Dag 3 - De dag van het nieuwe vel en het bruisende plein

Dag drie, een uiterst relaxte dag. Vanmorgen zijn we de Medina ingetrokken, dwars door de chaos heen. Het is hier op straat altijd kabaal. Om met elkaar te praten moet je schreeuwen, omdat de tientallen brommers voorbij scheuren, de auto's en taxi's toeteren en de ezelkarren over de stenen rammelen. Er zijn meer steden waar altijd geluid is, New York met zijn sirenes die continu klinken bijvoorbeeld. Maar zo hard moeten schreeuwen is wel bijzonder.

 Koken op straat

 De smalle straatjes waar de brommertjes doorheen razen.

Prachtig houtsnijwerk

Binnen een half uur stuiten op een fantastisch nieuw geopende hamam vlakbij de souks. Daar hebben we niet lang over gesproken, na de lunch gaan we er heen!

En zo...geschiedde!

Jee, ik heb echt nog nooit zo'n verwennerij meegemaakt als hier. Twee uur lang zijn we in de watten gelegd. Overigens zijn hier geen foto's van beschikbaar, zoals jullie zullen begrijpen. :-)

We begonnen met een hilarische omkleedsessie waarbij we ons moesten kleden in een soort string-achtig gevaarte, gemaakt van een strookje operatiekamer-groene stof en twee stukjes elastiek. Ik kan je vertellen: ik denk dat de eerste persoon die hier flatteus in verschijnt nog geboren moet worden. Vanzelfsprekend is hier geen beeld van, onze blikken in de spiegel waren genoeg. Meer dan genoeg! Grote lol! String-ding heb ik meegenomen als souvenir. :-)

Nadat we uitgelachen waren hulden we ons in badjas en slippers en mochten we mee. Eerst douchen, dan het stoombad in. Een prachtige ruimte, met tegeltjes, arabische vormen en ornamenten en een heerlijke geur. Na dit stoombad volgde een douche en werden we elk op een hete steen met een handdoek eroverheen gelegd. Eerst werden we ingezeept en gewassen met zwarte eucalyptus zeep, wat met een warme douche van ons afgespoeld werd. Daarna begon ze met harde hand en een handschoen te scrubben. Pijnlijk, keihard, maar zo lekker! Echt, wat er dán allemaal af komt. Pfft... [niet nader te beschrijven]

Het ging er zo hard aan toe dat ik verwachtte er knalrood en met 'schaafwondjes' weer uit te komen. Dat is me in Nederland wel eens overkomen. :) Maar goed, ze weten vast wat ze doen! Hoop ik...

Ze scrubte hardhandig en scrubte zo een dun laagje van me af. Zachtjes klonk een van mijn lievelingsmuziekstukken: Canon in D van Pachelbel. Ik werd er bijna emotioneel van. Hier lag ik dan, naakt (op de fantástische string na) terwijl er letterlijk een stoffig laagje van me werd afgehaald. Een nieuw roze laagje van mij kwam tevoorschijn, klaar voor nieuwe kansen. Het voelde heerlijk!

Na deze sessie werden we van top tot teen ingesmeerd met een honing-rozen creme. De geuren van alle crèmes en oliën zijn zo ontzettend heerlijk. Bloemig, fruitig. Ongelooflijk lekker.

Hierna mochten we spoelen onder de douche en werd ons haar gewassen met een zalige shampoo met citrus en nog meer lekkers. Ons lijf werd gewassen met een zachte zeep en daarna werden we van top tot teen ingesmeerd met een olie van vijgen en abrikozen. Kun je het je al voorstellen?

Na een kopje muntthee of verse jus d'orange de massage. Ik ben nog nooit eerder zo uitgebreid en grondig gemasseerd. Van mijn tenen tot mijn hoofdhuid, van armen achter mijn rug gevouwen dat ik echt dacht: 'als de boel maar niet uit de kom schiet ofzo' tot het kraken van wervels en kootjes. Even ben ik echt helemaal van de wereld. In stilte, totaal in relaxmodus terwijl buiten het pand de brommers voorbij zoeven en de ezeltjes balken.

Rozig en zijdezacht lopen we na twee uur weer buiten. En wonder boven wonder: zonder een rode striem of vlekken. Ik weet niet wát ze in de olie stoppen daar, maar het is met recht wonderolie! Met een sjaal omgeslagen tegen de felle zon op ons babyzachte roze velletje lopen we terug naar ons stekje.

