Uitwaaien of uitvluchten?

Volgens mij schrijf ik regelmatig iets over uitwaaien. Over bijtanken en bezinnen.
Soms moet ik er even tussenuit, omdat het gewoon even niet gaat. Even alleen zijn met mijn gedachten. Wind, zon, zee, natuur, foto's, bossen, steden. Als het maar alleen is.
Soms is een middag genoeg, soms blijkt dat een middag helemáál niet voldoende was.

Bezinning is fijn. Nadenken over wat wil ik nou eigenlijk wil, of waarom dingen niet lopen zoals ik het zou willen. Waar heb ik invloed op, en waarop niet? En waarom raken sommige dingen me zo erg, wat doen dingen of mensen met me.
Ik ben een kei in piekeren, en sprak pas met wat anderen hierover. Hoe leer je gedachten loslaten en waar zit de uit-knop? Wat is loslaten?

Ik las een tekst die er op neer kwam dat je de dingen die je niet kunt veranderen moet loslaten, accepteren. Wat heeft het zin om te piekeren over iets wat buiten je macht ligt? Over iets dat je niet zelf kunt veranderen.

O zo waar, maar o zo moeilijk...

Ik denk dat het gaat om vertrouwen. Vertrouwen dat dingen goed komen. Dat je met piekeren zaken niet versnelt of verandert.
Ik vind dat moeilijk, want ik heb soms helemaal geen vertrouwen eigenlijk. Ik heb een fijne baan maar op andere vlakken mislukken dromen die ik zo graag werkelijkheid zie worden. Waar baseer je vertrouwen dan nog op? En dat gevoel, daar moet ik van af...

Anyway... ik ga er even een paar dagen tussenuit. Als het even niet gaat, krijg ik altijd neiging om te vluchten. Alsof ik mijn gepieker thuis kan laten *grinnik*
Ik vertrek woensdagavond naar Lissabon en hoop daar mijn hoofd leeg te kunnen maken. En vooral onmacht daar te laten.
Ik wil energie krijgen, en geen energie meer verliezen. Ik wil positiviteit, enthousiasme, geloof en durf. Lachend de wereld tegemoet. Die Maartje ben ik even kwijt, maar ik ben van plan haar mee terug te nemen uit Lissabon :-)

Hoe als je je met zorgeloosheid kon omringen...

Hoe als je je met zorgeloosheid kon omringen en dat dat je ruimte was.  
Bert Schierbeek













Soms is hij daar ineens: de knak. Ik knakte gisteren en dat kwam niet onverwachts. Mensen die me waarschuwen en ik ben dan weer zo eigenwijs dat ik niet wil luisteren. As usual... Stom stom stom...

Dus vandaag was het een dag van uitwaaien, bezinning, nadenken en tegelijkertijd verstand op nul.

Ik ben naar het strand gegaan en heb daar heerlijk gelopen, geklommen en geklauterd. Sluipend bij Schotse Hooglanders, rennend van een heuvel af, tegen de wind in gezandstraald over het strand en daarna met rode wangen, zeewind-haar en een wat leger hoofd weer terug. Zorgeloosheid. Soms niet eens na kúnnen denken omdat de wind je om de oren giert.

Zo'n dag. Eentje die doet wat hij moet doen!
En een impressie, omdat die camera toch altijd mee moet....

Op een duin zat ik, uitkijkend over de vlakte. Prachtig daar. Ogen dicht, zonnetje op mijn wangen.
Toch is na een kwartiertje op de grond zitten duidelijk dat de grond nog lang niet zonverwarmd is :-)
Brrr....

En toen opende ik mijn ogen weer, en stonden deze jongens ineens voor me. (op gepaste afstand, dat gelukkig wel)


Schotse Hooglanders. Prachtig gloeiend in de zon.

Daar gaan ze

Het waaide zo ontzettend hard dat er een continue stroom van zand overwaaide. Moeilijk vast te leggen.
De zon was verdwenen, en ik kreeg waar ik om vroeg: uitwaaien!

Maar als schelpje of steentje bescherm je toch mooi het zand achter je!

Zwart als de nacht....

... op een mooie februaridag!

Een kort blogje, eigenlijk alleen omdat ik deze onderstaande foto zo tof vind :)

Gisteren, tijdens een wandeling met pap en mam was hij daar ineens, de zon in gevecht met dreigende wolken. Mooi!

The Marriage of Heaven and Hell

Maar daar trekt de lente zich gelukkig niks van aan :-)

En als je de lente buiten niet kunt vinden, dan zoek je binnen toch gewoon verder?

De wereld op z'n kop!





















De overige gekke-bekken foto's met en van pap en mam zal ik jullie besparen! *grijns*

Rhapsody in Blue

De afgelopen jaren, in blauw....
(zal ik het laten maken voor aan de muur? Wel tof he?)

Winterwonderland II

Helaas was de wereld niet meer zo stil, wit en sereen als vorige week, toen ik vanmiddag gewapend met camera de voordeur uitstapte. De lucht was nog wel net zo blauw. En ik had nog net zo'n zonnig hoofd met waai-haar! :-)

Ik moest boodschappen doen, en van een nood een deugd maken is heel makkelijk als je even een extra stukje omloopt. Ik ben hier achter langs de rietplas opgelopen, eenden, schaatsende kinderen, en veel ijs!
Nu kan het nog, morgen gaat het dooien.

Het ene deel van de plas was stil. Riet, ijs, wat sneeuw. De andere kant wemelde van de kinderen, ouders die kinderen voorttrokken op de slee en bijzondere valpartijen. Leuk om naar te kijken, en leedvermaak kan best als de kinderen er zelf ook om het hardst om lachen, nietwaar?

 IJsssssssss.......

 Inspector Maartje doet sporenonderzoek

 De plaatselijke kroeg

 Glow-in-the-dark-duck
 Mooi winterzonnetje!

 Sittin' on the dock of the bay... Waisting time....

Winterwonderland!

Het is zo ongelooflijk schitterend buiten dat ik vanmorgen bijna gelijk naar buiten wilde rennen. Wat een heerlijk weer! En met deze pracht en praal is het ook niet zo gek dat ik 2,5 uur heb gedaan over een rondje lopen van 6 km. :-)

Een blauwe lucht en álles fonkelt in het zonlicht.

Met een maillot, een thermolegging, een broek, een longsleeve, een fleecevest, een jas en een muts op mijn kop ging ik op pad. (Het voelde als een Michelinvrouwtje...) Koud zal ik het niet hebben! :-) Ook heb ik sinds vorige winter flinterdunne wollen handschoentjes. Perfect voor fotograferen, en ik kan er zelfs redelijk een touchscreen mee bedienen. En toch geen koude vingers. Betere optie dan die halve handschoenen.

Het eerste uur ben ik echt niemand tegengekomen. De stilte van een besneeuwde wereld, met alleen wat vrolijk kwetterende vogels, wat lekker! (en dat zomaar hier achter richting 't Goy)
Daarna was het nog steeds zo stil, zou iedereen binnen zitten? Een man met een hond, een stel kinderen dat een slootje sneeuwvrij maakte, en dat was het!

O, en voor die ene man die me zo af en toe eens vraagt of ik altijd op hakken loop en hoe ik dat dan doe ik de vakantie. Bij deze:

Nee :-)















Anyway, ik heb een zalig stuk gelopen, en het was zo mooi, dat ik misschien maar beter alleen foto's kan plaatsen...

 Miniwereldje

Alleen op de wereld! 

  

Lijkt wel besuikerd... 

Lage zon, lange schaduwen. Prachtige silhouetten op het ijs.

En een zelfportret :-)