Deze blog is gestart om mijn reis door Amerika in 2010 te delen met de mensen om me heen.
Inmiddels ligt de vakantie al ver achter me, maar blog ik zo nu en dan vrolijk door. Deze pagina's vul ik het liefst met fijne verhalen en mooie foto's. Deze blog staat open voor reacties van iedereen, dus voel je vrij!
Nou moe.... een nummer dat ik woord voor woord mee kan zingen. Dat zijn er zó ontzettend veel!
Ik denk dat ik hier dan toch een nummer van Mr. a balladeer ga plaatsen. Omdat ik die plaat het afgelopen jaar heel veel heb gedraaid en dus ook inmiddels wel alles kan meezingen :)
Een van de mooiste nummers vind ik 'More or less the sort of shit ex-lovers get restraining orders for'.
En dan niet de album versie, maar de piano versie. Dit nummer bracht me ooit in tranen toen ik gewoon op weg was naar mijn werk, en verdient daarom een plaatsje in deze rij!
To hell with these patterns and all those damn parallels
Och jee... bij deze dag schieten er gelijk heel veel mooie herinneringen door mijn hoofd. Het prachtige Air van Bach, gespeeld door Sarah Chang op het Prinsengrachtconcert twee jaar geleden bijvoorbeeld. Of de zangeres die ik in een park in New York zag optreden terwijl ik op het gras een hapje aan het eten was. Boekje erbij, muziek op de achtergrond...
Of die zomerdag in Parijs, dat ik in de avondzon op het Louvre zat. Op een muurtje, rug tegen een pilaar, en achter mij speelde een man zo prachtig viool. Ik kan geen klassiek vioolstuk horen of ik ben daar, in Parijs, met mijn ogen dicht, genietend van de zon en de muziek.
Parijs brengt me sowieso mooie muziekherinneringen, en dus is deze dag 7 gewijd aan Parijs. In 2006 speelde U2 met de Vertigo tour de stadions in Europa plat. Ik wilde ze graag een keer live zien, maar juist toen ze in Nederland kwamen zat ik in Parijs. Maar ooooh, wat een stom toeval: een paar dagen voor ze in Nederland zouden spelen, speelden ze... juist ja: in Parijs!
Ik heb via eBay een kaartje gevonden, laten opsturen, géén idee of hij echt was, maar wie niet waagt...
Een paar dagen later stond ik bij Stade de France, en mijn kaartje werkte!
In het stadion, zon op mijn gezicht, Snow Patrol in het voorprogramma, begon een heerlijke avond. Ik ontmoette een stel mannen uit Twente. We hebben een supergaaf concert gehad. We hadden elkaar nooit ontmoet, en zouden elkaar nooit meer zien, maar muziek verbroedert.
Zij gingen 's nachts terug met de bus naar Nederland, ik stapte in de metro op weg naar mijn hotel. De metro zat afgeladen vol met uitgelaten concertgangers en danste op de rails. Met de hele coupé en waarschijnlijk de hele metro zongen we uit volle borst Vertigo. Práchtig!
Ik kan het nummer dan ook niet horen, zonder te denken aan die stuiterende metro, daar in Parijs, 10 juli 2006.
Somewhere... dan ga ik toch terug naar een hele fijne plek: Central Park, New York.
In 2009 liep ik daar heerlijk rond te struinen, op een mooie namiddag in de zomer. Ineens belandde ik op Strawberry Fields, de herdenkplek voor John Lennon. Op het mozaïek lagen rozen en andere bloemen en rondom stonden bankjes waar touristen in de schaduw hun afkoeling zochten.
Dan ineens begint een muzikant te spelen, zachtjes op gitaar. Imagine.
Hij speelde jaren op Strawberry Fields en was terug vanuit de Westkust om nog een keer op 'zijn' plek te spelen.
De mensen op de bankjes beginnen zachtjes mee te zingen, en even staat de wereld stil. Het is goed, daar op Strawberry Fields. Waar we allemaal ook vandaan komen, we staan samen voor één ding!
Ik dacht in eerste instantie aan Misplaced Childhood van Marillion. Práchtig, een geweldig karakteristiek stuk muziek. Maar deze blog is leuker, vind ik, als ik moet denken aan iemand waar ik goede herinneringen aan heb. En dus kies ik voor een saaier, meer voor de hand liggend nummer. Omdat degene aan wie ik dan moet denken, nog steeds graag in mijn gedachten is.