We duiken in het Riad het dakterras op met een boek. Nagenietend, kletsend, lezend, terwijl Fatima, onze gastvrouw het terras sopt en boent. Hmmm... de contrasten zijn groot vandaag!

Tegen half zeven vertrekken we weer richting het grote plein. In de namiddag worden honderden tentjes opgebouwd en uitgeklapt die een redelijk leeg plein omtoveren tot het grootste mobiele restaurant dat we ooit hebben gezien. Elk tentje maakt zijn eigen eten en mensen kunnen er op een stoeltje plaatsnemen en genieten van de lekkerste dingen. Op het plein zijn inmiddels ook muzikanten verschenen, buikdanseressen, en nog steeds mannen met aapjes en slangen.

Wij nemen een versgeperste jus d'orange en zoeken daarna een mooie plek op een van de dakterrassen rondom het plein. Want hoe leuk het ook is om in één van de tentjes te eten, de complete chaos van boven bekijken is nog veel gaver. We hadden niet beter kunnen timen qua licht. De zon gaat onder en na veel gepiel met instellingen, onder- en overbelichting en vooral stilhouden zijn het toch mooie platen geworden. Niet allemaal scherp, maar ze geven de sfeer supergoed weer!

We genieten samen voor nog geen tien euro van een tajine met groenten en een schaal couscous met kip. Een maaltijd voor een habbekrats en een uitzicht om nooit te vergeten. Onder het staccato geluid van trommelaars is dit een topavond!

Het plein, boven alle tentjes kringelt de rook naar boven van al het eten dat er vers gemaakt wordt.

 Mooi.... Op de achtergrond, lastig te zien, de bergen.

Mensen zitten lekker te eten bij één van de eettentjes.

Later lopen we het plein nog over. We worden continu lastig gevallen door mannen die ons willen overhalen vooral bij hén te eten. Een man maakt het heel bont. Hij blijft zeuren en zeiken en wil niet weggaan. Als hij ook nog met zijn menukaart voor de lens van Tanja gaat zwaaien die probeert foto's te maken van het gekrioel op het plein word ik het spuugzat. Ik gris de kaart uit zijn handen en gooi hem op de grond. Hij word kwaad en begint te schelden, maar loopt begeleid door een oudere man toch weg. Tot ik omkijk als hij de kaart oppakt. Het is het meest gênante moment voor hem, de kaart van de grond rapen terwijl ik als vrouw toekijk. Het is waarschijnlijk de druppel. Hij wórdt me toch een partij kwaad. Hmmm... er vanuit gaande dat hij ons op een overvol plein niks zal doen blijven we stoïcijns voor ons uit kijken. Maar misschien is een primaire reactie niet overal even slim. 
*mental note voor mezelf*

Een andere man pakt het slimmer aan, hij blijft ook om ons heen draaien om ons over te halen om alsjeblieft bij hem te komen eten. Als we aangeven dat we net hebben gegeten maakt hij de legendarische opmerking: but you look so skinny! Er vliegen beelden door mijn hoofd van een paar uur geleden, gehuld in een operatiekamergroene string met elastiek.... skinny?

Als hij ook nog vraagt voor hoeveel kamelen hij ons mag hebben is onze avond weer goed. Skinny en gewild, wat willen we nog meer? :-)

Wat een dag, op naar de volgende!

Dag 2 - De dag van Spongebob, de ooievaars en de sinaasappelbomen!

Voordat ik begin: we kunnen hier zelf op de een of andere manier geen reacties plaatsen op dit blog. Dus als ik niet op jullie reageer ligt het daar aan. Het reactievenster verschijnt gewoon niet, zowel op de laptops als op iPhone. Dus excuus! Vind jullie reacties wel enorm leuk!!
Deze blog is van gisteravond en we hebben nu ('s morgens, kwart over 10) eindelijk internet hier, dus vandaar dat ik hem nu plaats)

Dag twee! De avond na de heerlijke maaltijd in het Riad zijn we vroeg richting onze kamers vertrokken. Zo gaar als boter, en ondanks het keiharde bed heb ik als een blok geslapen.
De ochtend begon ook weer met eten, dit keer het ontbijt in ons Riad. We kregen kleine vierkante pannenkoekjes met jam en nog een soort pannenkoekjes met de structuur van een spons (ze zien er echt uit als Spongebob Squarepants) en de smaak en substantie van pasta of mie. Heel vreemd. Niet persé lekker, maar wel goed om even op te teren! (we grapten al dat het wellicht doekjes waren, of onderzettertjes en zagen het afgrijzen van de mensen van het Riad al voor ons als ze ontdekten dat wij Hollanders hun onderzetters oppeuzelden met jam!) :-)

