter ernstig stil komen te staan. De remmen deden het, de ABS ook! ;-)
Eenmaal op het vliegveld ging alles lekker, auto ingeleverd in het soort parkeergarage dat voor menigeen een nachtmerrie zou zijn (lees: een slakkenhuisweg naar boven, met in de bochten Avis links, Budget rechts). Heel goed opletten of je zat zo in een uithoek waar ze je over een paar jaar met auto en gemummificeerd zouden vinden.
Maar goed, auto dus ingeleverd, ingecheckt, door controle en na twee uur de lucht in voor vlucht 1!
Er zat in het rijtje naast me een vrouw die was zo ongelooflijk dik... haar gordel moest verlengd worden, haar tafeltje kon niet naar beneden... De radio vertelde me van de week dat de gemiddelde Amerikaan 6.000 calorieen per dag eet. 6000!! Dat is 3x zoveel als een vrouw gemiddeld nodig heeft.
Ook vlucht 2 ging goed, rustig, niet zoveel turbulentie als vorig jaar gelukkig, en zo raakten de wielen van het vliegtuig om 7.25 Nederlandse bodem! Ik stond in no-time buiten met mijn koffer. Mijn ouders pikten me op en stonden voor het raam bij de bagagebanden te turen, terwijl ik al van achteren aan kwam lopen. Snelheid ten top!
En toen de dag nog... ik werd in het vliegtuig pas moe toen de landing begon, zo tegen half 7... (half 1 Amerikaanse tijd). En toen moest ik nog de hele dag, zonder geslapen te hebben. Oef, dat viel me even vies tegen. Eind van de ochtend liep ik zwalkend in de AH, en 's middags kón ik bijna niet meer. Liep tollend en dizzy door het huis. Toch maar een kop koffie dan, of een rondje lopen! Ik snakte naar slaap maar moest wakker blijven. Na het avondeten mocht ik van mezelf naar bed.
En toen, na het avondeten, gebeurde het: ik was wakker! Tegen elven ging ik pas slapen, keurig he? (ik at groenten, zou het daardoor komen?) Ik ben overigens geen gram aangekomen. Het is een wónder!
Ik heb gisteren de hele dag de tijd gedood met mijn foto's. Ik moest gewoon intensief ergens mee bezig zijn, en dus heb ik mijn fotoboek al in elkaar gezet. Ik weet dat ik daar uren mee zoet kan zijn, en dat de tijd normaal vliegt als ik er mee bezig ben. En dat heeft inderdaad geholpen! Vandaag de laatste hand er aan gelegd en nu ligt hij klaar om gemaakt te worden! Om zo alle foto's bij elkaar te zien is wel kicken, er zitten weer pláátjes tussen!
Mijn koffer trouwens... ik heb de meest pittige kofferinhoud die je ooit hebt gezien. Ik had een potje Cajunkruiden uit New Orleans voor mijn ouders meegenomen. Dit is opengesprongen en alles, maar dan ook alles zit onder de poeder. Hete pepers ofzo. Dus... niet in mijn ogen wrijven als ik in mijn koffer ben geweest.
Maar iedereen die verkouden is, is van harte welkom in mijn koffer. Gegarandeerd is de boel zó open!
En pap en mam: het wordt een kwartvol potje ;-)
Vannacht heb ik de meest onrustige slaap gehad die ik de afgelopen weken heb meegemaakt. Waarschijnlijk omdat ik door vermoeidheid heel diep sliep, en dat doe ik normaal nooit. Ik werd wakker midden in de nacht, helemaal in paniek. Wist niet waar ik was, geen idee welke kant ik uitmoest. Brr... Uiteindelijk was ik gewoon thuis (jóh!) en heb ik daarna heerlijk verder geslapen. Toch wonderlijk dat je dan in alle hotels gewoon wist hoe en wat en thuis de weg kwijt bent ;-)
Nou, en dan zit ik hier weer, in ons kikkerlandje. Ik heb mijn autootje alweer getest (wat is hij kléin en wat rijdt het lastig als je de koppeling verkeerd of niet intrapt) ;-) En wat is het heerlijk koel, al zou een beetje beter weer wel fijn zijn in deze laatste week vrij...
De zomer komt weer met bakken uit de lucht... Maar ach, daar was ik inmiddels al wel op getraind!
Wellicht tot een volgend blog?