Deze is voor B.
Nog steeds moet ik, als ik dit nummer hoor, denken aan 14 jaar geleden bij jou thuis dat je dit nummer aan me liet horen, en ik het gek genoeg niet kende. Heaven, van Bryan Adams.
Misschien geen top stuk muziek, maar wel een heel leuke herinnering aan toen.
De klik is er nog steeds, muziek hebben we het al heel lang niet meer over. Maar omdat het wel bijzonder is dat we ondanks alles nog steeds contact hebben is deze voor jou.
A song that makes me sad... Er zijn meer nummers die me verdrietig maken. Zo zat ik ooit in tranen op de parkeerplaats bij kantoor omdat ik een prachtig nummer hoorde dat vol tot me door drong. Juist toen ik naar binnen moest. Tranen wegpoetsen en verder. Maar er zijn meer nummers die me ontzettend kunnen raken.
Nederlandse nummers slaan de plank meestal volledig mis als het om emoties gaat. Ze worden snel 'ik-hou-van-jou-en-blijf-je-trouw 'melancholisch. De kwelige Dries Roelvink teksten zeg maar. Nederlandse songteksten moeten echt verrekte goed in elkaar zitten of met grote overtuiging worden gebracht willen ze me wat doen.
Daarom op dag 4 Herman van Veen. Voor hem geldt: hij raakt je, of je haat zijn manier van zingen.
Mij raakt hij in elk geval, en zéker met dit nummer.
Herman van Veen - Wie heeft de zon uit je gezicht gehaald.
A song that makes me happy... or a song that I play because I'm happy... What came first?
Anyway.. nummers waar ik blij van word, die zijn er gelukkig genoeg. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik er achter ben gekomen dat ik met een meestal-vrolijk-stuiterhumeur toch vaak als een blok val voor sombere muziek. Mijn lievelingsalbums, die later in deze challenge nog wel terugkomen, zijn dan ook het toppunt van somberheid. Maar héérlijk, dat kan niet anders dan een mooie balans opleveren.
A song that makes me happy... ik merk dat ik toch meestal als ik blij ben ook de sombere muziek draai, bedenk ik me nu. Gek!
Maar als ik dan één nummer zou moeten kiezen dat keihard gedraaid moet worden op de momenten dat mijn hart uit mijn lijf springt, ik struikel over mijn woorden en voeten en als ik stralend van verliefdheid over straat zwalk, dan is het wel 'Walking on Sunshine'.
Over dag 2 hoefde ik niet lang over na te denken, dacht ik. Als ik iets vréselijk vind dan is het wel Ruth Jacott. Wat een een nare stem en wat een afschuwelijk repertoire...
Als haar muziek langskomt dan gaat de radio acuut op een andere zender. Deze plek was dan ook bijna ingevuld door haar, toen mij ineens ‘verliefdheid is een toverbal’ van een bijna even afschuwelijke Jordy van Loon te binnen schoot.
Vooruit, Jordy is nog wel een tikje erger denk ik...
Serious?
Wat was ik teleurgesteld toen zijn nummer bij Serious Request 2009 werd gebombardeerd tot hét nummer van de actie dat jaar. Het stond in schril contrast met het heerlijk stuiterende Chelsea Dagger van een (of twee?) editie(s) eerder. Het nummer bleef ook nog eens zó irritant in mijn hoofd hangen dat ik hem nog meer verafschuwde dan ik al deed ;-)
De 15 jarige Jordy had een arrogantie dat je bijna door de radio heen kon ruiken, en na zijn legendarisch gênante optreden bij ‘Doe maar normaal’ waar hij zijn 'seksleven' uit de doeken deed heb ik helemaal rollend van het lachen onder tafel gelegen. Wat een sneu figuur en wat een sneue muziek. Ik heb duidelijk een kindsterretjes-allergie. Word eerst maar eens volwassen jongen, dan zien we dan wel weer verder of muziek wel jouw roeping is.
Bij deze krijgt hij de eer om deze tweede dag van deze challenge in te vullen. Ik hoop van harte dat hij een eendagsvlieg blijft.
Morgen 'a song that makes you happy', wat waarschijnlijk een heel wat vrolijker blogje zal worden! :)