Na het ontbijt hebben we alle foto's en blogs op het mini laptopje van Tanja gemikt en zijn we op pad gegaan. Nog steeds geen internet hier, en dus moesten we de boel even uploaden bij een café. Wat een gedoe. Vanmiddag om 14 uur zou de boel weer draaien, volgens de eigenaar. Het is nu 19 uur en nog steeds niks. Hmpf... Op zich niet erg hoor, maar om steeds met een laptop op pad te moeten is wel lastig! De locaties met internet zitten niet om de hoek, dus het is hoe dan ook gedoe.

Vandaag zijn we weer dwars door de Medina gelopen naar het grote plein. Hier hebben we dit keer wél even naar de slangen gekeken. Zoals deze jongen, en deze om mijn nek.

Onwijs toeristisch, maar ze hangen hem om je nek voor je het weet!

Ze wilden er natuurlijk weer belachelijk veel geld voor hebben, voor die foto. Maar goed, inmiddels kunnen we best hard zijn, dus we betalen een tiende van hun prijs, of anders niet. Na een hoop gemopper: 'we moeten al deze mensen er van onderhouden' (en dan zitten ze inderdaad heel slim met 15 man op een kleedje), gaan ze overstag. Vanaf het plein zijn we naar een prachtig park gelopen bij de bibliotheek. Het was warm, 34 graden en we hebben even in de schaduw gezeten bij sinaasappelbomen. Overal ruikt het hier heerlijk, sinaasappel, vijgenbomen, echt zalig!

Overzichtsfoto van het grote plein.














Aan het zuidelijke puntje van het grote plein staat deze moskee, de grootste van Marrakech. Prachtig!
Daarnaast vind je een tombe die is geplaats voor een mytische vrouw die half vrouw, half duif zou zijn. Bijzonder!

Deze jongen vond Tanja ook nog. Dood, maar zo wel een makkelijk slachtoffer voor de camera.

Vanuit het park zijn we verder gaan lopen op zoek naar Cafe Kozy. Dit café heeft een fantastisch dakterras met uitzicht over een leuk plein. Hier zijn we op de zachte bank gedoken, boek, water, jus d'orange en genieten maar! Terwijl we daar zaten vloog er zo nu en dan een ooievaar over. Een spectaculair gezicht! Tot hij wel heel vaak overvloog. We hebben over het muurtje van het terras gespiekt en verrek, daar in de verte zaten er wel vier! Van een afstand heb ik wat foto's gemaakt, maar natuurlijk wordt dit nooit zoals ik zou willen. Al blijft het wel bijzonder, vier ooievaars in het wild!

Nou ja... bijzonder...tót we vertrokken van het terras en het plein op liepen. Echt, we wisten niet wat we zagen; op de rand van de grote muur zaten een stuk of acht ooievaars, met nesten en al. En eenmaal buiten het plein, op de grote muur rondom het paleis nog wel een stuk of dertig! Heel hoog in de lucht zwermen vól met ooievaars. Ik denk echt dat het er bij elkaar op die plekken en in de lucht misschien wel tachtig zijn geweest. Jemig, 80 ooievaars, kun je het je voorstellen? We hebben ons ogen uitgekeken en veel foto's geprobeerd te maken. Zittende ooievaars, ooievaars die hun snavel krabbelen met hun poot. Ooievaars op één been, wegvliegend, landend. Het is een werkelijk magnifiek gezicht. Als ik er nu aan denk krijg ik nog kippenvel! De foto's zijn van best nog een afstandje en foto's van vliegende ooievaars is een lucky shot om die scherp te krijgen, maar voor een impressie:

 Te donker, maar zo zaten dus óveral nesten!

Uiteindelijk moesten we toch een keer stoppen met het fotograferen van ooievaars en dus zijn we weer op pad geweest, langs winkeltjes vol kruiden, kleurrijke uitstallingen, op weg naar de Joodse wijk. Die viel tegen... Ergens zijn we een klein straatje in gedoken en toen ineens waren we volledig uit het drukke gedeelte. Geen toerist meer, niks! Smalle straatjes, en zelfs mensen die van óns foto's maakten. Het moet niet gekker worden zeg! We liepen langs een kleine markt, met levende kippen en een klein, bijna overdekt, straatje waar alléén maar kruiden werden verkocht. Om niet alle verkopers op ons nek te krijgen hier geen foto's van, maar die geuren. Zo heerlijk! Echt ongelooflijk mooi en zalig ruikend. Via een kruipdoor-sluipdoor route kwamen we uiteindelijk weer op bekend terrein. En toen waren we gaar.

Om niet het hele stuk door de drukke Medina terug te hoeven hebben we een taxi gepakt. De kleine taxi's hier zijn een soort van beige gekleurd. Spuuglelijk en oud. Over de prijs valt te onderhandelen, maar (zo hebben ontdekt) onderhandelen heeft zijn grenzen. Want zelfs hier willen ze wel eens niet met de prijzen zakken. Voor omgerekend 2,80 euro zijn we teruggebracht naar de poort vlakbij ons Riad. Een dollerit. Echt, hier zou ik nooit en te nimmer een auto huren. De weg is nou eenmaal niet breder dan dat hij is, en wandelaars, brommers, fietsen, handkarren en ezelkarren, én natuurlijk de taxi's moeten hier tegelijkertijd doorheen. Inhouden en voorzichtig rijden is er niet bij. Nee, als je een gaatje ziet, moet je er natuurlijk doorheen. En dus scheren we rakelings langs een brommer, raken we het gewaad van een wandelende vrouw nét aan en scheelt het soms echt 2 centimeter wat we naast een ander voertuig passen. Ongelooflijk! Ik zit gewoon met klamme handen achterin. Onderweg hebben we een rijschool gezien. Maar zijn hier verkeersregels? Zebrapaden zijn levensgevaarlijk en verkeer van rechts heeft duidelijk geen voorrang. We hebben bedacht dat het niet anders kan dan dat rijles hier voertuigbeheersing inhoudt en het inschatten hoe breed je auto is.

Vanaf de poort lopen we terug, zonder te verdwalen en ploffen we heerlijk weer op het dakterras. Grote groepen zwaluwen vliegen boven ons, net als gisteren. Mooi!! Om 20 uur staat ons eten op ons te wachten en daarna een heerlijk bed!

Dag 1, de dag van de indrukken!

Onze eerste dag in Marrakech! Om 2.20 ging de wekker, en na een uurtje slapen viel dat alles behalve mee. Maar goed, ik werd thuis opgehaald, dus niks te klagen!
Na een prima vlucht (en me alweer afvragen waarom ik ook alweer vlieg, zucht) landden we in Marrakech tegen half 9 vanmorgen op een werkelijk schitterend vliegveld gebouwd in organische vormen en met prachtige met Arabische vormen versierde matglazen ruiten. Een verrassing!











 (café Arabe)



Bij het verlaten van het vliegveld stond er, net als in een film, een man op ons te wachten die een bordje omhoog hield met 'Maartje Kuperus'. Onze chauffeur! Na een mooie rit over wegen met honderden brommertjes, karren met ezeltjes en oude auto's kwamen we aan bij de Medina, de oude stad! Nadat we door de poort binnenreden ontvouwde zich weer een scene als uit een film. Kriskras in een taxi door de smalle straatjes van de Medina. Brommertjes die om ons heen slalomden, mensen die aan de kant sprongen. Linksom en soms rechtsom ezelwagentjes en andere bizarre vervoersmiddelen. De straatjes zijn zo smal dat de taxi er amper doorheen paste. Wat een wereld!

In één van de smalle straatjes stopte de taxi en achter een grote bruine deur kwamen we een prachtig Riad binnen. Witte muren, een binnenplaatsje met olijfbomen, echt heel mooi! We werden verwelkomd met mierzoete muntthee en sinaasappelbisquitjes. Heerlijk!
Op de eerste verdieping liggen onze kamers. Elk een ruim verblijf met zware houten deuren en een oude tegelvloer. Van binnen is de kamer te sluiten met een schuifje. Van buiten niet op slot te doen. Houten balkenplafonds, een badkamer met douche en zware houten luiken naar de binnenplaats. Een plaatje, wij zijn blij!

Nadat we onze spullen hebben gedropt, en andere kleding hebben aangetrokken vanwege de hitte (en natuurlijk kleding tot over de knie, lange mouwen, om niet aanstootgevend te zijn) gaan we op pad. We worden de wirwar van straatjes uitgeleid door Fatima die ons naar een herkenningspunt brengt, waarna we alleen verder kunnen. Wat een doolhof!

Eenmaal zonder Fatima begint de aandacht van de mannen. Ze fluiten, zitten achterstevoren op hun fiets of brommer en roepen dingen als 'jij bint biezonder', 'mooi' etc. We worden nagewezen, nagefloten en geroemd om onze blauwe ogen. Ik vraag me echt af waar de lange mouwen en de bedekte knieën nog voor dienen? Erger dan dit kan het, zelfs met blote benen en korte mouwtjes, toch niet worden? Mocht je ooit een minderwaardigheidscomplex hebben, kom vooral naar Marrakech. Ik overweeg om John, mijn imaginary husband weer in het leven te roepen, hij zou hier zeer welkom zijn.

Na nog meer straatjes, heel veel ooohs en aaahs van onze kant, verkopende mannen die ons graag de hele inhoud van hun winkel showen en een hoop mooie winkeltjes met sieraden, leer, schalen en weet ik wat nog meer, komen we in het echte centrum. Het grappige is dat het hele 'lastig vallen' hier wel meevalt, waarschijnlijk omdat hier meer toeristen zijn, maar de verkooptruukjes zijn hier wel weer enorm. We mogen ruiken, proeven, maar worden vooral verleid om te kopen. De verleiding is nog best groot, want het ruikt er heerlijk. Naar amber, sandelhout en andere heerlijkheden, maar we trappen er niet in! Gaandeweg ontdekken we dat een beetje wazig kijken en gewoon in het Nederlands terugkletsen, naar je oren wijzen en moeilijk kijken op: 'joe spiek inglisj' en 'parlez vous francais' het beste werkt.

De straatjes zijn zo smal dat niet eens alles er tegelijk door kan. Op een gegeven moment komt er een kar aan met huiden. Tanja springt in een portiek en ik ook nadat ik snel deze foto maak. We zitten zowat bij iemand op de toonbank, blijkt. Het is oren en ogen openhouden hier, dat blijkt, want men gaat gewoon door!
:)

Halverwege komen we Café Arab tegen. Dit café is ons aangeraden vanwege het prachtige dakterras en het lekkere eten. We lunchen relatief vroeg, maar onze magen staan nog ingesteld op Nederlandse tijd. Trek! Met een groot glas heerlijke citroenlimonade zonder suiker, kip, heerlijke groenten en een soep, een heerlijke lunch! Ook hier in het gebouw is de lichtval net als buiten zó mooi. De kleuren, het licht, de schaduwen. Ik kan niet stoppen! :)

 Op het plein

Na een tijdje komen we op Jemaa el Fna, het grote plein van Marrakech. Hier is het een drukte van belang. Standjes met vers geperste sinaasappelen, slangenbezweerders, mannen met aapjes aan kettingen en henna-hand-schilder-mevrouwen domineren het plein. Voor één van de gebouwen is een groot doek gespannen. Als je er tussendoor kijkt zie je nog de overblijfselen van de bomaanslag van kort geleden. Heftig om te zien!

We zijn moe en gaar en weten weinig weerstand te bieden aan het grove geschut dat op ons af komt. Mensen fotograferen is lastig, men wil er geld voor en roept naar ons. Ook hier geldt: net doen alsof je neus bloedt kan helpen, maar de slangenmannen en de aapjes zetten we nu niet op de foto. Overigens zijn de mannen met de slangen nog wel ok, die met de aapjes wil ik niet eens fotograferen, apen horen niet aan kettingen... en ik weiger er aan mee te werken.

Uit het niets komt een hennaschilderes op ons af. We ketsen dit onmiddellijk af, geen interesse. Maar de vrouw laat het alleen maar even zien en begint te schilderen op Tanja's hand. Voor geluk, zegt ze herhaaldelijk, voor geluk! Ik zie de bui al hangen, maar schiet enthousiast platen. Tenslotte hebben we al gelijk aangegeven dat we niet wilden. En ja hoor, aan het eind wil mevrouw 600 MAD. Omgerekend bijna 60 euro. Is ze helemaal gek geworden! Ook hier helpt boos worden in het Nederlands en uiteindelijk laat ze ons gaan. Een illusie armer, maar een ervaring en een mooi stel foto's rijker!

We besluiten terug te gaan. Het is heet, we verbranden inmiddels best wel en we zijn moe en gaar! Zweet loopt in straaltjes van mijn benen (?) en als we zelfs de strijd aan moeten gaan met 2 kramen die water verkopen is het gewoon even op!
Theoretisch is de weg terug een heel stuk terug lopen naar het noorden. Maar het de kronkelige weggetjes van de Medina met smalle steegjes, doodlopende stukken, poortjes, doorgangen en nog veel meer vaags verdwalen we toch. Zoals het hoort in de Medina. Probleem is dat we nog geen kaart kunnen pakken of de mannen zwermen om ons heen. Hinderlijk vervelend en ontzettend opdringerig. Ze willen ons stuk voor stuk wel terugbrengen en ook hier is ons geduld op. Moe, prikkelbaar en geïrriteerd houden we ze inmiddels op afstand met ferme handgebaren en stevige termen in het Nederlands. Het voornemen om beleefd te blijven en vriendelijk te lachen is binnen een dag gesneuveld. Maar voor een goed doel!
Uiteindelijk zijn we dan toch echt verdwaald. We komen door steegjes, langs ezelparkeerplaatsen en we lopen zo te zien aan de kaart rondjes rond ons Riad, maar we kunnen het niet vinden. Ten einde raad kloppen we aan bij een ander Riad dat ons op hun mooie binnenplaats uit de brand helpt. Ze bellen ons verblijf op en we worden gehaald door een van de medewerkers bij ons. Heerlijk. We blijken inderdaag op nog geen 3 minuten lopen van ons Riad te zitten, maar dit hadden we zelf nooit gevonden!

 De Souks




















Ezeltjes in rust























Eenmaal terug willen we even internet op. Er is Wifi, maar het lijkt afgesloten te zijn wegens niet betalen (van de eigenaar). Lekker dan.... dus nu maar even een verhaal tikken, termijn de mieren over me heen lopen. Die zijn zeker gek op de zalige lavendelzeep die hier lag en waar ik nou heerlijk fris mee afgesopt bent?
Dan foto's bekijken en maar kijken wanneer we ze online krijgen. Eventueel vanuit Café Arab als het moet!

's Avonds eten we in ons Riad. Na een zalige maaltijd van een tajine met groenten en aardappel en eentje met kip en ingelegde citroen verkassen we naar het dakterras. Het is zacht buiten, en op ons rug op een bedje kijken we naar de sterrenhemel en nemen we de dag door. Bij het terug gaan naar de kamers zit er een hagedis stil te wachten op het plafond. Wat een dag, wat een avond!

Op naar dag 2, waar we de Medina grotendeels gaan mijden en lekker een koel en groen park induiken met een boek. Één ding: het is hier prachtig, kleurrijk en zó anders. Vakantie ten top!

Reisblog: Marokko!

Na een paar jaar reizen en (foto)bloggen is het bijna een soort verslaving geworden: online een dagelijks verslag van mijn reisperikelen.
Na drie jaar Amerika en wat stedentrips tussendoor is het nu vanaf zondag tijd voor Marokko. Samen met Tanja vertrek ik voor 12 dagen naar Marrakech en Essaouira. Ook staan er wat excursies op het programma, zo willen we graag het Atlasgebergte in.

We zitten in Riads, verbouwde traditionele Marokkaanse huizen, (in Marrakech midden in de Medina, de oude stad). Het ligt een beetje aan de moderne faciliteiten in deze Riads of ik wel of niet dagelijks kan uploaden. Zou wel weer leuk zijn! Voor mij heerlijk om alle indrukken op 'papier' te zetten en foto's vast uit te zoeken. Te zien aan het aantal mensen dat in eerdere reizen met me 'meereisde' en de vraag of ik niet wat langer kon blijven omdat men niet wilde dat de blogs stopten ga ik dus nu ook weer schrijven. (er vanuit gaande dat dat de reden was, en niet omdat ze me niet terug wilden) :-)

Mijn vraag aan jullie: ben je in Marrakech geweest? Of Essaouira? Heb je tips, must-see's, do's en don'ts, valkuilen, of andere zaken die je van te voren mee wil geven: ze zijn zeer welkom!

En anders aan ieder die mee wil reizen, als WiFi het toelaat elke dag een reisverslag. Ik zie jullie zondagochtend 6.55 uur in Weeze! :)